“Δεν δουλώνουμε- δεν υπογράφουμε “

Άρθρο του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, βου­λευτή ΣΥΡΙΖΑ Δωδε­κα­νή­σου

Μετά από πέντε χρόνια μνη­μό­νιου και κατα­στρο­φής, πέντε χρόνια θυσιών για τον Ελλη­νικό λαό, ήρθε η ώρα της ευθύνης για όλους μας. Για την κυβέρ­νηση, για τη συμπο­λί­τευση, για την αντι­πο­λί­τευση αλλά κυρί­αρχα για τον Ελλη­νικό λαό, γι αυτούς που τόσα χρόνια μάτωσαν, υπέ­φε­ραν αλλά άντεξαν.

Σε αυτή την πιο κρίσιμη ώρα της μετα­πο­λί­τευ­σης, τα ψέματα τελεί­ω­σαν. Το παι­χνίδι με τις πρώην εθε­λό­δου­λες ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις τελεί­ωσε. Εμείς δεν δουλώνουμε- δεν υπο­γρά­φουμε. Εμείς δεν ανε­χό­μα­στε να εκβιά­ζε­ται ο ελλη­νι­κός λαός.

Στις 25 του Γενάρη οι πολίτες έδωσαν ένα σαφές μήνυμα ότι αυτές οι πολι­τι­κές κοι­νω­νι­κής εξα­θλί­ωση δεν μπορούν να συνε­χι­στούν.

Εμείς φέρουμε την υπο­χρέ­ωση να υπε­ρα­σπι­στούμε τα συμ­φέ­ρο­ντα αυτής της πλειο­ψη­φίας του λαού που δεν έχει offshore, που δεν είναι το όνομά του στις λίστες του μαύρου χρή­μα­τος, που δεν έβαλε το δάχτυλο του σε κανένα βάζο με μίζες.

Κανείς δεν έχει δικαί­ωμα, στο όνομα της ενω­μέ­νης Ευρώπης, της δημο­κρα­τίας, της ισό­τη­τας, της αλλη­λεγ­γύης και στο όνομα των ιδεών του Ευρω­παϊ­κού Δια­φω­τι­σμού, να εκβιά­ζει, να θέτει τελε­σί­γραφα και να οδηγεί στο θάνατο έναν λαό που έχει ταπει­νω­θεί.

Εμείς δια­πραγ­μα­τευ­τή­καμε και δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε πάνω στον άξονα της λαϊκής εντολής που λάβαμε: Όχι στη λιτότητα- υπε­ρά­σπιση της θέσης της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Η διαφορά αυτών των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με τις προη­γού­με­νες είναι ότι αυτή τη κυβέρ­νηση δεν την κρατάνε από πουθενά. Εμείς δε χρω­στάμε σε κανέναν. Μόνο σε όλους αυτούς τους ανθρώ­πους που μάτωσαν με τα μέτρα που έλαβαν οι προη­γού­με­νες πρό­θυ­μες «δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές» ομάδας. Μόνο σε όλα αυτά τα παιδιά που έφυγαν ψάχνο­ντας για μια νέα ζωή σε άλλες χώρες, σε όλους αυτούς του νεκρούς- ιδα­νι­κούς αυτό­χει­ρες εξαι­τίας μιας κρίσης χωρίς διέξοδο.

Εμείς την πρόταση για δημο­ψή­φι­σμα δεν την κάνουμε για να πετά­ξουμε το μπαλάκι στον ελλη­νικό λαό και να απο­ποι­η­θούμε των ευθυνών μας- δεν είναι Κάννες εδώ.

Δεν προ­τεί­νουμε δημο­ψή­φι­σμα ως προ­πέ­τα­σμα καπνού και μετά να μας πιάσουν από το αυτί οι Ευρω­παίοι μπα­μπά­δες μας και να το απο­σύ­ρουμε.

Το Δημο­ψή­φι­σμα είναι για να μιλήσει ο λαός. Ο λαός που είναι ο μόνος στον οποίο υπα­κούμε. Ο μόνος στον οποίο υπο­τασ­σό­μα­στε. Ο μόνος του οποίου τη βούληση σεβό­μα­στε απόλυτα και ανα­ντίρ­ρητα. Ο μόνος που είναι ο από­λυ­τος κυρί­αρ­χος να απο­φα­σί­ζει για την τύχη του.

Το Δημο­ψή­φι­σμα δε σημαί­νει έξοδο από το Ευρώ.

Ας μην προ­σπα­θεί η αντι­πο­λί­τευση να το μετα­φρά­σει κατά το δοκούν ή κατά το συμ­φέ­ρον της. Γιατί ενώ όλοι οι Έλληνες έχουν κατα­λά­βει τι σημα­το­δο­τεί, μόνο η αντι­πο­λί­τευση θέτει ανυ­πό­στα­τες αντιρ­ρή­σεις περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας. Γιατί άραγε; Δε θέλει Δημο­ψή­φι­σμα; Δε θέλει να εκφρα­στεί συγκε­κρι­μένα ο Ελλη­νι­κός λαός μετά από 5χρόνια μνη­μο­νίων; Θέλει να συνε­χί­σει να του υπό­σχε­ται Ζάππεια και να του δίνει χαρά­τσια;

Η πρόταση για δημο­ψή­φι­σμα είναι σώφρων και ηρωική.

