Για «γέλια και για κλάματα» η διαχείριση της υπόθεσης του Πανορθόδοξου Κέντρου

Για «γέλια και για κλά­μα­τα» είναι και μά­λι­στα από το έτος 1986(!!!) η υπό­θε­ση της διεκ­δί­κη­σης της κυ­ριό­τη­τας της κτη­μα­το­λο­γι­κής με­ρί­δας ΚΜ ΙΙΙ-98 Οι­κο­δο­μών Ρόδου (τόμος 8, φύλλο 34 και φά­κε­λος 1527) από την ΕΤΑΔ ΑΕ, εντός της οποί­ας έχει ανε­γερ­θεί το Πα­τριαρ­χι­κό Κέ­ντρο (Πα­νορ­θό­δο­ξο Κέ­ντρο) και επρό­κει­το να ανε­γερ­θεί ο Ιερός Ναός του Κων­στα­ντί­νου του Υδραί­ου, πο­λιού­χου της Ρόδου.

Αυτοί που σή­με­ρα «κου­νούν το δά­κτυ­λο» και κά­νουν πα­ρά­πο­να ως και υπο­δεί­ξεις για την δια­χεί­ρι­ση της υπό­θε­σης με ενέρ­γειες ή και πα­ρα­λεί­ψεις τους έχουν προ­κα­λέ­σει εμπλο­κές στη δια­χεί­ρι­ση του όλου ζη­τή­μα­τος ενώ δεν είναι άμοι­ροι ευ­θυ­νών και για την απώ­λεια τε­ρά­στιων ποσών που έχουν επεν­δυ­θεί για την ολο­κλή­ρω­ση και πα­ρά­δο­ση του έργου από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Ας πά­ρου­με όμως τα πράγ­μα­τα από την αρχή:

Στην Αθήνα την 16η Οκτω­βρί­ου 1986 εκ­δό­θη­κε η αρίθμ. πρωτ. Ρ. 523/1002 Κοινή Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση που υπέ­γρα­ψαν οι τότε υπουρ­γοί Εσω­τε­ρι­κών και Οι­κο­νο­μι­κών Αγ. Κου­τσό­γιωρ­γας και Ν. Αθα­να­σό­που­λος για την «πα­ρα­χώ­ρη­ση δω­ρε­άν και κατά κυ­ριό­τη­τα ακι­νή­των του Δη­μο­σί­ου σε Δή­μους και Κοι­νό­τη­τες του Νομού Δω­δε­κα­νή­σου».

Είχαν προη­γη­θεί αι­τή­σεις των Δήμων Ρόδου και Κω καθώς και αι­τή­σεις των κοι­νο­τή­των Λα­έρ­μων, Απο­λακ­κιάς, Λα­χα­νιάς και Απολ­λώ­νων με τις οποί­ες εζη­τεί­το η δω­ρε­άν και κατά κυ­ριό­τη­τα πα­ρα­χώ­ρη­ση ακι­νή­των του Δη­μο­σί­ου.

Είχε εκ­δο­θεί εξάλ­λου και η Δ.Κ. 2127/19-9-1986 από­φα­ση του τότε νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία ει­ση­γή­θη­κε την πα­ρα­χώ­ρη­σή τους στους Δή­μους και τις Κοι­νό­τη­τες αλλά και η Δ.Κ. 2126/19-9-86 από­φα­σή του με την οποία γνω­μο­δο­τεί ότι τα ακί­νη­τα αυτά δεν ανα­γκαιούν για την κά­λυ­ψη κρα­τι­κών ανα­γκών.

Στον Δήμο Ρόδου πα­ρα­χω­ρή­θη­κε τότε τμήμα επι­φά­νειας 2050 τ.μ. από το ακί­νη­το του Δη­μο­σί­ου με κτη­μα­το­λο­γι­κά στοι­χεία: Τόμος 8, φύλλο 34, φά­κε­λος 1527, με­ρί­δα ΙΙΙ-98 οι­κο­δο­μών πό­λε­ως Ρόδου (ΒΚ 25), όπως αυτό απει­κο­νί­ζε­το σε το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα του Αυ­γού­στου του 1985 με σκοπό την κα­τα­σκευή δη­μο­τι­κού ανοι­κτού κο­λυμ­βη­τη­ρί­ου δια­στά­σε­ων 25χ12,5 μέ­τρων.

