Απερρίφθη η αγωγή για την περίφημη καντίνα

Με την υπ’ αρίθμ. 37/2016 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή που υπέ­βα­λε κατά της υπό εκ­κα­θά­ρι­ση δη­μο­τι­κής εται­ρεί­ας «ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΙΑ­ΚΕΣ ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΕΣ ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΕΣ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΑ­ΚΕΣ ΕΠΙ­ΧΕΙ­ΡΗ­ΣΕΙΣ ΡΟΔΟΥ ΑΕ», με το δια­κρι­τι­κό τίτλο “ΡΟΔΩΝ ΑΕ”, ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας κ. Μα­νώ­λης Μαρ­γέλ­λος για την υπό­θε­ση της δια­βό­η­της κα­ντί­νας στην πα­ρα­λία έμπρο­σθεν του κα­ζί­νο της Ρόδου.

Ο κ. Μαρ­γέλ­λος, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 1.084.219,22 ευρώ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με την αγωγή του ότι υπέ­στη ζημία ύψους 84.219,22 ευρώ σε έξοδα για την ανα­καί­νι­ση και τον εξο­πλι­σμό της συ­γκε­κρι­μέ­νης κα­ντί­νας στο πλαί­σιο της από 14 Ιου­λί­ου 2008 σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης που είχε υπο­γρά­ψει με την δη­μο­τι­κή ανώ­νυ­μη εται­ρεία και πε­ραι­τέ­ρω αξιώ­νει την κα­τα­βο­λή ρή­τρας συμ­βο­λαί­ου από τη μη υλο­ποί­η­ση των συμ­φω­νη­θέ­ντων, ύψους 1 εκατ. ευρώ.

Ο πρώην δήµαρχος Ρο­δί­ων  κ. Χ. Χα­τζηευ­θυ­μί­ου είχε κα­τα­στή­σει σαφές ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει νοµικώς κα­το­χυ­ρωµένη ανά­θε­ση του management της κα­ντί­νας σε ιδιώ­τη καθώς η ιδιο­κτη­σία του χώρου και των υπερ­κείµενων κτισµάτων ανή­κει στην Εται­ρεία Του­ρι­στι­κών Ακι­νή­των.

Με τη συ­γκε­κριµένη σύµβαση στον κ. Μαρ­γέλ­λο δι­νό­ταν η δυ­να­τό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης της κα­ντί­νας αλλά και κα­θή­κο­ντα επί­βλε­ψης της ανα­καί­νι­σής της, τα έξοδα της οποί­ας υπο­λο­γί­στη­καν σε 250.000 ευρώ.

Η «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» ανέ­λα­βε να απο­πλη­ρώ­σει τα έξοδα ανα­καί­νι­σης στον κ. Μαρ­γέλ­λο, ο οποί­ος υπο­χρε­ού­το να υπο­βά­λει όλα τα νόµιµα πα­ρα­στα­τι­κά για τις ερ­γα­σί­ες που εκτε­λέ­σθη­καν στην κα­ντί­να. Συµφω­νή­θη­κε επι­πλέ­ον να επιµερί­ζο­νται τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα της επι­χεί­ρη­σης σε πο­σο­στό 40% υπέρ της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» και 60% υπέρ του Μαρ­γέλ­λου.

Στην ίδια σύµβαση υπάρ­χει µάλι­στα και ρήτρα για αποζηµίωση ύψους 1 εκατ. ευρώ στον κ. Μαρ­γέλ­λο σε πε­ρί­πτω­ση κα­ταγ­γε­λί­ας, υπα­να­χω­ρή­σε­ως, διοι­κη­τι­κής πρά­ξης ή σε πε­ρί­πτω­ση που η σύµβαση κα­τα­στεί άκυρη ή αν τυχόν οι υπο­σχε­θεί­σες εκα­τέ­ρω­θεν πα­ρο­χές κα­τα­στούν αδύ­να­τες ή απα­γο­ρευµένες ή ορι­στι­κά δια­κο­πεί η λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης.

Υπέρ των θέ­σε­ων της υπό εκ­κα­θά­ρι­ση δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης είχε κα­τα­θέ­σει η πρώην πρό­ε­δρος της κ. Ρένα Μα­ντι­κού, που υπο­στή­ρι­ξε ότι ο κ. Μαρ­γέλ­λος έχει εξο­φλη­θεί στο ακέ­ραιο για τα έξοδα στα οποία προ­έ­βη για την απο­κα­τά­στα­ση της κα­ντί­νας και ότι η σύμ­βα­ση management δεν μπο­ρού­σε να υλο­ποι­η­θεί καθώς η ΕΤΑ δεν επέ­τρε­ψε την συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­δι­κα­σία.

