ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το ανατολικό τμήμα της νησίδας “Γυαλί”, ανήκει από σήμερα στο Δήμο Νισύρου

news room 7 λεπτά ανάγνωση
Γυαλί

Σήμερα, Παρα­σκευή 28 Ιουλίου,σε μια ιστο­ρική για τη Νίσυρο απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, μετα­φέρ­θηκε το Ανα­το­λικό τμήμα της νησίδας Γυαλιού στο Δήμο Νισύρου από το Δημόσιο. Στην ολο­μέ­λεια της Ελλη­νι­κής βουλής ψηφί­στηκε ο νόμος «Προ­σαρ­μογή της Ελλη­νι­κής Νομο­θε­σίας στις δια­τά­ξεις της οδηγίας ΕΕ2016/881 και άλλες δια­τά­ξεις», όπου στο μέρος 1ο Άρθρο 26, παρα­χω­ρή­σεις Δημο­σίων ακι­νή­των, παρά­γρα­φος 4, γίνεται η παρα­χώ­ρηση του Ανα­το­λι­κού τμή­μα­τος του Γυαλιού στο Δημο Νισύρου.

Η παρά­γρα­φος 4 ανα­φέ­ρει ακριβώς: «Παρα­χω­ρεί­ται χωρίς αντά­λαγμα στον Δήμο Νισύρου Νομού Δωδε­κα­νή­σου η κυριό­τητα του Δημο­σίου ακι­νή­του με ΑΒΚ8, Γενικού Βιβλίου κατα­γρα­φής του Αυτο­τε­λούς Γρα­φείου ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ (νησίδα Γυαλί), Ανα­το­λικό τμήμα (με στοι­χείο Α΄) με τα συστα­τικά και τα παραρ­τή­ματα του, όπως αυτό εμφαί­νε­ται στο συν­νη­μένο στο παρόν τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα (παράρ­τημα IV), για την ενί­σχηση της οικο­νο­μι­κής ζωής και την ανά­πτυξη του Ακρι­τι­κού Δήμου»

Το Γυαλί μετά από παρα­λεί­ψεις της δεκα­ε­τίας του 50, ενε­γρά­φει στο Δημόσιο αντί να εγγρα­φεί στην τότε κοι­νό­τητα του ΕμπορειούΝισύρου όπως συνέβη με το Δυτικό τμήμα του νησιού με ελα­φρό­πε­τρα που ενε­γρά­φει στον ΔήμοΜανδρακίου Νισύρου  μετά από τις άοκνες προ­σπά­θειες του αεί­μνη­στου Δημάρ­χου Γεωρ­γίου Για­λούρη. Εκτοτε παρά τις κατά καιρούς προ­σπά­θειες δια­φό­ρων Δημο­τι­κών Αρχών δεν κατέστη δυνατό να φθά­σουμε στο επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα.

Έπρεπε να περά­σουν έξι δεκα­ε­τίες για να φθά­σουμε στη σημε­ρινή μέρα.

Έπρεπε να περά­σουν από τη χώρα μας κυβερ­νή­σεις της ΕΡΕ, της Ένωσης Κέντρου, να περάσει η φασι­στική χούντα, να περά­σουν κυβερ­νή­σεις της Νέας Δημο­κρα­τίας και του ΠΑΣΟΚ, για να φθά­σουμε στην κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ για να ανα­τρα­πεί μια αδικία και να ευο­δω­θεί ο πόθος όλων των Νισύ­ριων να ανήκει ολό­κληρο το νησί του Γυαλιού στη Νίσυρο.

Η σημε­ρινή Δημο­τική Αρχή μετά από προ­σπά­θειες 2 ετών και με την τερά­στια συμβολή του Πρω­θυ­πουρ­γού μας Αλέξη Τσίπρα και των Υπουρ­γών της κυβέρ­νη­σης, το όνειρο δεκα­ε­τιών γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα.

ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΝΙΣΥΡΟ.

Ευχα­ρι­στούμε θερμά τον Πρω­θυ­πουργό μας Αλέξη Τσίπρα, τον Υπουργο Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Πανα­γιώτη Κου­ρου­μπλή, τον Υφυ­πουργό Νησιω­τι­κης Πολι­τι­κής κ. Νεκτά­ριο Σαντο­ρι­νιό, την Υφυ­πουργό Οικο­νο­μι­κών κ. Αικα­τε­ρίνη Παπα­νά­τσιου, τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Πάνο Καμμένο, τον Διευ­θυ­ντή του γρα­φείου της Υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μι­κών κ. Κων­στα­ντίνο Φωθια­δάκη και τους Βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου. Ευχα­ρι­στούμε τα κόμματα που ψήφισαν το νομο­σχέ­διο στη βουλή, ΣΥΡΙΖΑ, Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη, τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες και την Ένωση Κεντρώων. Απόντες από την ψηφο­φο­ρία ήταν η Νέα Δημο­κρα­τία, το ΚΚΕ και το Ποτάμι. Όχι ψήφισε η Χρυσή Αυγή.