Πρό­κει­ται δη­λα­δή για το δια­βό­η­το πλέον ακί­νη­το στο οποίο ανε­γέρ­θη με πα­ρα­χώ­ρη­ση από την ΕΤΑΔ ΑΕ (!!!), στην οποία στο με­σο­διά­στη­μα πε­ρι­ήλ­θαν τα ακί­νη­τα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, το Πα­νορ­θό­δο­ξο Κέ­ντρο.

Τι είχε όμως συμ­βεί;

Η ως άνω Δι­υ­πουρ­γι­κή Από­φα­ση δεν με­τα­γρά­φη­κε ποτέ στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, ενώ μά­λι­στα η πρό­βλε­ψη για αυ­το­δί­καιη ανά­κλη­ση της πα­ρα­χω­ρή­σε­ως συ­ντε­λέ­στη­κε διότι δεν υλο­ποι­ή­θη­κε το πρό­γραμ­μα και το έργο που προ­βλέ­πε­το εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος ισχύ­ος της.

Το ακί­νη­το έτσι φέ­ρε­ται ως σή­με­ρα κα­τα­χω­ρη­μέ­νο στο όνομα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου!!

Από Κτη­μα­το­λο­γι­κό Ελεγ­χο δια­πι­στώ­θη­κε ότι στο ακί­νη­το εκ­κρε­μεί με μο­λύ­βι η με αριθ­μό 1061/2015 πράξη, που αφορά την πε­ριέ­λευ­ση του ακι­νή­του στο Δήμο Ρόδου δυ­νά­μει της ως άνω Δι­υ­πουρ­γι­κής Από­φα­σης!!

Η τότε δη­μο­τι­κή αρχή επε­δί­ω­ξε συ­γκε­κρι­μέ­να να με­τα­γρά­ψει το ακί­νη­το απο­κλει­στι­κής πλέον δια νόμου δια­χεί­ρι­σης της ΕΤΑΔ ΑΕ στην ιδιο­κτη­σία της αλλά δεν το πέ­τυ­χε. Η αί­τη­σή της για με­τα­γρα­φή του ακι­νή­του έχει χρε­ω­θεί μά­λι­στα από την 24η Οκτω­βρί­ου 2017 σε υπάλ­λη­λο του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και δεν έχει διεκ­πε­ραιω­θεί.

Εχει μά­λι­στα κα­τα­τε­θεί αί­τη­ση για πι­στο­ποι­η­τι­κό ιδιο­κτη­σί­ας, με αριθ­μό Πρω­το­κόλ­λου 9194/2020 ώστε να απορ­ρι­φθεί η πα­ρα­πά­νω πράξη και να μπο­ρέ­σει να εκ­δο­θεί το πι­στο­ποι­η­τι­κό για να προ­χω­ρή­σει η πα­ρα­χώ­ρη­ση του ακι­νή­του στην Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου από την ΕΤΑΔ ΑΕ, για την ανέ­γερ­ση του Πα­νορ­θό­δο­ξου Κέ­ντρου (και του Ιερού Ναού), με δα­πά­νες της Ιεράς Μη­τρό­πο­λης Ρόδου!!!

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζουν και τα όσα μνη­μο­νεύ­ο­νται στην υπ’ αρίθμ. 576/2018 από­φα­ση του Ε’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που έκρι­νε, όπως έχει απο­κα­λύ­ψει η «δη­μο­κρα­τι­κή», ότι έχει λήξει η πα­ρα­χώ­ρη­ση του ακι­νή­του εντός του οποί­ου κα­τα­σκευά­στη­κε πο­λυ­τε­λής πα­ρα­θε­ρι­στι­κή κα­τοι­κία και ξε­κί­νη­σε η κα­τα­σκευή του Ιερού Ναού του Πο­λιού­χου της Δ.Κ. Ρόδου Κων­στα­ντί­νου του Υδραί­ου, με χρη­μα­το­δό­τη­ση, που είχε προ­ο­ρι­σμό την δη­μιουρ­γία Πα­τριαρ­χι­κού Κέ­ντρου στο νησί, γνω­στού και ως Πα­νορ­θό­δο­ξου Κέ­ντρου Ρόδου.

