Γ. Χατζημάρκος: Δεν έχω μάθει να σιωπώ όταν κάποιοι παριστάνουν τους σωτήρες, αφού πρώτα έσπειραν το χάος

“Οσοι αδια­φό­ρη­σαν, όσοι φέσωσαν, όσοι κορόι­δε­ψαν, δεν μπορούν να παρι­στά­νουν και τους σωτήρες – Η πολι­τική αβρό­τητα τελειώ­νει κάπου εδώ. Ώρα να τα πούμε όλα με το όνομα τους”, τονίζει σε ανάρ­τησή του ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου

Σε αυστηρό τόνο απα­ντώ­ντας στα όσα ψευδή ακού­σθη­καν με θεα­τρι­νι­σμούς στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, από την πλευρά του Δημάρ­χου Ρόδου και του Προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ, ανα­φέ­ρε­ται στη σημε­ρινή του ανάρ­τηση ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, στέλ­νο­ντας παράλ­ληλα σαφές μήνυμα ότι “η πολι­τική αβρό­τητα τελειώ­νει κάπου εδώ και είναι ώρα να τα πούμε όλα με τ’ όνομά τους”.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος τονίζει ότι δεν θα αφήσει κανέναν να φορ­τώ­σει στην κοι­νω­νία το κόστος από τις δικές του λάθος επι­λο­γές, λέγο­ντας ότι “όσοι αδια­φό­ρη­σαν, όσοι φέσωσαν, όσοι κορόι­δε­ψαν, δεν μπορούν να παρι­στά­νουν και τους σωτήρες”.

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του κ. Χατζη­μάρ­κου, παρα­θέ­το­ντας και το Δ.Τ. του Γρα­φείου Τύπου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου:

Η σημε­ρινή Κυρια­κά­τικη ανάρ­τηση μου είναι μακρο­σκε­λής. Πιστεύω όμως, πως όταν κάποιοι παίζουν με την αλήθεια πρέπει να μιλή­σουμε καθαρά.

Όχι για να απα­ντή­σουμε στα ψέματα τους – αυτά καταρ­ρέ­ουν απο μόνα τους – αλλά για να υπε­ρα­σπι­στούμε την κοινή λογική και ένα υπερ­πο­λύ­τιμο δημόσιο αγαθό, όπως το νερό.

Το νερό δεν είναι αφήγημα. Είναι ευθύνη.

Δεν είναι σκηνικό για παρα­στά­σεις ούτε εργα­λείο για εξυ­πνα­κι­σμούς. Δεν έρχεται “απο τον Θεό”, δεν πλη­ρώ­νε­ται απο τον “κουβά” και δεν δια­σφα­λί­ζε­ται με θεα­τρι­νι­σμούς στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο.

Οσοι αδια­φό­ρη­σαν, όσοι φέσωσαν, όσοι κορόι­δε­ψαν, δεν μπορούν να παρι­στά­νουν και τους σωτήρες.

Η πολι­τική αβρό­τητα τελειώ­νει κάπου εδώ. Ωρα να τα πούμε όλα με το όνομα τους.

Ενώ κατα­λή­γο­ντας ο κ. Χατζη­μάρ­κος τονίζει τα εξής:

Δεν έχω μάθει να σιωπώ όταν κάποιοι παρι­στά­νουν τους σωτήρες αφού πρώτα έσπει­ραν το χάος.

Δεν θα αφήσω κανέναν να φορ­τώ­σει στην κοι­νω­νία το κόστος απο τις δικές του λάθος επι­λο­γές.

Οταν φεσώ­νεις δεν είσαι ήρωας.

Οταν απει­λείς αντί να πλη­ρώ­νεις, δεν κάνεις πολι­τική.

Οταν βαφτί­ζεις “κουβά” το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων και παρα­πέ­μπεις στην βροχή απ’ τον ουρανό, δεν διοι­κείς. Απλώς προ­σπα­θείς να μην σε πάρουν χαμπάρι.

Οσο κάποιοι κρύ­βο­νται πίσω απο ψέματα, θα βγαίνω μπροστά με την αλήθεια και θα συνε­χίσω να μιλάω με έργο.

Καλή Κυριακή!

‐————————————————

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΥΑΡ: Τα λεφτά από τον κουβά, το νερό από τον Θεό!

Στη χθεσινή συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, παί­χτηκε το δεύτερο μέρος της κακο­στη­μέ­νης θεα­τρι­κής παρά­στα­σης των κ.κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη και Σωτήρη Βαγια­νού.