Ζητάμε από τους Έλληνες και τις Ελλη­νί­δες να πουν ΟΧΙ στην ιταμή πρόταση των δανει­στών και να πουν ΝΑΙ στη συνέ­χιση των διαπραγματεύσεων- με πλαίσιο την ελλη­νική πρόταση για εξεύ­ρεση κοινής, βιώ­σι­μης για την Ελλάδα, λύσης.

Θέλουμε να μεί­νουμε στην Ευρώπη ζωντα­νοί, ισό­τι­μοι και περή­φα­νοι. Σε όποια άλλη λύση λέμε ΟΧΙ.

ΟΧΙ λοιπόν στην πρόταση των δανει­στών για άλλο ένα μνη­μό­νιο, για μια ακόμη κατρα­κύλα στην ανθρω­πι­στική κρίση που μας μαστί­ζει για πέντε ολό­κληρα χρόνια τώρα

ΟΧΙ λοιπόν στη λιτό­τητα αυτή που εξυ­πη­ρε­τεί συγκε­κρι­μένα συμ­φέ­ρο­ντα σε Ευρώπη και Ελλάδα και εξα­θλιώ­νει κι άλλο τους συντα­ξιού­χους, τους εργα­ζό­με­νους, τη νεολαία, τους μικρο­με­σαί­ους επαγ­γελ­μα­τίες, τους ανέρ­γους.

ΟΧΙ λοιπόν στις προ­τά­σεις των θεσμών που οδηγούν στην κατα­στροφή των μονα­δι­κών παρα­γω­γι­κών τομέων της χώρας: τον πρω­το­γενή τομέα και τον του­ρι­σμό.

Τώρα είναι η ώρα που πρέπει όλοι να απα­ντή­σουν αν απο­δέ­χο­νται 23% στη διαμονή και την εστίαση, αν απο­δέ­χο­νται την κατάρ­γηση των ειδικών συντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά. Πρέπει όλοι να μας πουν αν απο­δέ­χο­νται νέες μειώ­σεις συντά­ξεων, αν απο­δέ­χο­νται να εξευ­τε­λί­ζε­ται η ιστορία μιας χώρας και να κατα­δι­κά­ζε­ται το μέλλον της.

Για πρώτη φορά την Κυριακή 5 Ιουλίου -μετά το όχι στο βασιλιά- έχουμε ξανά την ευκαι­ρία να εφαρ­μό­σουμε τη δυνα­τό­τητα που μας δίνεται από το Σύνταγμα αυτής της χώρας για προ­σφυγή σε δημο­ψή­φι­σμα. Για προ­σφυγή στην κρίση του λαού.

Εμείς είμαστε κάθε λέξη των προ­γραμ­μα­τι­κών μας δηλώσεων- είμαστε κάθε λέξη του Συντάγ­μα­τος αυτής της χώρας. Είμαστε περή­φα­νοι για τα μαθή­ματα Δημο­κρα­τίας που δίνουμε σε Ελλάδα και Ευρώπη. Είμαστε περή­φα­νοι που δεν προ­δώ­σαμε τον ελλη­νικό λαό, χωρίς να έχει την ευκαι­ρία να δηλώσει εκείνος τη βούλησή του. Είμαστε περή­φα­νοι που γίναμε ο κακός μπελάς για όσους θέλουν την Ευρώπη όργανο των ελίτ.

Δεν δουλώσαμε- δεν υπο­γρά­ψαμε, γιατί αρι­στερά σημαί­νει καταρ­χάς πατριω­τική ευθύνη, σημαί­νει μια ακα­τα­νό­ητη εμμονή στο κοι­νω­νικό δίκαιο, εμμονή στο να ορίζουν οι ίδιοι οι λαοί την τύχη τους, εμμονή στο να σηκω­θούν όρθιοι όσοι ζουν γονα­τι­σμέ­νοι

Η απά­ντηση του λαού θα είναι ισχυρή και όταν οι λαοί απο­φα­σί­ζουν να μιλή­σουν τότε όλοι οφεί­λουμε να σιω­πούμε και να τους ακούμε με ευλά­βεια.

(*) ο τίτλος του άρθρου είναι εμπνευ­σμέ­νος από το βιβλίο της Νατα­λίας Απο­στο­λο­πού­λου, αντι­στα­σια­κής συγ­γρα­φέα και διη­γη­μα­το­γρά­φου «Δεν δουλώνω, δεν υπο­γράφω» Σύγ­χρονη Εποχή, 4η έκδοση, Αθήνα 1985.