Ευχα­ρι­στούμε την κ. Θεο­δω­σία Οικο­νο­μί­δου για την νομική υπο­στή­ριξη της προ­σπά­θειας μας.

Η προ­σάρ­τηση του Ανα­το­λι­κού τμή­μα­τος του Γυαλιού στη Νίσυρο, πέραν της απο­κα­τά­στα­σης της τάξης των πραγ­μά­των θα επι­φέ­ρει στον Δήμο μας ένα μεγάλο οικο­νο­μικό όφελος.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ  ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΗΣΙΔΑΣ ΓΥΑΛΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΝΙΣΥΡΟΥ

 

Σε συνέ­χεια της ιστο­ρι­κής για τη Νίσυρο από­φα­σης της Βουλής των Ελλήνων, της 28ης Ιουλίου 2017 με την ψήφιση του νόμου «Προ­σαρ­μογή της Ελλη­νι­κής Νομο­θε­σίας στις δια­τά­ξεις της οδηγίας ΕΕ2016/881 και άλλες δια­τά­ξεις», όπου στο μέρος 1ο Άρθρο 26, παρα­χω­ρή­σεις Δημο­σίων ακι­νή­των, παρά­γρα­φος 4, γίνεται η παρα­χώ­ρηση του Ανα­το­λι­κού τμή­μα­τος του Γυαλιού στο Δημο Νισύρου, είναι ανα­γκαίο να γίνει μια αναφορά στην ιστορία της νησίδας Γυαλί και του ιδο­κτη­σια­κού της καθε­στώ­τος μέχρι χθές.

 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΔΑΦΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

 

Η νησίδα Γυαλί είναι ένα από τα έξι μικρο­νή­σια που περι­βάλ­λουν τη Νίσυρο. Τα υπό­λοιπα πέντε είναι η Παχειά, η Πυρ­γούσα, η Καν­δε­λιούσα, η Στρογ­γυλή και ο Άγιος Αντώ­νιος.

Είναι νησί ηφαι­στεια­κής προ­έ­λευ­σης και κατά τους γεω­λό­γους, δημιουρ­γή­θηκε πριν από 200.000 χρόνια, από συσ­σώ­ρευση πυρο­κλα­στι­κών υλικών, τα οποία εκτι­νά­χθη­καν από το ηφαί­στειο της Νισύρου, ίσως δε και από άλλα γει­το­νικά ηφαί­στεια, που πρό­σφατα εντο­πί­στη­καν στον γύρω θαλάσ­σιο βυθό.

Βρί­σκε­ται στα Βόρεια της Νισύρου και σε από­σταση 3 ν. μιλίων από αυτή, απέχει περί τα 8 ν. μίλια από τις Νότιες ακτές της Κω, ενώ στα Ανα­το­λικό και σε από­σταση περί τα 16 ν. μίλια βρί­σκο­νται οι ακτές της Μ. Ασίας.

Η έκταση του νησιού φτάνει τα 4,5 τ. χιλιό­με­τρα, έχει σχήμα μακρό­στενο, με μήκος περί τα 4 χιλιό­με­τρα. Το μεσαίο τμήμα του νησιού μήκους 90 και πλάτους 300 μέτρων είναι επίπεδο και καλ­λιερ­γή­σιμο, γι’ αυτό και πήρε την ονο­μα­σία «κάμπα» (από το κάμπος). Το τμήμα αυτό συνδέει τα δυο άκρα του νησιού, καθ’ ένα από τα οποία είναι υπε­ρυ­ψω­μένο σε μορφή λόφου, με υψό­με­τρο ο καθένας περί τα 180 μ., κατα­λή­γουν δε το μεν Ανα­το­λικό στο ακρω­τή­ριο Καμάρα, το δε Δυτικό στο ακρω­τή­ριο Καλού­τσι.

Ο λόφος προς την Ανα­το­λική πλευρά καλύ­πτε­ται σε αρκετά τμήματα από πυκνή θαμνώδη βλά­στηση, υπάρ­χουν καλ­λιερ­γή­σιμα τμήματα, ενώ στο υπέ­δα­φος κρύ­βο­νται πλούσια κοι­τά­σματα από Περλίτη και Οψιανό.