Η πλοκή τα είχε όλα, από φου­του­ρι­στι­κές προ­βλέ­ψεις μέχρι επικούς μονο­λό­γους και από μελό­δραμα μέχρι κωμωδία, όλα ντυμένα με το πέπλο ψευδο-αφηγήσεων και πολι­τι­κής υπεκ­φυ­γής.

Ενδει­κτικά, ειπώ­θηκε με αφο­πλι­στική ελα­φρό­τητα ότι:

● «H υδρο­δό­τηση της Ρόδου κιν­δυ­νεύει μόνο αν ο Θεός δεν βρέξει»!

Όχι, κύριε Πρόεδρε της ΔΕΥΑΡ. Η Ρόδος δεν κιν­δυ­νεύει από τη θεία βούληση. Κιν­δυ­νεύει από την ανευ­θυ­νό­τητα, την αδια­φο­ρία και την αλα­ζο­νεία αυτών που φαντά­ζο­νται εαυτούς θεούς ή αδια­φο­ρούν για τις συνέ­πειες των επι­λο­γών τους.

Στη συνέ­χεια η πλοκή γυρίζει σε κωμωδία:

● «Αν υπάρξει πρό­βλημα με τον ανάδοχο στη λει­τουρ­γία του Φράγ­μα­τος Γαδουρά, ως ΔΕΥΑΡ είμαστε έτοιμοι να συν­δρά­μουμε».

Αλήθεια, ο Σωτήρης Βαγια­νός έχει επι­σκε­φθεί πρό­σφατα τον Βιο­λο­γικό στο Βόδι; Έχει δει την εγκα­τά­λειψη του; Πώς να εμπι­στευ­τούμε για τη δια­χεί­ριση του νερού — αγαθού ζωτικής σημα­σίας — κάποιον που δεν μπορεί να δια­χει­ρι­στεί τις δικές του εγκα­τα­στά­σεις; Πώς να εμπι­στευ­τούμε αυτόν που δεν εκπλη­ρώ­νει τις υπο­χρε­ώ­σεις του; Αυτόν που αφενός φεσώνει τους αντι­συμ­βαλ­λό­με­νούς του και αφε­τέ­ρου παρα­με­λεί τις δικές του δου­λειές; Είναι έτοιμη να ανα­λά­βει το Φράγμα Γαδουρά μια εται­ρεία που ακόμα και για την χλω­ρί­ωση των γεω­τρή­σεων κάνει ανα­θέ­σεις σε τρίτους;

Κάποια στιγμή, το σενάριο απέ­κτησε και δόσεις μελό:

●«Γιατί δεν έχουν ακόμα απο­δε­σμεύ­σει τους λογα­ρια­σμούς στις Τρά­πε­ζες αφού η ΔΕΥΑΡ έκανε ρύθμιση του χρέους; »

Στην κορύ­φωση της παρά­στα­σης, η ΔΕΥΑΡ έχει τον ρόλο του θύματος, που, ενώ προέβη σε ρύθμιση, η Περι­φέ­ρεια δεν πραγ­μα­το­ποί­ησε άρση των κατα­σχέ­σεων. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η ΔΕΥΑΡ ρύθμισε μόνο όταν οι Οικο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας αντέ­δρα­σαν στην συμπε­ρι­φορά της. Ενώ στις 8 Μαΐου έγινε η βεβαί­ωση του χρέους των 6,38 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ στην ΑΑΔΕ, στις 17 Μαΐου το Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ συνε­δρί­ασε και βγήκε με ανα­κοί­νωση που απει­λούσε τους πάντες ακόμα και με ποι­νι­κές διώξεις. Αντί, στις 17 Μαΐου, να δηλώσει ότι προ­τί­θε­ται να ρυθ­μί­σει, η ΔΕΥΑΡ επέλεξε να επι­δεί­ξει δύο εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τες αρετές, αυτές του νταή που αν δεν γου­στά­ρει δεν πλη­ρώ­νει και του θύματος. Ταυ­τό­χρονα: νταής και θύμα!

Αν οι Οικο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας δεν είχαν εφαρ­μό­σει, στα­διακά, τα νόμιμα μέτρα — από την ήπια βεβαί­ωση στη ΔΟΥ έως τις κατα­σχέ­σεις — η τακτική του «φεσιού» θα συνε­χι­ζό­ταν απρό­σκο­πτα, όπως ακριβώς γινόταν το προη­γού­μενο διά­στημα. Ένα διά­στημα στο οποίο το χρέος διο­γκώ­θηκε σε τέτοιο βαθμό, που ούτε η ρύθμιση ανά μήνα αρκεί πλέον για να καλύψει τα εκα­τομ­μύ­ρια που συσ­σω­ρεύ­τη­καν.

