Στο εδώλιο του κατηγορουμένου δύο δήμαρχοι μικρών νησιών της Δωδεκανήσου

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου και στην προ­γραμ­μα­τι­σμένη για την 9η Ιανουα­ρίου 2024 συνε­δρί­ασή του θα καθί­σουν λόγω ειδικής δωσι­δι­κίας δύο αιρετοί και συγκε­κρι­μένα ο πρώην δήμαρ­χος Μεγί­στης κ. Γεώρ­γιος Σαμ­ψά­κος και ο δήμαρ­χος Νισύρου κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος.

Πιο συγκε­κρι­μένα, ο κ. Σαμ­ψά­κος κατη­γο­ρεί­ται για υπο­βάθ­μιση περι­βάλ­λο­ντος κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Του απο­δί­δε­ται ότι στη Μεγίστη, στη θέση «Παρ­βούτη», την 5η Φεβρουα­ρίου 2021 και σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα πριν την ημε­ρο­μη­νία αυτή, ως δήμαρ­χος Μεγί­στης, με πρόθεση προ­κά­λεσε υπο­βάθ­μιση του περι­βάλ­λο­ντος με πράξεις και παρα­λεί­ψεις που αντι­βαί­νουν στις δια­τά­ξεις του νόμου 1650/86 ή των κανο­νι­στι­κών πράξεων που εκδί­δο­νται κατ’ εξου­σιο­δό­τηση του και το τότε ισχύον άρθρο 14 του Ν. 4042/2012, δυνάμει του οποίου, η δια­χεί­ριση των απο­βλή­των έπρεπε να πραγ­μα­το­ποιεί­ται χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ανθρώ­πινη υγεία και χωρίς να βλά­πτε­ται το περι­βάλ­λον και ιδίως χωρίς να δημιουρ­γεί­ται κίν­δυ­νος, εκτός των άλλων, και για τα ζώα καθώς και όχληση από τις οσμές (ήδη άρθρο 66 Ν 4819/2021).

Συγκε­κρι­μένα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, με την ως άνω ιδιό­τητά του, λει­τουρ­γούσε τον χώρο υγειο­νο­μι­κής ταφής (ΧΥΤΑ) του Δήμου Μεγί­στης, χωρίς να έχει μερι­μνή­σει ώστε η Υπη­ρε­σία Καθα­ριό­τη­τας του ως άνω Δήμου να προ­βαί­νει σε υγειο­νο­μική ταφή των απορ­ρι­μά­των, δηλαδή σε σύννομη δια­χεί­ριση των απο­βλή­των κατά τα προ­ε­κτε­θέ­ντα, αντι­θέ­τως τόσο στις 5 Φεβρουα­ρίου 2021, όσο και σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα πριν την ημε­ρο­μη­νία αυτή, γινόταν καύση των απορ­ρι­μά­των, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κα­λεί­ται υπο­βάθ­μιση του περι­βάλ­λο­ντος, καθώς από τον προ­κλη­θέ­ντα έντονο και δύσοσμο καπνό επη­ρε­ά­στηκε η ποιό­τητα ζωής και η υγεία των γύρω κατοί­κων και των ζωντα­νών οργα­νι­σμών.

Την 5η Φεβρουα­ρίου 2021 μάλιστα φέρεται να θανα­τώ­θηκε μέρος από τα μελίσ­σια, ιδιο­κτη­σίας που ήταν τοπο­θε­τη­μένα σε από­σταση 1,5 χλμ. από τον ΧΥΤΑ.

Ειδι­κό­τερα, εκ των συνο­λι­κών 65 κυψελών θανα­τώ­θη­καν τα σμήνη των μελισ­σών 16 κυψελών, (κάθε κυψέλη απο­τε­λεί­ται από 9.000-10.000 μέλισ­σες), αξίας περίπου 4.000 ευρώ, ενώ επι­πλέον όλες οι κυψέλες των μελισ­σών ήταν πλέον δύσο­σμες, δηλαδή είχαν οσμή καμένου πλα­στι­κού, γεγονός που προ­κα­λούσε περαι­τέρω ζημία στην προ­α­να­φερ­θείσα, αφού τούτο επη­ρέ­αζε σημα­ντικά αρνη­τικά την ποιό­τητα του μελιού που θα παρά­γετο.

-Ο δήμαρ­χος Νισύρου κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος κατη­γο­ρεί­ται για παρε­μπό­διση απο­τρο­πής κοινού κιν­δύ­νου, τελε­σθείσα δια παρα­λεί­ψεως.

Του απο­δί­δε­ται ότι την 26η Νοεμ­βρίου 2021 υπό την ιδιό­τητά του ως δημάρ­χου της Νισύρου και έχοντας ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση εκ της ως άνω ιδιό­τη­τας, καίτοι γνώριζε ότι:

α) είχε γνω­στο­ποι­η­θεί στο Δήμο Νισύρου η υπ’ αριθμ. 494 εξ./2014/29-5-2014 έκθεση αυτο­ψίας επι­κίν­δυ­νου κτί­σμα­τος της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μίας του Δήμου Κω, δυνάμει της οποίας τριώ­ροφη οικο­δομή που βρί­σκετο στην περιοχή «Λαγκάδι» του οικι­σμού «Μαν­δράκι» του Δήμου Νισύρου, ήταν κτήριο επι­κίν­δυνο από δομική άποψη προς περαι­τέρω κατάρ­ρευσή του και ότι για την απο­τροπή του κοινού κιν­δύ­νου σε ανθρώ­πους και στα όμορα ακίνητα, όπως στο ακίνητο ιδιο­κτη­σίας κατοί­κου Κω, ήταν απο­λύ­τως ανα­γκαία η εκτέ­λεση των προ­τει­νό­με­νων από την άνω υπη­ρε­σία εργα­σιών αντι­στή­ρι­ξης του κτηρίου, επι­σκευών ενί­σχυ­σης κ.α. πρω­τί­στως από τον ιδιο­κτήτη του και σε περί­πτωση που δεν το έπραττε αυτός, από τον Δήμο Νισύρου και

β) ότι δυνάμει του υπ’ αριθμ. 3099 εξ /21/26-11-2021 εγγρά­φου της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μίας. Τμήμα ελέγχου και Ποιό­τη­τας Κατα­σκευών του Δήμου Κω, του είχε γνω­στο­ποι­η­θεί ότι ο ιδιο­κτή­της του προ­α­να­φερ­θέ­ντος επι­κίν­δυ­νου κτί­σμα­τος ήταν εν τέλει άγνω­στος και ότι οι υπο­δει­κνυό­με­νες εργα­σίες δεν είχαν εκτε­λε­στεί για την άρση της επι­κιν­δυ­νό­τη­τάς του, αυτός ενώ είχε ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση να μερι­μνή­σει για την εκτέ­λεση από την αρμόδια υπη­ρε­σία όλων των ανα­γκαίων εργα­σιών, παρε­μπο­δί­ζο­ντας κατ’ αυτό τον τρόπο την άμεση απο­τροπή του ως άνω κοινού κιν­δύ­νου για τις ζωές και την υγεία των ανθρώ­πων που βρί­σκο­νταν πλησίον της επι­κίν­δυ­νης οικο­δο­μής και τις προ­α­να­φερ­θεί­σες ξένες ιδιο­κτη­σίες.