Η μελέτη «Περί πολιτικής ευθύνης» του Δ. Τσάτσου: “Συνεπάγεται πτώση της κυβέρνησης”

Μια ανάρ­τη­ση στο δια­δί­κτυο τις τε­λευ­ταί­ες ώρες έχει προ­κα­λέ­σει το έντο­νο εν­δια­φέ­ρον των πο­λι­τών σε σχέση και με την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη που ανέ­λα­βε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας για την τρα­γω­δία στο Μάτι.

Πρό­κει­ται για απο­σπά­σμα­τα από το βι­βλίο του αεί­μνη­στου συ­νταγ­μα­το­λό­γου Δη­μή­τρη Τσά­τσου «περί πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης», ένα εκ­πλη­κτι­κό βι­βλίο με τίτλο: «Συ­νταγ­μα­τι­κό Δί­καιο». Στο από­σπα­σμα που συν­δέ­ε­ται με την πρό­σφα­τη ανά­λη­ψη ευ­θύ­νης του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσί­πρα για τις φο­νι­κές φω­τιές στην Ατ­τι­κή όταν είπε: «Θέλω να ανα­λά­βω ακέ­ραια, ενώ­πιον του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λί­ου, αλλά και ενώ­πιον του ελ­λη­νι­κού λαού, την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για την τρα­γω­δία», δί­νε­ται η απά­ντη­ση που πρέ­πει.

Η με­λέ­τη «περί πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης» του Δη­μή­τρη Τσά­τσου είναι του έτους 1993 και στη σε­λί­δα 309 ο συ­νταγ­μα­το­λό­γος γρά­φει ότι η ομο­λο­γία πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης συ­νο­λι­κά της Κυ­βέρ­νη­σης «συ­νε­πά­γε­ται, την πτώση, την πα­ραί­τη­ση της Κυ­βέρ­νη­σης, όπως ως νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση προ­κύ­πτει από το άρθρο 85 του Συ­ντάγ­μα­τος».

Δια­βά­στε τι ανα­φέ­ρει το άρθρο 85 του Συ­ντάγ­μα­τος της Ελ­λά­δας:

Στο άρθρο 84, το οποίο συν­δέ­ε­ται με την ανά­λη­ψη πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης και από τις πα­ρα­γρά­φους 2 έως την πα­ρά­γρα­φο 7 -κατά την άποψη του Δη­μή­τρη Τσά­τσου- ερ­μη­νεύ­ει πώς ορ­γα­νώ­νε­ται η πτώση, η πα­ραί­τη­ση της κυ­βέρ­νη­σης ως απο­τέ­λε­σμα της ομο­λο­γί­ας πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης.

Ποιος ήταν ο Δ. Τσά­τσος

Ο Δη­μή­τρης Θ. Τσά­τσος (1 Μαρ­τί­ου 1933 – 24 Απρι­λί­ου 2010) ήταν Έλ­λη­νας πα­νε­πι­στη­μια­κός, από τους κο­ρυ­φαί­ους συ­νταγ­μα­το­λό­γους της με­τα­πο­λε­μι­κής Ελ­λά­δας. Δια­τέ­λε­σε ευ­ρω­βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ και ει­δι­κός σύμ­βου­λος του πρω­θυ­πουρ­γού Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, με­τα­ξύ άλλων.

Γεν­νή­θη­κε στην Αθήνα και ήταν γιος του Θε­μι­στο­κλή Τσά­τσου, δι­κη­γό­ρου, βου­λευ­τή και αδελ­φού του με­τέ­πει­τα Προ­έ­δρου της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας Κων­στα­ντί­νου Τσά­τσου, και της Αν­νί­τας Αλευ­ρά. Σπού­δα­σε νο­μι­κή και πο­λι­τι­κές επι­στή­μες στα Πα­νε­πι­στή­μια Αθη­νών και Χαϊ­δελ­βέρ­γης, ενώ σε ηλι­κία μόλις 27 ετών ανα­κη­ρύ­χθη­κε δι­δά­κτο­ρας Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών.

