«7 κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί είχαν ψηφίσει τον προηγούμενο νόμο και σήμερα ψηφίζουν την αναίρεσή του – υπάρχει πολιτικό αδιέξοδο»

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στην Επι­τροπή Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σεων κατά τη συζή­τηση του τρέ­χο­ντος νομο­σχε­δίου για την Ανώτατη Εκπαί­δευση. Στην ομιλία του τόνισε τον θνη­σι­γενή χαρα­κτήρα του νομο­σχε­δίου το οποίο αντί να βελ­τιώ­νει, ξηλώνει τον υπάρ­χο­ντα νόμο και προ­κα­λεί την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση να δηλώνει ότι θα το καταρ­γή­σει όταν γίνει κυβέρ­νηση. Υπο­γράμ­μισε την ανάγκη ευρείας συναί­νε­σης για την Παιδεία, όπως συνέβη με τον νόμο που σήμερα ισχύει και ψηφί­στηκε από 255 βου­λευ­τές.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός δεν παρέ­λειψε να ανα­φέ­ρει το εμφανές πολι­τικό αδιέ­ξοδο που δημιουρ­γεί­ται όταν 7 σημε­ρι­νοί κυβερ­νη­τι­κοί βου­λευ­τές και υπουρ­γοί είχαν ψηφίσει το 2011 τον ισχύ­ο­ντα νόμο για τα ΑΕΙ σήμερα, συμ­με­τέ­χο­ντας σε ΣΥΡΙΖΑ και Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες, ψηφί­ζουν ουσια­στικά την κατάρ­γησή του, αναι­ρώ­ντας τον εαυτό τους.

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου είπε επίσης ότι με την κακή οργά­νωσή τους τα ελλη­νικά Πανε­πι­στή­μια δια­σύ­ρο­νται διεθνώς. Ο Υπουρ­γός Παι­δείας Κώστας Γαβρό­γλου, πάντως, απά­ντησε ότι δεν στε­νο­χω­ριέ­ται με τέτοιες τοπο­θε­τή­σεις.

Ολό­κληρη η τοπο­θέ­τηση και ο σύντο­μος διά­λο­γος, ακο­λου­θούν:

«ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Το ερώτημα είναι, σε τόσο λίγο χρόνο πόσο πολλά μπορεί να πει κανένας και πόσο λίγα. Όμως θα σταθώ σε ένα μεγάλο θέμα, το θέμα που το ονομάζω το δράμα της ανώ­τα­της παι­δείας. Διότι απο­δέ­χο­μαι μεν ότι ο κάθε Υπουρ­γός που έρχεται στο Υπουρ­γείο Παι­δείας θέλει να κάνει το καλύ­τερο αλλά το καλύ­τερο πρέπει να είναι και βιώσιμο. Διότι όταν κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση απο­φα­σί­ζουν επι­τέ­λους το 2011 να συνυ­πο­γρά­ψουν ένα νόμο με 255 βου­λευ­τές, εκείνο που θα ήταν λογικό είναι να βελ­τιω­θεί σήμερα εκείνο το σχέδιο και όχι να προ­κα­λέ­σετε την αντί­δραση του Αρχηγού της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης, ο οποίος λέει ότι μόλις γίνει κυβέρ­νηση θα το ανα­τρέ­ψει. Διότι απλού­στατα δίνει το σύνθημα ότι το νομο­σχέ­διο αυτό είναι περιο­ρι­σμέ­νης διάρ­κειας, είναι θνη­σι­γε­νές.

