Ολο το σκεπτικό του ΣτΕ για το “Μπλόκο” σε ξαπλώστρες, ομπρέλες και καντίνες στις παραλίες

Το Ε΄ Τμήμα του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας (ΣτΕ) με την υπ΄ αριθμ. 646/2015 από­φα­σή του έκρι­νε ότι η απευ­θεί­ας πα­ρα­χώ­ρη­ση στους Ορ­γα­νι­σμούς Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Α΄ βαθ­μού των πα­ρα­λιών, προ­κει­μέ­νου να το­πο­θε­τού­νται κα­θί­σμα­τα, ομπρέ­λες, ξα­πλώ­στρες, ανα­ψυ­κτή­ρια, κ.λπ., αλλά και η πε­ραι­τέ­ρω με­τα­βί­βα­ση του δι­καιώ­μα­τος χρή­σης πα­ρα­λί­ας σε τρί­τους, δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται συλ­λή­βδην για όλη την Ελ­λά­δα με μία υπουρ­γι­κή από­φα­ση.

Σύμ­φω­να με την πε­ντα­με­λή σύν­θε­ση του Ε΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ, η πα­ρα­χώ­ρη­ση των πα­ρα­λιών πρέ­πει να γί­νε­ται «με­μο­νω­μέ­να, κατά πε­ρί­πτω­ση και ύστε­ρα από εξα­το­μι­κευ­μέ­νη κρίση της διοί­κη­σης». Όμως, λόγω σπου­δαιό­τη­τας του θέ­μα­τος η πε­ντα­με­λής σύν­θε­ση πα­ρέ­πεμ­ψε το ζή­τη­μα για νέα κρίση στην αυ­ξη­μέ­νη επτα­με­λή σύν­θε­ση του ίδιου Τμή­μα­τος.

Στο ΣτΕ έχει προ­σφύ­γει ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Αθη­νών και ζη­τά­ει να ακυ­ρω­θεί υπουρ­γι­κή από­φα­ση του 2009 (αντι­κα­τα­στά­θη­κε με με­τα­γε­νέ­στε­ρες υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις με το ίδιο πε­ριε­χό­με­νο μέχρι και το 2014) που επι­τρέ­πει την «απευ­θεί­ας πα­ρα­χώ­ρη­ση, με αντάλ­λαγ­μα, του δι­καιώ­μα­τος απλής χρή­σης αι­για­λού, πα­ρα­λί­ας, όχθης και πα­ρό­χθιας ζώνης με­γά­λων λι­μνών και πλεύ­σι­μων πο­τα­μών, στους Ορ­γα­νι­σμούς Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Α΄ βαθ­μού».

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι σύμ­φω­να με τον Κώ­δι­κα Δι­κη­γό­ρων, ο αι­για­λός και η πα­ρα­λία πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται με­τα­ξύ των ζη­τη­μά­των για τα οποία ανα­γνω­ρί­ζε­ται στους δι­κη­γο­ρι­κούς συλ­λό­γους το δι­καί­ω­μα άσκη­σης εν­δί­κων βοη­θη­μά­των.

Ει­δι­κό­τε­ρα, το ΣτΕ (πρό­ε­δρος η αντι­πρό­ε­δρος Αγ­γε­λι­κή Θε­ο­φι­λο­πού­λου και ει­ση­γή­τρια η σύμ­βου­λος Επι­κρα­τεί­ας Αι­κα­τε­ρί­νη Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου) ση­μειώ­νει ότι «η απευ­θεί­ας πα­ρα­χώ­ρη­ση της απλής χρή­σης αι­για­λού, πα­ρα­λί­ας, όχθης και πα­ρό­χθιας ζώνης με­γά­λων λι­μνών και πλεύ­σι­μων πο­τα­μών, στους Ορ­γα­νι­σμούς Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Α΄ βαθ­μού γί­νε­ται για την άσκη­ση δρα­στη­ριο­τή­των που εξυ­πη­ρε­τούν τους λουο­μέ­νους ή την ανα­ψυ­χή του κοι­νού (όπως εκ­μί­σθω­ση θα­λασ­σί­ων μέσων ανα­ψυ­χής, κα­θι­σμά­των, ομπρε­λών, λει­τουρ­γία τρο­χή­λα­του ανα­ψυ­κτη­ρί­ου κ.λπ.).