Η μισθο­δο­σία ήταν το κεντρικό τους αφήγημα μέχρι που η Περι­φέ­ρεια επίσημα δεσμεύ­θηκε, ανε­ξαρ­τή­τως της δια­δι­κα­σίας ενώπιον των δικα­στη­ρίων, να περιο­ρί­σει την κατά­σχεση ως προς το ποσό που η ΔΕΥΑΡ προσ­διό­ρισε για την κάλυψη της μισθο­δο­σίας. Τότε, το αφήγημα της μισθο­δο­σίας εγκα­τα­λεί­φθηκε.

●«Εμείς πλη­ρώ­σαμε» δια­λα­λούν οι πρω­τα­γω­νι­στές της φαρ­σο­κω­μω­δίας στο κλεί­σιμο της όπερας. Τι πλή­ρω­σαν; Μα την πρώτη δόση φυσικά. Δηλαδή πλή­ρω­σαν περίπου 150 χιλιά­δες ευρώ, εκ των οποίων περίπου 135 χιλιά­δες ευρώ αφορούν την Περι­φέ­ρεια αφού υπάρ­χουν και οι προ­σαυ­ξή­σεις με τις οποίες φρό­ντι­σαν να φορ­τώ­σουν τους πολίτες της Ρόδου, σε ένα οικο­νο­μικό άνοιγμα που σήμερα αγγίζει τα 10,6 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Λένε στην κοι­νω­νία ότι με 135 χιλιά­δες ευρώ μπορεί να καλυ­φθεί μια απαί­τηση άμεσα απαι­τη­τών 4,9 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από τον ανάδοχο της λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος και μάλιστα απορούν γιατί με 135 χιλιά­δες ευρώ δεν έκλεισε ακόμα μια συζή­τηση 4,9 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ!

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα και όχι η πλοκή στο θεα­τρικό έργο του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου είναι ότι ο ανά­δο­χος απέ­στειλε στην Περι­φέ­ρεια την όχληση για την οφειλή των 4,9 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ στις 16 Ιουνίου και οι Οικο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σίες προ­χώ­ρη­σαν στην κατά­σχεση των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών στις 18 Ιουνίου γιατί, μέχρι και εκείνη την ημέρα απο τον ανάδοχο επίσημη όχληση και απο την ΔΕΥΑΡ δημόσια άρνηση του συνόλου του χρέους και απειλές.

Με συνο­λικό οικο­νο­μικό άνοιγμα 10,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, με όχληση από τον ανάδοχο για 4,9 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, θέλει θράσος να φωνά­ζεις «Εμείς πλη­ρώ­σαμε» όταν κατέ­βα­λες 135 χιλιά­δες ευρώ!

Πως θα πλη­ρω­θεί ο ανά­δο­χος ; Μα οι πρω­τα­γω­νι­στές της όπερας έχουν εύκολη απά­ντηση: «Από τον κουβά» !

Τι είναι ο κουβάς ; Το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, κατά τον Πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ.

Κουβάς για τα λεφτά και Θεός για το νερό !

Εδώ η παρά­σταση κλείνει πανη­γυ­ρικά.

Η συνέ­χιση της απρό­σκο­πτης υδρο­δό­τη­σης του νησιού είναι το μέλημα της Περι­φέ­ρειας που σε πλήρη αντί­θεση με τα απίθανα ψέματα που λέγο­νται από τους κ.κ. Κολιάδη και Βαγιανό πλη­ρώ­νει από Ιδίους Πόρους για την υδρο­δό­τηση της Ρόδου, την ίδια ώρα χρεώνει τους πολίτες με μια από τις υψη­λό­τε­ρες τιμές στην Ελλάδα. Οι ίδιοι πόροι της Περι­φέ­ρειας δεν είναι ούτε απε­ριό­ρι­στοι, ούτε φυσικά «κουβάς» και αν στε­ρέ­ψουν κιν­δυ­νεύει η υδρο­δό­τηση του νησιού, αφού ο έχων την ευθύνη να πλη­ρώ­νει μέρος του εξαι­ρε­τικά υψηλού τιμή­μα­τος που χρεώνει τους πολίτες, η ΔΕΥΑΡ, επι­λέ­γει το φέσι.

Η ανευ­θυ­νό­τητα έχει κόστος.

Ο δημό­σιος διά­λο­γος δεν είναι σκηνή για παρα­στά­σεις. Είναι χώρος ευθύνης.

Η αλήθεια θα ακου­στεί — όση φασαρία κι αν κάνουν οι ηθο­ποιοί της πολι­τι­κής εξα­πά­τη­σης.

Το Γραφείο Τύπου