Μήνυμα Φίλη προς τις σχολικές μονάδες για την συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης

Την συγκέ­ντρωση τρο­φί­μων, ειδών πρώτης ανάγκης, ρου­χι­σμού «κι ό,τι άλλο χρειά­ζε­ται για μια στοι­χειω­δώς αξιο­πρεπή, ανθρώ­πινη καθη­με­ρι­νό­τητα» όπως λέει, ζήτα ο υπουρ­γός Παι­δείας Νίκος Φίλης στο μήνυμά του για την προ­σφυ­γική κρίση.

«Εμείς, όλοι κι όλες στα σχολεία μας –νηπια­γω­γεία, δημο­τικά, γυμνά­σια και λύκεια, μαθητές, δάσκα­λοι και καθη­γη­τές, γονείς και κάθε εμπλε­κό­με­νος στην εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία– δίνουμε το σύνθημα: κανένας πρό­σφυ­γας μόνος του, κανένα παιδί αφημένο στην τύχη του!» λέει ο υπουρ­γός.

Ανα­λυ­τικά το μήνυμα του υπουρ­γού Παι­δείας:

Κανένας πρό­σφυ­γας μόνος του, κανένα παιδί αφημένο στην τύχη του. Σε κάθε σχολείο, σε κάθε γει­το­νιά, όλη η Ελλάδα μια ανοιχτή αγκαλιά!

Το δράμα της προ­σφυ­γιάς δεν έπαψε ποτέ να επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Μόνο τα πρόσωπα αλλά­ζουν – κι οι δια­δρο­μές που γίνο­νται ακόμη πιο μαρ­τυ­ρι­κές.

Το 1922, ήταν το 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο οι Έλληνες της Μικράς Ασίας που πήραν το δρόμο της προ­σφυ­γιάς, διωγ­μέ­νοι από τις πατρο­γο­νι­κές τους εστίες όπου διέ­πρε­παν και ευδο­κι­μού­σαν επί αιώνες.

Σήμερα, είναι οι Σύριοι –και όχι μόνο– πρό­σφυ­γες, θύματα ενός αδυ­σώ­πη­του, παρά­λο­γου πολέμου όπου δια­κυ­βεύ­ο­νται τερά­στια γεω­πο­λι­τικά συμ­φέ­ρο­ντα, συμ­φέ­ρο­ντα που αδια­φο­ρούν πλήρως για τη ζωή και τα δικαιώ­ματα του ανθρώ­που, ακόμη και για τα στοι­χειώδη δικαιώ­ματα των παιδιών.

Παιδιών που έμειναν χωρίς σπίτι, χωρίς σχολείο, χωρίς γονείς ακόμη, αθώων παιδιών που θαλασ­σο­πνί­γο­νται σε μια απελ­πι­σμένη πορεία για ένα καλύ­τερο αύριο, που ενα­πο­θέ­τουν το παρόν και το μέλλον τους σε μια αβέβαιη φυγή, σε μια σύγ­χρονη Οδύσ­σεια των απε­γνω­σμέ­νων και των αδι­κη­μέ­νων.

Μπροστά σε αυτή την ανεί­πωτη , παρά­λογη τρα­γω­δία, εμείς εδώ σε αυτόν τον τόπο που τόσο έχει υπο­φέ­ρει και δοκι­μα­στεί από την προ­σφυ­γιά μες τους αιώνες, απλώ­νουμε και τα δυο μας χέρια στους συναν­θρώ­πους μας που βρέ­θη­καν, δίχως οι ίδιοι να το θελή­σουν, στην ανάγκη μας.

Απλώ­νουμε τα χέρια μας και αγκα­λιά­ζουμε τα παιδιά που μας έρχο­νται από μακριά, για να μπο­ρέ­σουν να επι­βιώ­σουν πρώτα, και κατόπιν να βρουν ξανά την ηρεμία, τη φρο­ντίδα και τη θαλπωρή που κάθε παιδί έχει τόσο ανάγκη.

Εμείς, όλοι κι όλες στα σχολεία μας –νηπια­γω­γεία, δημο­τικά, γυμνά­σια και λύκεια, μαθητές, δάσκα­λοι και καθη­γη­τές, γονείς και κάθε εμπλε­κό­με­νος στην εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία– δίνουμε το σύνθημα: κανένας πρό­σφυ­γας μόνος του, κανένα παιδί αφημένο στην τύχη του!

Συγκε­ντρώ­νουμε ό,τι μπο­ρούμε, τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, ρου­χι­σμό κι ό,τι άλλο χρειά­ζε­ται για μια στοι­χειω­δώς αξιο­πρεπή, ανθρώ­πινη καθη­με­ρι­νό­τητα.

Τα παιδιά για τα παιδιά, οι άνθρω­ποι για τον άνθρωπο.

Με αυτές τις σκέψεις και σε αυτή την τόσο πιε­στική και κρίσιμη συγκυ­ρία, καλούμε τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ενώσεις των εκπαι­δευ­τι­κών, τους συλ­λό­γους γονέων, τις δομές αλλη­λεγ­γύης, την Τοπική Αυτο­διοί­κηση και την Εκκλη­σία, να συντο­νί­σουν τη δράση τους και να προ­σφέ­ρουν απλό­χερα τη βοήθεια και την αλλη­λεγ­γύη που είναι τόσο ανα­γκαίες για τους πρό­σφυ­γες. Το δρόμο τον δεί­χνουν οι μαθητές από πολλά σχολεία της Ελλάδας που επι­σκέ­πτο­νται τους καταυ­λι­σμούς των προ­σφύ­γων και προ­σφέ­ρουν ακόμη και το καθη­με­ρινό τους κολα­τσιό για να τραφούν τα πει­να­σμένα παιδιά.

Σε κάθε σχολείο λοιπόν, σε κάθε γει­το­νιά, όλη η Ελλάδα μια ανοιχτή αγκαλιά, για να κάνουμε πράξη τα λόγια του ποιητή:

‘’Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα’’.