Από το 1958 ως το 1964 υπήρ­ξε επι­με­λη­τής στη Νο­μι­κή Σχολή της Χαϊ­δελ­βέρ­γης και την πε­ρί­ο­δο 1964-1965 ερ­γά­στη­κε ως ερευ­νη­τής στο Ιν­στι­τού­το Μαξ Πλανκ (Max-Planck Institut). Το 1968 εκλέ­χτη­κε υφη­γη­τής στη νο­μι­κή σχολή του πα­νε­πι­στη­μί­ου της Βόν­νης, στο οποίο και δί­δα­σκε και υφη­γη­τής του Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου στη Νο­μι­κή Σχολή Αθη­νών. Λόγω της Χού­ντας των Συ­νταγ­μα­ταρ­χών δεν επε­τρά­πη ο διο­ρι­σμός του. Το 1969 εκλέ­χτη­κε τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής στη Νο­μι­κή Σχολή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης, αλλά πάλι δεν του επε­τρά­πη να δι­δά­ξει. Το 1970 εκλέ­χτη­κε μό­νι­μος κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Βόν­νης, ενώ το 1973 φυ­λα­κί­στη­κε από τη δι­κτα­το­ρία. Το 1975 εξε­λέ­γη τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής στη Νο­μι­κή Σχολή του ΑΠΘ.

Με την πτώση της δι­κτα­το­ρί­ας έγινε υφυ­πουρ­γός Εθνι­κής Παι­δεί­ας στην κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Ενό­τη­τας[5] και δια­δρα­μά­τι­σε ση­μα­ντι­κό ρόλο στην κά­θαρ­ση της παι­δεί­ας από τους συ­νερ­γά­τες της δι­κτα­το­ρί­ας. Το 1975 ήταν ει­ση­γη­τής της αντι­πο­λί­τευ­σης για το νέο σύ­νταγ­μα της Ελ­λά­δας. Το 1974 εκλέ­χτη­κε βου­λευ­τής Αθη­νών με την Ένωση Δη­μο­κρα­τι­κού Κέ­ντρου.

Από τον Οκτώ­βριο του 1993 μέχρι τον Ιού­νιο του 1994 δια­τέ­λε­σε ει­δι­κός σύμ­βου­λος για θέ­μα­τα Θε­σμών στο Πο­λι­τι­κό Γρα­φείο του πρω­θυ­πουρ­γού Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου,ενώ για τα επό­με­να δέκα χρό­νια, από τον Ιού­νιο του 1994 μέχρι τον Ιού­νιο του 2004, χρη­μά­τι­σε ευ­ρω­βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ.

Δί­δα­ξε επί­σης στο Πά­ντειο Πα­νε­πι­στή­μιο Κοι­νω­νι­κών και Πο­λι­τι­κών Επι­στη­μών και στη Νο­μι­κή Σχολή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Χάγης. Ήταν ιδρυ­τής και επί­τι­μος πρό­ε­δρος του Κέ­ντρου Ευ­ρω­παϊ­κού Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου – Ιδρύ­μα­τος Θε­μι­στο­κλή και Δη­μή­τρη Τσά­τσου.

Διε­τέ­λε­σε επί­σης πρό­ε­δρος της Ένω­σης Ελ­λή­νων Συ­νταγ­μα­το­λό­γων (1988-1992). Το 1995 τι­μή­θη­κε με το πο­λι­τι­στι­κό Βρα­βείο Ευ­ρώ­πης. Τι­μή­θη­κε επί­σης με τον τίτλο του επί­τι­μου δι­δά­κτο­ρα των πα­νε­πι­στη­μί­ων Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κρή­της και Πε­λο­πον­νή­σου. Μά­λι­στα, σύμ­φω­να με τον κα­θη­γη­τή Αντώ­νη Μα­νι­τά­κη: «Το Πα­νε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης και ει­δι­κά η Νο­μι­κή Σχολή είχε την τύχη να τον συ­γκα­τα­λέ­ξει στα μέλη της, αφού σε αυτήν ξε­κί­νη­σε την πα­νε­πι­στη­μια­κή του κα­ριέ­ρα ως τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής της έδρας του Γε­νι­κού Δη­μο­σί­ου Δι­καί­ου 1974, πλάι στον Αρι­στό­βου­λο Μά­νε­ση που κα­τεί­χε στην έδρα του Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου.

Η Νο­μι­κή διέ­νυε τότε την πιο έν­δο­ξη πε­ρί­ο­δο της ιστο­ρί­ας της. Το Τμήμα Νο­μι­κής ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ση­μα­ντι­κή προ­σφο­ρά του στην ελ­λη­νι­κή και ευ­ρω­παϊ­κή επι­στή­μη του Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου τον ανα­κή­ρυ­ξε το 2003 επί­τι­μο δι­δά­κτο­ρα.»

Απε­βί­ω­σε στις 24 Απρι­λί­ου 2010 στην Αθήνα

Πηγή: Κα­θη­με­ρι­νή