Απερρίφθη η αίτηση αναίρεσης για απάτη επί Δικαστηρίω

Με την υπ’ αρίθμ. 556/2017 από­φα­ση του ΣΤ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης κατά απο­φά­σε­ως του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, που άσκη­σε ένας κά­τοι­κος της Ρόδου, που κα­τα­δι­κά­στη­κε την 10η Νο­εμ­βρί­ου 2015 σε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στο­λή, για απάτη επί Δι­κα­στη­ρίω, που το συ­νο­λι­κό όφε­λος και η αντί­στοι­χη ζημία υπερ­βαί­νουν το ποσό των 73.000 ευρώ, ενώ του ανα­γνω­ρί­στη­καν ελα­φρυ­ντι­κά.

Η ίδια ποινή έχει επι­βλη­θεί και σε συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του, ο οποί­ος, ενώ εξε­τα­ζό­ταν ενόρ­κως ως μάρ­τυ­ρας ενώ­πιον αρχής, αρ­μό­διας να διε­νερ­γεί ένορ­κη εξέ­τα­ση, κα­τέ­θε­σε εν γνώ­σει του ψευ­δώς και ει­δι­κό­τε­ρα στη Ρόδο στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2006, ενώ εξε­τα­ζό­ταν ενόρ­κως ως μάρ­τυ­ρας κατά την εκ­δί­κα­ση αγω­γής χρη­σι­κτη­σί­ας ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, ότι ακί­νη­το στο Καν­δυ­λί έχει αξία μι­κρό­τε­ρη των 12.000 ευρώ, ότι αυτό είναι ακαλ­λιέρ­γη­το και ότι ο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του το κα­τεί­χε από το έτος 1987, καλ­λιερ­γώ­ντας εντός αυτού ελαιό­δε­ντρα, συλ­λέ­γο­ντας βό­τα­να, δια­τη­ρώ­ντας με­λίσ­σια και το­πο­θε­τώ­ντας σκύ­λους για τη φύ­λα­ξή του.

Η αλή­θεια, όπως είχε προ­κύ­ψει από τη δι­κα­στι­κή έρευ­να, ήταν ωστό­σο ότι το ακί­νη­το έχει αξία του­λά­χι­στον 679.200 ευρώ, καλ­λιερ­γεί­ται συ­νε­χώς από το έτος 1993 έως σή­με­ρα και ο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του δεν το κα­τεί­χε από το έτος 1987. Τα ως άνω κα­τέ­θε­σε μά­λι­στα ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου και με τον τρόπο αυτό πα­ρεί­χε άμεση συν­δρο­μή στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του ώστε να πα­ρα­στή­σει ψευ­δώς ότι όσα κα­τέ­θε­σε ήταν αληθή και να πα­ρα­πλα­νή­σει με τον τρόπο αυτό την Ει­ρη­νο­δί­κη η οποία και εξέ­δω­σε από­φα­ση με την οποία ανα­γνω­ρί­σθη­κε η κυ­ριό­τη­τα του συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νου του επί του ακι­νή­του.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, που άσκη­σε την αί­τη­ση αναί­ρε­σης, στην ιδιο­κτη­σία του οποί­ου με­τα­γρά­φη­κε το ακί­νη­το δυ­νά­μει της δι­κα­στι­κής από­φα­σης που εξα­σφά­λι­σε, φέ­ρε­ται με πειθώ και πα­ραι­νέ­σεις να προ­κά­λε­σε τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του να κα­τα­θέ­σει ψέ­μα­τα.

Άσκη­σε δε την 3η Απρι­λί­ου 2006 αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας κατά του πραγ­μα­τι­κού ιδιο­κτή­τη σχε­τι­κά με την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του φέ­ρο­ντάς τον ως αγνώ­στου δια­μο­νής και στη συ­νέ­χεια, στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2006, κατά την εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, προ­σκό­μι­σε στο Δι­κα­στή­ριο ως μάρ­τυ­ρα απο­δεί­ξε­ως των ισχυ­ρι­σμών του τον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του.

Από πι­στο­ποι­η­τι­κό του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, προ­κύ­πτει ότι κατά το χρόνο της πρώ­της με­τα­βί­βα­σης το έτος 2007, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, που το είχε απο­κτή­σει με την απα­τη­λή χρη­σι­κτη­σία φε­ρό­ταν ως κύ­ριος του επί­δι­κου ακί­νη­του, δυ­νά­μει τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποία ανα­γνω­ρι­ζό­ταν στο πρό­σω­πό του ότι συ­μπλη­ρώ­θη­κε ο νό­μι­μος χρό­νος κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής.