Διεκόπησαν ως αυθαίρετες οι εργασίες στον περίβολο της Βίλας Ακκάβη!

Η αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία Νε­ο­τέ­ρων Μνη­μεί­ων φέ­ρε­ται να διέ­τα­ξε το στα­μά­τη­μα των ερ­γα­σιών στο κη­ρυγ­μέ­νο μνη­μείο της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, τη στιγ­μή που η δη­μό­σια κό­ντρα για το αν προ­ϋ­πήρ­χε η απαι­τού­με­νη έγκρι­ση κλι­μα­κώ­νε­ται και φτά­νει μέχρι αί­τη­μα πα­ραί­τη­σης.

Σε ένα ζή­τη­μα που ξε­κί­νη­σε ως το­πι­κό θέμα συ­ντή­ρη­σης μνη­μεί­ου και εξε­λί­χθη­κε σε ανοι­χτή δη­μό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση, στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­κε η Βίλα Ακ­κά­βη, κη­ρυγ­μέ­νο μνη­μείο στη Ρόδο, και οι ερ­γα­σί­ες που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στον πε­ρί­βο­λο και στον εξω­τε­ρι­κό της τοίχο. Η υπό­θε­ση πήρε δια­στά­σεις όταν, σύμ­φω­να με όσα υπο­στη­ρί­ζει ο πο­λί­της που έθεσε δη­μό­σια το θέμα, η αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία διέ­τα­ξε τη δια­κο­πή των ερ­γα­σιών χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τες αυ­θαί­ρε­τες, αμ­φι­σβη­τώ­ντας ευ­θέ­ως τους ισχυ­ρι­σμούς της Δη­μο­τι­κής πλευ­ράς ότι όλα είχαν προη­γου­μέ­νως εγκρι­θεί.

Πρώ­τος ανέ­δει­ξε δη­μό­σια το θέμα ο Χρι­στό­δου­λος Μα­λια­ρά­κης. Όπως ανέ­φε­ρε, συ­νερ­γείο που ερ­γα­ζό­ταν, κατά τις πλη­ρο­φο­ρί­ες του, για λο­γα­ρια­σμό της ΔΕΥΑΡ φέ­ρε­ται να κα­τέ­στρε­ψε τον πε­ρί­βο­λο και τον εξω­τε­ρι­κό τοίχο της βίλας. Ο κ. Μα­λια­ρά­κης στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στην αξία του μνη­μεί­ου, ση­μειώ­νο­ντας ότι η σκάλα της ει­σό­δου ήταν δια­κο­σμη­μέ­νη αρι­στε­ρά και δεξιά με κο­χύ­λια, και υπο­γράμ­μι­σε ότι ο πε­ρί­βο­λος δεν απο­τε­λεί απλώς «ένα τοι­χίο», αλλά μέρος του συ­νό­λου του μνη­μεί­ου.

Η το­πο­θέ­τη­σή του δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στην πε­ρι­γρα­φή της ζη­μιάς. Με αφορ­μή τη δη­μό­σια απά­ντη­ση που έλαβε, ο κ. Μα­λια­ρά­κης επα­νήλ­θε υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ει­κό­να που πα­ρου­σιά­στη­κε από την πλευ­ρά της Δη­μο­τι­κής Αρχής δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Η θέση του προϊ­στα­μέ­νου της ΔΕΥΑΡ και της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης

Από την πλευ­ρά του, ο Σω­τή­ρης Βα­για­νός, που προ­ΐ­στα­ται της ΔΕΥΑΡ και της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης, πα­ρου­σί­α­σε δια­φο­ρε­τι­κή ανά­γνω­ση των γε­γο­νό­των. Όπως ανέ­φε­ρε, στην οδό Πα­πα­λου­κά πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη δια­κο­πή της κυ­κλο­φο­ρί­ας προ­κει­μέ­νου να εκτε­λε­στούν ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης βλά­βης της ΔΕΥΑ Ρόδου, και με την ευ­και­ρία αυτή, ώστε να μην χρεια­στεί νέο κλεί­σι­μο του δρό­μου, η Υπη­ρε­σία προ­χώ­ρη­σε στην κα­θαί­ρε­ση του κα­τε­στραμ­μέ­νου τμή­μα­τος.

Ο κ. Βα­για­νός το­πο­θέ­τη­σε την πα­ρέμ­βα­ση μέσα στο πλαί­σιο ευ­ρύ­τε­ρου έργου. Σύμ­φω­να με όσα ανέ­φε­ρε, η Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων έχει συ­νά­ψει σύμ­βα­ση με ανά­δο­χο για το έργο με τίτλο «Απο­κα­τά­στα­ση ζη­μιών και άρση επι­κιν­δυ­νό­τη­τας κτι­ρί­ων και υπο­δο­μών αρ­μο­διό­τη­τας της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης, λόγω των έντο­νων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων της 21 Ια­νουα­ρί­ου 2026», προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 370.000 ευρώ. Στο αντι­κεί­με­νο του έργου, όπως υπο­στή­ρι­ξε, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και η απο­κα­τά­στα­ση του τοι­χί­ου της Ακ­κά­βης, που κα­τα­στρά­φη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Ια­νουά­ριο.

Κομ­βι­κό ση­μείο της το­πο­θέ­τη­σής του ήταν ο ισχυ­ρι­σμός περί έγκρι­σης. Ο κ. Βα­για­νός δια­τεί­νε­ται ότι η προ­τει­νό­με­νη πα­ρέμ­βα­ση και ο τρό­πος απο­κα­τά­στα­σης δια­βι­βά­στη­καν στη Διευ­θύ­ντρια της Υπη­ρε­σί­ας Νε­ο­τέ­ρων Μνη­μεί­ων, την κ. Μω­ρα­ΐ­του, από την οποία, όπως ανέ­φε­ρε, ελή­φθη η απαι­τού­με­νη έγκρι­ση ώστε οι σχε­τι­κές ερ­γα­σί­ες να εντα­χθούν στο έργο. Πρό­σθε­σε, μά­λι­στα, ότι τις επό­με­νες ημέ­ρες, και μόλις δοθεί η σχε­τι­κή άδεια από την Εφο­ρεία Αρ­χαιο­τή­των για την πα­ρα­κο­λού­θη­ση των εκ­σκα­φών της θε­με­λί­ω­σης, θα ξε­κι­νή­σουν οι ερ­γα­σί­ες κα­τα­σκευ­ής του νέου τοι­χί­ου. Στη δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­σή του ο κ. Βα­για­νός άσκη­σε και κρι­τι­κή, κά­νο­ντας λόγο για όσους σπεύ­δουν να γί­νουν «δι­κα­στές του κα­να­πέ» χωρίς γνώση των πραγ­μα­τι­κών δε­δο­μέ­νων.

Η αντί­κρου­ση και ο ισχυ­ρι­σμός για δια­κο­πή των ερ­γα­σιών

Η απά­ντη­ση ήρθε άμεσα. Ο κ. Μα­λια­ρά­κης χα­ρα­κτή­ρι­σε ανυ­πό­στα­τα όσα ει­πώ­θη­καν εις βάρος του και αμ­φι­σβή­τη­σε ευ­θέ­ως τον πυ­ρή­να των ισχυ­ρι­σμών της Δη­μο­τι­κής πλευ­ράς. Όπως υπο­στη­ρί­ζει, ο ισχυ­ρι­σμός ότι υπήρ­χε έγκρι­ση από την Υπη­ρε­σία Νε­ο­τέ­ρων Μνη­μεί­ων και προ­σω­πι­κά από την προϊ­στα­μέ­νη κ. Μω­ρα­ΐ­του δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Σύμ­φω­να με όσα δια­τεί­νε­ται ο κ. Μα­λια­ρά­κης, μετά από αί­τη­μά του έλαβε επί­ση­μη απά­ντη­ση από την αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία, σύμ­φω­να με την οποία όχι μόνο δεν δό­θη­κε άδεια ή έγκρι­ση, αλλά δια­τά­χθη­κε και η δια­κο­πή των ερ­γα­σιών, οι οποί­ες χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν αυ­θαί­ρε­τες. Με βάση αυτή την το­πο­θέ­τη­ση, ο κ. Μα­λια­ρά­κης υπο­στή­ρι­ξε ότι, όταν υψη­λό­βαθ­μος πα­ρά­γο­ντας το­πο­θε­τεί­ται δη­μό­σια με τον τρόπο αυτό και επι­πλήτ­τει πο­λί­τη για την άσκη­ση κρι­τι­κής στην εξου­σία, η μόνη έντι­μη κα­τά­λη­ξη είναι η πα­ραί­τη­ση.

Από τα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία προ­κύ­πτει ευ­θεία αντί­θε­ση εκ­δο­χών. Η μία πλευ­ρά δια­τεί­νε­ται ότι οι ερ­γα­σί­ες είχαν την απαι­τού­με­νη έγκρι­ση και εντάσ­σο­νταν σε νό­μι­μο, χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νο έργο απο­κα­τά­στα­σης. Η άλλη ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία όχι μόνο δεν είχε εγκρί­νει τις ερ­γα­σί­ες, αλλά διέ­τα­ξε τη δια­κο­πή τους ως αυ­θαί­ρε­των. Ποια από τις δύο απο­τυ­πώ­σεις επι­βε­βαιώ­νε­ται από τα επί­ση­μα έγ­γρα­φα πα­ρα­μέ­νει το κρί­σι­μο ερώ­τη­μα που θα κρί­νει την εξέ­λι­ξη της υπό­θε­σης.

Το ιστο­ρι­κό του μνη­μεί­ου και η ζημιά του Ια­νουα­ρί­ου

Η Βίλα Ακ­κά­βη απο­τε­λεί κη­ρυγ­μέ­νο μνη­μείο, στοι­χείο που το­πο­θε­τεί κάθε επέμ­βα­ση στο πλαί­σιο αυ­στη­ρού νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος προ­στα­σί­ας. Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία που έχουν τεθεί στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση, ο πε­ρί­βο­λος και ο εξω­τε­ρι­κός τοί­χος δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως απλά κα­τα­σκευα­στι­κά στοι­χεία, αλλά ως ανα­πό­σπα­στο τμήμα του προ­στα­τευό­με­νου συ­νό­λου.

Η αφορ­μή για τις ερ­γα­σί­ες ανά­γε­ται, κατά την πλευ­ρά της Δη­μο­τι­κής Αρχής, στις ζη­μιές που προ­κλή­θη­καν από τα έντο­να και­ρι­κά φαι­νό­με­να της 21 Ια­νουα­ρί­ου 2026, εξαι­τί­ας των οποί­ων κα­τα­στρά­φη­κε τμήμα του τοι­χί­ου. Η απο­κα­τά­στα­ση εντά­χθη­κε, σύμ­φω­να με τους ίδιους ισχυ­ρι­σμούς, στο ευ­ρύ­τε­ρο έργο άρσης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας κτι­ρί­ων και υπο­δο­μών αρ­μο­διό­τη­τας της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης. Η σύ­γκρου­ση γύρω από το αν η συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρέμ­βα­ση είχε λάβει το πρά­σι­νο φως των αρ­μό­διων αρ­χαιο­λο­γι­κών υπη­ρε­σιών είναι αυτή που με­τέ­τρε­ψε ένα τε­χνι­κό ζή­τη­μα σε ανοι­χτή πο­λι­τι­κή και θε­σμι­κή διέ­νε­ξη, με την έκ­βα­σή της να εξαρ­τά­ται πλέον από το πε­ριε­χό­με­νο των εγ­γρά­φων που επι­κα­λού­νται οι δύο πλευ­ρές.