Στον αντί­πο­δα κα­τέ­θε­σε υπέρ των θέ­σε­ων του επι­χει­ρη­μα­τία υπάλ­λη­λός του ο οποί­ος υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν του έχει κα­τα­βλη­θεί το σύ­νο­λο των εξό­δων στα οποία προ­έ­βη παρά μόνο 90.000 ευρώ κι ότι η επι­χεί­ρη­ση λει­τούρ­γη­σε μόνη της την κα­ντί­να.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε την αγωγή μη νό­μι­μη, ως προς την κύρια αγω­γι­κή της βάση, γιατί η μη δη­μο­σί­ευ­ση στο Φ.Ε.Κ. της κοι­νής υπουρ­γι­κής από­φα­σης, που είχε εκ­δο­θεί κατά το χρόνο κα­τάρ­τι­σης της έν­δι­κης σύμ­βα­σης κα­θι­στά αυτήν (την υπουρ­γι­κή από­φα­ση) ανυ­πό­στα­τη, γε­γο­νός που οδη­γεί στην έντευ­θεν ακυ­ρό­τη­τα της υπ’ αριθ­μόν 136/2007 από­φα­σης του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρο­δί­ων και στην συ­να­κό­λου­θη ακυ­ρό­τη­τα της από 14.7.2008 σύμ­βα­σης της δια­χεί­ρι­σης της έν­δι­κης κα­ντί­νας στον κ. Μαρ­γέλ­λο, κα­θό­σον η τε­λευ­ταία δεν στη­ρί­ζε­ται σε νό­μι­μο θε­μέ­λιο, αφού κατά το νόμο δεν επι­τρέ­πε­ται η σύ­στα­ση ενο­χι­κών δι­καιω­μά­των σε τμήμα αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, χωρίς την ύπαρ­ξη των σχε­τι­κών Κ.Υ.Α. που κα­θο­ρί­ζουν τους ει­δι­κό­τε­ρους όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις των συμ­φω­νιών αυτών.

Ση­μειώ­νε­ται εξάλ­λου ότι η ανα­φε­ρό­με­νη στο δι­κό­γρα­φο της αγω­γής από­φα­ση του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών με αριθ­μό 1028738/2588/β0010/6.5.1999, και αν ακόμα υπο­τε­θεί ότι πα­ρή­γα­γε, κά­πο­τε, έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα, γε­γο­νός αμ­φί­βο­λο, αφού δεν προ­κύ­πτει το ΦΕΚ δη­μο­σί­ευ­σής της, δεν νο­μι­μο­ποιεί, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, την έν­δι­κη σύμ­βα­ση, καθώς, όπως δε αυτήν (την υπουρ­γι­κή από­φα­ση) ανα­φέ­ρε­ται, ρυθ­μί­ζει θέ­μα­τα που αφο­ρούν στην πα­ρα­χώ­ρη­ση της χρή­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, κατά τα έτη   1999   ως   2001.

Όσον   αφορά   στην   επι­κου­ρι­κή   βάση της αγω­γής,  του αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι με δε­δο­μέ­νη την ακυ­ρό­τη­τα της υπ’ αριθ­μόν 136/2007 από­φα­σης του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρο­δί­ων, η ενα­γο­μέ­νη ου­δέ­πο­τε απέ­κτη­σε, για λο­γα­ρια­σμό της, το δι­καί­ω­μα εκ­με­τάλ­λευ­σης της έν­δι­κης κα­ντί­νας, όπως αυτή ανα­και­νί­σθη­κε και εξο­πλί­στη­κε με δα­πά­νες του κ Μαρ­γέλ­λου.

Συ­νε­πώς, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο και αν ακόμα υπο­τε­θεί ότι υφί­στα­ται πλου­τι­σμός τρί­του προ­σώ­που, από την πε­ριου­σία του ενά­γο­ντος χωρίς να υπάρ­χει νό­μι­μη αιτία δια­τή­ρη­σης αυτού του σω­ζό­με­νου πλου­τι­σμού, αυτός ο τρί­τος μπο­ρεί να είναι μόνον ο ιδιο­κτή­της της κα­ντί­νας ο οποί­ος την εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε και απο­κό­μι­σε οφέλη από αυτήν και όχι η ενα­γο­μέ­νη, κα­θό­σον αυτή, ως ανώ­νυ­μη εται­ρεία, δη­λα­δή ως αυ­το­τε­λές νο­μι­κό πρό­σω­πο, δεν είχε απο­κτή­σει δι­καιώ­μα­τα χρή­σης, εκ­με­τάλ­λευ­σης του εξο­πλι­σμού της ή κάρ­πω­σης των εσό­δων της.

Η υπό­θε­ση ανα­μέ­νε­ται να κρι­θεί ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Θε­ω­ρη­τι­κά πά­ντως με το ως άνω σκε­πτι­κό της από­φα­σης του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας μί­σθω­σε ακί­νη­το και προ­έ­βη σε δα­πά­νες σε συμ­φω­νία με την «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» χωρίς αυτό να ανή­κει στη δια­χεί­ρι­ση της εται­ρεί­ας, πράγ­μα το οποίο οδη­γεί την όλη αντι­δι­κία σε νέες νο­μι­κές οδούς, αφού κρί­νε­ται ουσία ότι είναι θύμα απά­της.