Στη Δυτική πλευρά ο λόφος καλύ­πτε­ται από πυκνό δάσος από πεύκα,κου­μα­ριές ενώ κατά δια­στή­ματα έχουν φυτρώ­σει και κέδροι. Και είναι όντως αξιο­πε­ρί­εργο το ότι κανένα από τα δένδρα αυτό δεν ευδο­κι­μεί στο­πα­ρα­κεί­μενο νησί της Νισύρου. Όλος ο λόφος απο­τε­λεί­ται από ελα­φρό­πε­τρα, της οποίας γίνεται συστη­μα­τική εκμε­τάλ­λευση.

 

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

 

Μετά την κατά­ληψη των Δωδε­κα­νή­σων από τους Οθω­μα­νούς το 1520, η κυριό­τητα της νησίδας ΓΥΑΛΙ περι­ήλθε στην Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία. Σύμφωνα με στοι­χεία, που τηρού­νται στο ισχύσαν κατά το παρελ­θόν Κτη­μα­το­λό­γιο του Δήμου Μαν­δρα­κίου Νισύρου, (σελ. 282), το δικαί­ωμα ιδιο­κτη­σίας της νησίδας παρα­χω­ρή­θηκε με την υπ’ αριθμ. 52/1.5.1869 βεζι­ρική διαταγή σε Νισυ­ρί­ους καλ­λιερ­γη­τές για βοσκή και καλ­λιέρ­γεια. Όμως εκείνοι, θέλο­ντας να βοη­θή­σουν πτω­χό­τε­ρους συμπα­τριώ­τες τους, μετα­βί­βα­σαν τα δικαιώ­ματα κυριό­τη­τας, με την από 12 Σεπτεμ­βρίου 1869 πράξη τους στις Κοι­νό­τη­τες του νησιού «προς όφελος των πτωχών και απόρων κατοί­κων».

Ύστερα από την εξέλιξη αυτή, η κυριό­τητα του ΒΑ τμή­μα­τος του νησιού περι­ήλθε στην Κοι­νό­τητα Εμπο­ρειού, το δε υπό­λοιπο νησί στο Δήμο Μαν­δρα­κίου, καθε­στώς που τηρή­θηκε ως τα πρώτα χρόνια της κατά­λη­ψης των νησιών από τους ιταλούς. Γιατί μετά, το Γυαλί έπεσε θύμα των σχεδίων των Ιτα­λι­κών αρχών κατοχής, τα οποία απέ­βλε­παν στην απαλ­λο­τρί­ωση εκτά­σεων, που προ­σφέ­ρο­νταν για ανά­πτυξη επι­χει­ρή­σεων, ανέ­γερση στε­γα­στι­κών εγκα­τα­στά­σεων, λει­τουρ­γία και εκμε­τάλ­λευση ορυ­χείων κ.λ.π.. Με το σκε­πτικό αυτό αφαί­ρε­σαν επ’ ωφελεία τους την πλήρη κυριό­τητα νομή και κατοχή από το Δήμο Μαν­δρα­κίου και την Κοι­νό­τητα Εμπο­ριού και την δια­τή­ρη­σαν εφεξής απο­κλει­στι­κώς οι ίδιοι, μέχρι την πτώση και τη συν­θη­κο­λό­γησή τους, κατά το Β’ παγκό­σμιο πόλεμο.

Μετά το τέλος του πολέμου και την παρα­χώ­ρηση, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, των νησιών στην Ελλάδα, ο Νόμος 547/ 48 άρθ. 1(ΦΕΚ 39Α14.2.1948) απο­κα­τέ­στησε, μεταξύ άλλων και τη διοι­κη­τική διάρ­θρωση της Νισύρου, δημιουρ­γώ­ντας ένα Δήμο και δύο Κοι­νό­τη­τες. Η εδαφική έκταση του δήμου και των Κοι­νο­τή­των δια­μορ­φώ­θηκε σύμφωνα με το προ­ϋ­φι­στά­μενο καθε­στώς, δηλαδή ο δήμος Μαν­δρα­κίου περι­λάμ­βανε τη δυτική πλευρά της νησίδας Γυαλί, και τις νησίδες, Καν­δε­λιούσα και Πυρ­γούσα, η Κοι­νό­τητα Εμπο­ρειού την Δυτική πλευρα της νησίδας Γυαλί, τον Άγιο Αντώνιο και τη Στρογ­γυλή και η Κοι­νό­τητα Νικιών την Παχειά.