Άρα, λοιπόν, κάνετε μια προ­σπά­θεια, η οποία όσο ευγενής εκ των προ­θέ­σεων θα κριθεί, είναι θνη­σι­γε­νής. Εγώ θα περί­μενα να κάνετε το αντί­θετο. Δηλαδή, να πείτε ότι «εγώ αντι­γράφω το ακα­δη­μαϊκό ή το διοι­κη­τικό σύστημα ή και τα δύο μαζί ενός από των 10 καλυ­τέ­ρων πανε­πι­στη­μίων του κόσμου, της Ευρώπης, της Αμε­ρι­κής κ.λπ. και πάνω σε αυτό σε καλώ σε διάλογο». Τι απο­δε­χό­μα­στε απ’ αυτό το καλύ­τερο σύστημα ή τι δεν απο­δε­χό­μα­στε ή γιατί δεν μπο­ρούμε να το κάνουμε, δεν έχουμε λεφτά, δεν έχουμε τις ικα­νό­τη­τες, χίλια δύο. Αυτός είναι ένας διά­λο­γος που πρέπει κάποια στιγμή να γίνει για να έχει και κάποια, αν θέλετε, ελπίδα διαιώ­νι­σης, επι­βί­ω­σης, βιω­σι­μό­τη­τας, ότι θέλετε βάλτε.

Αυτό το νομο­σχέ­διο θα το ψηφί­σουν 153 Βου­λευ­τές υποθέτω, εκ των οποίων οι επτά, προ­σέξτε αυτό που θα πω, ήταν μέσα στους 255 Βου­λευ­τές που είχαν ψηφίσει το προη­γού­μενο νομο­σχέ­διο. Σκε­φτείτε τι σημαί­νει αυτό. Μεταξύ αυτών βρί­σκε­ται και ο Πρό­ε­δρος των ΑΝΕΛ, γιατί δεν δια­φώ­νησε τότε. Αντι­λαμ­βά­νε­στε το αδιέ­ξοδο.

Μάλιστα, πρέπει να πω και κάτι άλλο. Βου­λευ­τές της συγκυ­βέρ­νη­σης, που σήμερα ψηφί­ζουν ενάντια στον υπάρ­χο­ντα νόμο, εκείνη την εποχή υπήρξαν Υφυ­πουρ­γοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που κυβερ­νούσε. Αυτό είναι γεγονός.

Δεν αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι μπαί­νουμε σε ένα πεδίο σκο­τεινό από άποψη μέλ­λο­ντος, γιατί απλού­στατα θα πουν ότι θα το ανα­τρέ­ψει η επόμενη κυβέρ­νηση, οπότε εγώ εάν είμαι φοι­τη­τής και σκέ­φτο­μαι τι θα γίνει, ξέρω ότι περι­μένω το χρόνο. Ο χρόνος είναι άγνω­στος, αλλά είναι πεπε­ρα­σμέ­νης διάρ­κειας.

Εκείνο το οποίο έλεγα και επα­να­λαμ­βάνω, για να είναι θετική η παρου­σία μου εδώ, είναι να κάνετε έναν νέο διάλογο και φωτο­γρα­φί­στε ένα πρότυπο. Δηλαδή, τώρα λέμε να μετέ­χουν οι φοι­τη­τές. Να μετέ­χουν οι φοι­τη­τές. Σε ποια πανε­πι­στή­μια μετέ­χουν από τα δέκα καλύ­τερα του κόσμου και πως μετέ­χουν. Άρα, λοιπόν, έτσι θα μετέ­χουν.

Να υπάρ­χουν συμ­βού­λια, να μην υπάρ­χουν συμ­βού­λια. Που υπάρ­χουν συμ­βού­λια; Ξέρετε, το θέμα των συμ­βου­λίων στην αρχή ήταν καλό, διότι αντέ­γραφε το αμε­ρι­κα­νικό σύστημα. Εάν το αντέ­γραφε σωστά ή λάθος, διορ­θώ­στε το. Αυτό είναι το θέμα. Εάν, όμως, φύγουν τα συμ­βού­λια, μπαί­νουμε σε μια άλλη φιλο­σο­φία. Ξέρετε ότι, τα συμ­βού­λια δεν λει­τούρ­γη­σαν διότι το αρχικό σχέδιο που είχε εκπο­νή­σει ο τότε Υφυ­πουρ­γός Παι­δείας άλλαξε και όταν έγινε η συνεν­νό­ηση μεταξύ του κ. Παπαν­δρέου και του κ. Σαμαρά, που ήταν αρχηγός της Αντι­πο­λι­τεύ­σεως, μπήκαν μέσα δια­τά­ξεις για να «τα βρούνε», να χρη­σι­μο­ποι­ήσω αυτή τη φράση, οι οποίες έκαναν το σύστημα να μην μπορεί να δου­λέ­ψει σωστά. Μετά, ήρθε ο κ. Αρβα­νι­τό­που­λος και έκανε τρο­πο­ποι­ή­σεις για να δου­λέ­ψει το σύστημα. Τώρα, δεν επαρκεί ο χρόνος για να εξηγήσω ποιες ήταν οι τρο­πο­ποι­ή­σεις, γιατί τις έκανε και γιατί φθάσαμε στο σημε­ρινό σύστημα.