Στην από­φα­ση ανα­φέ­ρο­νται με­τα­ξύ άλλων και τα εξής:

«….με τη ΧΟΠ 5666/7.10.1994 (Δ΄ 1042) από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου τρο­πο­ποι­ή­θη­κε το σχέ­διο πό­λε­ως Ρόδου στο Ο.Τ. 93 για τη δη­μιουρ­γία χώρου ανέ­γερ­σης Πα­νορ­θό­δο­ξου Κέ­ντρου του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου.

Η τρο­πο­ποί­η­ση αυτή αφο­ρού­σε ιδίως το οι­κό­πε­δο της τέως Νο­μαρ­χια­κής Έπαυ­λης, η οποία είχε χα­ρα­κτη­ρι­σθεί δια­τη­ρη­τέο κτή­ριο με την 4573/659/5.2.1990 από­φα­ση του Γε­νι­κού Διευ­θυ­ντή Πο­λε­ο­δο­μί­ας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. (Δ΄ 75/1991). Με την 28/28.11.1994 Δ4 από­φα­ση του Δ.Σ. της Κτη­μα­τι­κής Εται­ρεί­ας του Δη­μο­σί­ου πα­ρα­χω­ρή­θη­κε στην Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου το επί­μα­χο (με Α.Β.Κ. 25) δη­μό­σιο ακί­νη­το (συ­νο­λι­κής έκτα­σης 9.360 τ.μ.), με σκοπό την ανέ­γερ­ση του Πα­νορ­θό­δο­ξου Κέ­ντρου, εκ­δό­θη­κε δε σχε­τι­κώς το από 8.12.1994 πα­ρα­χω­ρη­τή­ριο. Στη συ­νέ­χεια, κα­τό­πιν αι­τή­σε­ως της Ιεράς Μη­τρό­πο­λης Ρόδου, εκ­δό­θη­κε η 3/11.1.2002 άδεια οι­κο­δο­μής της Διεύ­θυν­σης Πο­λε­ο­δο­μί­ας του Δήμου Ρο­δί­ων για την ανέ­γερ­ση Πα­τριαρ­χι­κού Κέ­ντρου Ρόδου με προ­σθή­κη κατ’ έκτα­ση σε υφι­στά­με­νο κτί­σμα. Με την 1321/18.8.2011 πράξη του αντι­δη­μάρ­χου Ρόδου, η ισχύς της ως άνω άδειας οι­κο­δο­μής πα­ρα­τά­θη­κε για τρία έτη, έξι μήνες και τέσ­σε­ρις ημέ­ρες από την ημε­ρο­μη­νία έκ­δο­σης της πρά­ξης του αντι­δη­μάρ­χου (α΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη). Με την 51/11.6.2012 πράξη του διευ­θυ­ντή Υ.ΔΟΜ. του Δήμου Ρόδου ανα­θε­ω­ρή­θη­κε η ως άνω άδεια οι­κο­δο­μής ως προς τις αρ­χι­τε­κτο­νι­κές με­λέ­τες (συ­νο­δευό­με­νες από στα­τι­κές, η-μ, ΚΕΝΑΚ και ει­σφο­ρές υπέρ ΤΕΕ) [β΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη]. Με την 1391/2.7.2013 από­φα­ση του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου εγκρί­θη­κε η άδεια ανέ­γερ­σης του Ιερού Ναού του Αγίου Κων­στα­ντί­νου Υδραί­ου στο επί­μα­χο οι­κό­πε­δο του Ο.Τ. 93 του σχε­δί­ου πό­λε­ως (τ.ΑΑΠΘ 263) [γ΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη], με την δε 2045/11.9.2013 από­φα­ση του ίδιου ορ­γά­νου τρο­πο­ποι­ή­θη­κε η ως άνω πράξη (τ.ΑΑΠΘ 335) [δ΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη]. Ακο­λού­θως, με την 155/21.10.2013 πράξη του διευ­θυ­ντή Υ.ΔΟΜ. του Δήμου Ρόδου ανα­θε­ω­ρή­θη­κε εκ νέου η 3/2002 άδεια οι­κο­δο­μής (ε΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη).