Έτσι είχαν τα πράγ­ματα, όταν το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, θέλο­ντα­ςνα τακτο­ποι­ή­σει εκκρε­μό­τη­τες κτη­μά­των του δημο­σίου τα οποία κατεί­χαν και ενέ­μο­ντο ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα, προ­ώ­θησε το Ν.3800/1957 ΦΕΚ 256Α/57 με το άρθρο 18 του οποίου «μετε­βί­βασε δωρεάν κατά πλήρες δικαί­ωμα κυριό­τη­τος, νομής και κατοχής νησίδες χρη­σι­μο­ποιού­με­νες υπό των δήμων προς βόσκη­σιν ζώων περιελ­θού­σες εις το Δημό­σιον, δυνάμει δια­τά­ξεων της παρ. 1 του ΧIV Παραρ­τή­μα­τος της Συν­θή­κης Ειρήνης μεταξύ των Συμ­μά­χων και της Ιταλίας, κυρω­θεί­σης δια του Ν.Δ. 423/1947». Με την περί­πτωση «ζ» της παρ. 1 του αρθ. 18 του νόμου αυτού, παρα­χω­ρή­θη­καν στο δήμο Μαν­δρα­κίου Νισύρου οι νησίδες Πυρ­γούσα, Καν­δε­λιούσα και το δυτικό τμήμα της νησίδας Γυαλί, «το ως βοσκό­το­πος χρη­σι­μο­ποιού­με­νον».

Προ της ψηφί­σεως του νόμου, το υπουρ­γείο ζήτησε από τους οικεί­ους Δήμους να υπο­βά­λουν εντός τακτής προ­θε­σμίας τους κατε­χο­μέ­νους τίτλους ιδιο­κτη­σίας ή να επι­βε­βαιώ­σουν την κατοχή και νομή των νησίδων, πιθανόν, για να υπάρχει δικαιο­λο­γη­τι­κός λόγος για την δωρεάν παρα­χώ­ρηση που θα ακο­λου­θούσε. Και ενώ ο Δήμος, -τότε – Μαν­δρα­κίου συμ­μορ­φώ­θηκε εμπρό­θε­σμα, οι Κοι­νό­τη­τες Εμπο­ρείου, και Νικιών δεν υπέ­βα­λαν δήλωση ότι χρη­σι­μο­ποιούν τις ανωτέρω νησί­δε­ςπου είχαν στη νομή και κατοχή τους και χρη­σι­μο­ποιού­σαν ως βοσκο­τό­πους, με απο­τέ­λε­σμα οι νησίδες να μην παρα­χω­ρη­θούν στις Κοι­νό­τη­τες αυτές. Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι οι Κοι­νό­τη­τες αυτές δεν υπέ­βα­λαν δήλωση και όταν με μετα­γε­νέ­στερο Νόμο παρε­χω­ρήθη νέα προ­θε­σμία ενός έτους.

 

Το Ανα­το­λικό τμήμα του Γυαλιού από την παρα­χώ­ρησή του το 1869 έως το έτος 1969, ήτοι για έναν ολό­κληρο αιώνα, κατείχε και νεμόταν διανοία κυρίου με την βεζυ­ρική διαταγή η Κοι­νό­τητα Εμπο­ρειού.

Το έτος 1969, όμως, το Ελλη­νικό Δημόσιο, παρα­γνω­ρί­ζο­ντας την πρόδηλη κυριό­τητα της Κοι­νό­τη­τας και αμφι­σβη­τώ­ντας ανοιχτά αυτήν αφού δεν είχε υπο­βλη­θεί δήλωση για παρα­χώ­ρηση από το Ελλη­νικό δημόσιο, προέβη σε προ­κή­ρυξη δια­γω­νι­σμού για την εκμε­τάλ­λευση του ανα­το­λι­κού τμή­μα­τος της νήσου Γυαλί.

Αμέσως, η Κοι­νό­τητα Εμπο­ρειού απο­τά­θηκε στο Γνω­μο­δο­τικό Συμ­βού­λιο Δημο­σίων Κτη­μά­των, προ­κει­μέ­νου να ανα­γνω­ρι­σθεί η κυριό­τητά της. Το Συμ­βού­λιο, με την αιτιο­λο­γία ότι παρα­λή­φθηκε η ανα­γνώ­ριση της κυριό­τη­τας της Κοι­νό­τη­τας επί του ανα­το­λι­κού τμή­μα­τος με τον προ­α­να­φε­ρό­μενο νόμο 3800/1957, έκρινε, δυνάμει της υπ’ αριθμό 41/1970 γνω­μο­δό­τη­σής του, ότι η απόδοση της νήσου «….μόνον διά νόμου δύναται να χωρήσει ….».

Με την χθεσινή ψήφιση του νόμου το Γυαλί ανήκει πιά εξ’ ολο­κλή­ρου στον Δήμο Νισύρου.

Η νήσος Γυαλί απο­τε­λεί ιστο­ρικό, πολι­τι­στικό και οικο­νο­μικό τμήμα, ανα­πό­σπα­στο της Νισύρου.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.