Στα ευρω-χαρακώματα για το mega-Ταμείο των 50 δισ. ευρώ

Όσο κι αν μοιά­ζει μα­κρι­νή ημε­ρο­μη­νία, το ξη­μέ­ρω­μα της 13ης Ιου­λί­ου, είναι και πάλι μπρο­στά μας σε λι­γό­τε­ρο από τρεις εβδο­μά­δες. Εκεί­νη την νύχτα και αφού ο πρω­θυ­πουρ­γός δέ­χθη­κε να υπο­γρά­ψει τη συμ­φω­νία για το νέο δά­νειο, ο κ. Σόι­μπλε δέ­χθη­κε να αφε­θεί η συμ­φω­νία για τον χα­ρα­κτή­ρα του Τα­μεί­ου, που στην ουσία θα λει­τουρ­γή­σει σαν εγ­γύ­η­ση για το δά­νειο, για τα τέλη του χρό­νου. Και η ώρα αυτή έχει έρθει.

Στο Τα­μείο αυτή τη φορά θα πρέ­πει να εν­σω­μα­τω­θούν πέραν της ακί­νη­της και της κι­νη­τής πε­ριου­σί­ας του ΤΑΙ­ΠΕΔ, η συρ­ρι­κνω­μέ­νη πλέον συμ­με­το­χή του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου στο με­το­χι­κό κε­φά­λαιο των τρα­πε­ζών μέσω του ΤΧΣ και τα με­το­χι­κά με­ρί­δια του Δη­μο­σί­ου στις πάλαι ποτέ ΔΕΚΟ και κα­τα­πώς συ­ζη­τεί­ται τα μελ­λο­ντι­κά δι­καιώ­μα­τα στα όποια ενερ­γεια­κά απο­θέ­μα­τα.

Καθώς ξε­κι­νά και πάλι η συ­ζή­τη­ση για το Τα­μείο, κα­νείς δεν έχει ξε­χά­σει τι επι­δί­ω­κε εκεί­νο το βράδυ της 12ης προς τη 13η Ιου­λί­ου, ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νί­ας, που συ­νε­χί­ζει να το ζητά και σή­με­ρα: ήθελε ένα Τα­μείο υπό ευ­ρω­παϊ­κή διοί­κη­ση με πε­ριου­σία περί τα 50 δισ. ευρώ –μειώ­θη­κε στη συ­νέ­χεια– που να συ­μπε­ρι­λά­βει πε­ριου­σια­κά στοι­χεία του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για να που­λη­θούν στη διάρ­κεια του προ­γράμ­μα­τος (δη­λα­δή σε τρία χρό­νια το αρ­γό­τε­ρο) προ­κει­μέ­νου να πλη­ρω­θεί μέρος του δα­νεί­ου.

Η απαί­τη­ση Σόι­μπλε και ο ESM

Σή­με­ρα η κα­τά­στα­ση μέσα στην οποία έχει αρ­χί­σει η δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους “θε­σμούς” δεν έχει αλ­λά­ξει και πολύ όσον αφορά την απαί­τη­ση Σόι­μπλε.

Επι­μέ­νει να υπο­στη­ρί­ζει οτι το Τα­μείο αυτό πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει με το μο­ντέ­λο της Treuhanstald, δη­λα­δή της εται­ρεί­ας απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που εκ­ποί­η­σε σε ελά­χι­στο χρόνο υπό την επο­πτεία του την κρα­τι­κή βιο­μη­χα­νία της πρώην Ανατ. Γερ­μα­νί­ας. Η οι­κο­νο­μία των κρα­τι­δί­ων της πρώην Ανατ. Γερ­μα­νί­ας μέχρι σή­με­ρα δεν έχει ανα­κάμ­ψει από αυτό το “fire-sale”. Αλλά ο Σόι­μπλε πέ­τυ­χε αυτό που ήθελε, να απο­φύ­γει την ανα­πα­ρα­γω­γή στο εσω­τε­ρι­κό της ενιαί­ας Γερ­μα­νί­ας του φαι­νο­μέ­νου των “ολι­γαρ­χών” στις άλλες οι­κο­νο­μί­ες τού πάλαι ποτέ ανα­το­λι­κού μπλοκ… Κάπως έτσι εξαρ­χής σκέ­φτε­ται ότι θα πρέ­πει να “σπά­σει” και το ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κό κα­τε­στη­μέ­νο στην Ελ­λά­δα.

Από την άλλη πλευ­ρά, όμως, ένας νέος “παί­κτης” έχει εμ­φα­νι­σθεί στο τρα­πέ­ζι και αυτός είναι ο ESM που βάζει τα λεφτά του δα­νεί­ου προς την Ελ­λά­δα. Και θέλει να εξα­σφα­λί­σει ότι θα τα πάρει πίσω. Και κατά το δυ­να­τόν με μια ση­μα­ντι­κή από­δο­ση. Για τον λόγο αυτό έχει υιο­θε­τή­σει –από την εποχή του προη­γού­με­νου δα­νεί­ου– μια δια­φο­ρε­τι­κή εκ­δο­χή του Τα­μεί­ου, την “επεν­δυ­τι­κή”.

To επεν­δυ­τι­κό μο­ντέ­λο

Το μο­ντέ­λο της είχε ει­ση­γη­θεί ο Σου­η­δός σύμ­βου­λος του ESM Dag Ditter και ακο­λου­θού­σε τη λο­γι­κή της “ωρί­μαν­σης” των assets έτσι ώστε αυτά αφε­νός να βγουν στην αγορά με αυ­ξη­μέ­νη αξία και αφε­τέ­ρου να μπο­ρούν στο με­τα­ξύ να γί­νουν η βάση για την έκ­δο­ση τί­τλων που να μπο­ρούν να εξυ­πη­ρε­τούν την απο­μεί­ω­ση του χρέ­ους και να τρέ­χουν απο­δό­σεις ελ­κυ­στι­κές για τις αγο­ρές.

Αυτό, βέ­βαια, ση­μαί­νει ότι η δρα­στη­ριό­τη­τα του Τα­μεί­ου θα πρέ­πει να επε­κτα­θεί χρο­νι­κά πολύ πέραν της χρο­νι­κής διάρ­κειας του τριε­τούς ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος.

Στη λο­γι­κή αυτή φαί­νε­ται να συμ­φω­νεί και η κυ­βέρ­νη­ση. Εδώ όμως μπαί­νουν άλλες δια­φο­ρές με­τα­ξύ κυ­βέρ­νη­σης και ESM, που έχουν να κά­νουν τόσο με το είδος και τη σύν­θε­ση της διοί­κη­σης του Τα­μεί­ου, το εύρος και το βάθος του ελέγ­χου που θα έχει σ’ αυτό ο ESM και η έκτα­ση της συμ­με­το­χής των εσό­δων του Τα­μεί­ου –κυ­ρί­ως από τις τι­τλο­ποι­ή­σεις– στη χρη­μα­το­δό­τη­ση επεν­δύ­σε­ων που σχε­τί­ζο­νται με τα προς αξιο­ποί­η­ση assets του Τα­μεί­ου.

Η συ­ζή­τη­ση μόλις άρ­χι­σε. Ο κ. Σόι­μπλε γνω­ρί­ζει τι ζητά, ο ESM επί­σης. Η κυ­βέρ­νη­ση, ωστό­σο, δεν φαί­νε­ται να έχει ξε­κα­θα­ρί­σει το πε­ριε­χό­με­νο της δικής της πρό­τα­σης…

“Κε­φά­λαιο”