Τελειώ­νο­ντας, πρέπει να ανα­γνω­ρί­σουμε ότι, αν μη τι άλλο, τα πανε­πι­στή­μια σήμερα είναι πιο ήρεμα με αυτό τον νόμο και με τις αδυ­να­μίες που έχει, απ’ ό,τι ήταν πριν από μερικά χρόνια.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ (Υπουρ­γός Παι­δείας, Έρευνας και Θρη­σκευ­μά­των): Ήρεμα, είπατε; Τι εννο­είτε;

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Γίνεται μάθημα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ (Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής): Παρα­καλώ, κύριοι, αφήστε τον Πρόεδρο να ολο­κλη­ρώ­σει.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Τι εννοώ ήρεμα. Ο Πρύ­τα­νης του Πανε­πι­στη­μίου των Αθηνών, που είναι το μεγα­λύ­τερο πανε­πι­στή­μιο, λόγω του ότι εδάρη και αφού κακο­ποι­ή­θηκε, ανα­γκά­στηκε να παραι­τη­θεί. Παραι­τεί­ται κανείς Πρύ­τα­νης επειδή τον δέρνουν σήμερα; Αυτό δεν είναι ήρεμα; Πάω σε πολύ βασικά θέματα, δεν θίγω λεπτο­μέ­ρειες, γιατί λεπτο­μέ­ρειες μέσα σε πέντε λεπτά δεν μπο­ρούμε να θίξουμε.»

Εν πάση περι­πτώ­σει, ο νόμος θα ψηφι­στεί όπως θα ψηφι­στεί από τους 153, εκ των οποίων οι 7 ψήφισαν τον προη­γού­μενο. Δίνω μεγάλη βαρύ­τητα σε αυτό, γιατί αυτό δείχνει την αδυ­να­μία του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος. Για τους 7 μιλάω.

Το πρό­βλημα, όμως, κ. Υπουργέ, παρα­μέ­νει και σας καλώ να προ­χω­ρή­σετε σε βελ­τί­ωση του νόμου, αντι­γρά­φο­ντας κάποιο επι­τυ­χη­μένο ακα­δη­μαϊκό ή διοι­κη­τικό πρότυπο ενός εκ των δέκα καλύ­τε­ρων πανε­πι­στη­μίων της Ευρώπης ή της Αμε­ρι­κής. Πάνω σε αυτό μπο­ρείτε να προ­χω­ρή­σετε και να ζητή­σετε και συναί­νεση, γιατί δεν νομίζω ότι κανένας εδώ μέσα ή κανένα κόμμα θέλει σώνει και καλά, τα πανε­πι­στή­μια της Ελλάδας διαρκώς και αιωνίως να δια­σύ­ρο­νται διεθνώς. Το ξέρετε, και από την ιδιό­τητά σας και από την ιδιό­τητά μας, ότι οι καθη­γη­τές στην Ευρώπη γελούν με αυτά τα πράγ­ματα που κάνουμε στην Ελλάδα, δηλαδή, ο καθένας να αλλάζει ό,τι έφταιξε ο προη­γού­με­νος και αυτό πρέπει να το κατα­λά­βουμε όλοι.

Δεν ξέρω εάν σας στε­να­χώ­ρησα, αλλά είναι απόψεις που εμένα, του­λά­χι­στον, με προ­βλη­μα­τί­ζουν. Ευχα­ρι­στώ.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ (Υπουρ­γός Παι­δείας, Έρευνας και Θρη­σκευ­μά­των): Με αυτά δεν στε­να­χω­ριέ­μαι.»