Ακόμη, το ΣτΕ αφού ερ­μη­νεύ­ει το Σύ­νταγ­μα και την νο­μο­θε­σία, το­νί­ζει ότι «η πα­ρα­χώ­ρη­ση δι­καιω­μά­των απλής χρή­σης επί του αι­για­λού και της πα­ρα­λί­ας, στους πρω­το­βάθ­μιους Ο.Τ.Α. για την άσκη­ση δρα­στη­ριο­τή­των που είναι, κα­ταρ­χήν, ήπιες και συμ­βα­τές με τον προ­ο­ρι­σμό των στοι­χεί­ων αυτών του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος ως κοι­νο­χρή­στων, πρέ­πει να γί­νε­ται με­μο­νω­μέ­να και κατά πε­ρί­πτω­ση, ύστε­ρα από εξα­το­μι­κευ­μέ­νη κρίση της διοι­κή­σε­ως, συ­νο­δευό­με­νη από τα ανα­γκαία δια­γράμ­μα­τα, με την οποία θα τί­θε­νται και οι ανα­γκαί­οι όροι και πε­ριο­ρι­σμοί ενό­ψει των ιδιαί­τε­ρων χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών του υπό πα­ρα­χώ­ρη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νου τμή­μα­τος του αι­για­λού, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­σθεί και η κατά προ­ο­ρι­σμό χρήση του ως κοι­νό­χρη­στου αγα­θού».

Στην συ­νέ­χεια η δι­κα­στι­κή από­φα­ση ανα­φέ­ρει ότι κατά την έν­νοια των δια­τά­ξε­ων του νόμου 2971/2001 η έγκρι­ση των αρ­μο­δί­ων υπουρ­γών για «την πε­ραι­τέ­ρω με­τα­βί­βα­ση σε τρί­τους του δι­καιώ­μα­τος απλής χρή­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας εκ μέ­ρους των Ο.Τ.Α. ως πα­ρα­χω­ρη­σιού­χων, χο­ρη­γεί­ται κατά πε­ρί­πτω­ση, προ­κει­μέ­νου να επι­τευ­χθούν οι στό­χοι του νο­μο­θέ­τη για την προ­στα­σία των πα­ρά­κτιων οι­κο­συ­στη­μά­των, που κιν­δυ­νεύ­ουν από την υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση και να δια­φυ­λα­χθεί η κοι­νο­χρη­σία τους, δε­δο­μέ­νου άλ­λω­στε ότι δεν νο­εί­ται συλ­λή­βδην εκ των προ­τέ­ρων έγκρι­ση εκ μέ­ρους των αρ­μο­δί­ων υπουρ­γών με­τα­βι­βά­σε­ων που θα χω­ρί­σουν μελ­λο­ντι­κά».

Και κα­τα­λή­γει η επί­μα­χη από­φα­ση: α) «η συλ­λή­βδην πα­ρα­χώ­ρη­ση με την προ­σβαλ­λό­με­νη κοινή υπουρ­γι­κή από­φα­ση του συ­νό­λου των αι­για­λών της χώρας στους πρω­το­βάθ­μιους Ο.Τ.Α. βρί­σκε­ται εκτός των ορίων της εξου­σιο­δο­τή­σε­ως της πα­ρα­γρά­φου 5 του άρ­θρου 13 του νόμου 2971/2001» και β) η σχε­τι­κή διά­τα­ξη της επί­μα­χης υπουρ­γι­κής από­φα­σης, με την οποία «εγκρί­νε­ται η πε­ραι­τέ­ρω με­τα­βί­βα­ση του δι­καιώ­μα­τος απλής χρή­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας από τους Ο.Τ.Α. Α΄ βαθ­μού προς τρί­τους, είναι εκτός των ορίων της εξου­σιο­δο­τή­σε­ως του άρ­θρου 15 πα­ρά­γρα­φος 3 του νόμου 2971/2001».

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