Εν τω με­τα­ξύ, με την 4938/30.5.2013 από­φα­ση του διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου της Εται­ρεί­ας Ακι­νή­των Δη­μο­σί­ου Α.Ε. (ΕΤΑΔ Α.Ε.) τρο­πο­ποι­ή­θη­κε όρος του από 8.12.1994 πα­ρα­χω­ρη­τη­ρί­ου χρή­σης δη­μο­σί­ου ακι­νή­του με Α.Β.Κ. 25 προς την Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου για την ανέ­γερ­ση Πα­νορ­θό­δο­ξου Κέ­ντρου και ορί­στη­κε ότι ο σκο­πός της πα­ρα­χώ­ρη­σης πρέ­πει να υλο­ποι­η­θεί έως την 31.12.2015 (στ΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη)».

Το­νί­ζε­ται στην από­φα­ση πως «πριν από την πρώτη συ­ζή­τη­ση της υπο­θέ­σε­ως (11.1.2017) είχε λήξει η ισχύς των προ­σβαλ­λό­με­νων πρά­ξε­ων. Ει­δι­κό­τε­ρα, όπως προ­κύ­πτει από τους όρους Α και Β.2. της 4938/30.5.2013 από­φα­σης του διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου της ΕΤΑΔ Α.Ε. (στ΄ προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη, ανε­ξαρ­τή­τως του πα­ρα­δε­κτού προ­σβο­λής της), η 31.12.2015 ορί­στη­κε ως απώ­τα­το χρο­νι­κό όριο για την υλο­ποί­η­ση του σκο­πού της πα­ρα­χώ­ρη­σης. Δο­θέ­ντος, όμως, ότι ο σκο­πός της πα­ρα­χώ­ρη­σης δεν είχε υλο­ποι­η­θεί μέχρι την ημε­ρο­μη­νία αυτή, ούτε άλ­λω­στε εκ­δό­θη­κε νε­ό­τε­ρη πράξη πα­ρά­τα­σης, όπως βε­βαιώ­νει η ΕΤΑΔ Α.Ε. με το απο­στα­λέν στο Δι­κα­στή­ριο 62/9.1.2017 έγ­γρα­φό της, η ισχύς της ως άνω πρά­ξης είχε ήδη λήξει κατά τον χρόνο συ­ζη­τή­σε­ως της κρι­νο­μέ­νης αι­τή­σε­ως. Για τον λόγο δε αυτό έχουν παύ­σει να ισχύ­ουν και οι υπό στοι­χεία α΄ έως ε΄ προ­σβαλ­λό­με­νες πρά­ξεις, η ισχύς των οποί­ων συν­δε­ό­ταν προς τη δυ­να­τό­τη­τα υλο­ποί­η­σης του σκο­πού της πα­ρα­χώ­ρη­σης. Ως εκ τού­του, η δίκη πρέ­πει να κη­ρυ­χθεί κα­ταρ­γη­μέ­νη, βάσει του άρ­θρου 32 παρ. 2 του π.δ. 18/1989, εφό­σον οι λοι­ποί αι­τού­ντες δεν επι­κα­λέ­σθη­καν ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον για τη συ­νέ­χι­σή της».

Αυτά προς απο­κα­τά­στα­ση απλώς και μόνον της αλή­θειας και για να στα­μα­τή­σει επι­τέ­λους η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση της κοι­νής γνώ­μης με ασύ­στο­λα ψεύδη και δια­στρέ­βλω­ση των πραγ­μα­τι­κών γε­γο­νό­των.