Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν

Ανάμεσα σε άναρ­θρες κραυγές της εβδο­μά­δας που πέρασε,, έρχο­νται δύο ειδή­σεις να την φωτί­σουν. Δείτε τες και ας σκε­φτούμε, πόσο δια­φο­ρε­τι­κός θα ήταν ο κόσμος μας, εάν την δημιουρ­γι­κό­τητα , την έμπνευση, το πάθος , τον ρομα­ντι­σμό των παιδιών τα αφήναμε να λάμψουν, αντί να τα σέρ­νουμε και να τα προ­τρέ­πουμε σε εκδη­λώ­σεις μίσους και φόβου.

Αν το σχολείο, εκτός από την στείρα παπα­γα­λία εκπαί­δευε παιδιά που μπορούν να ανα­πτύ­ξουν ελεύ­θερα εκτός από τις δεξιό­τη­τές τους, το αίσθημα ατο­μι­κής ευθύνης και συλ­λο­γι­κής συμπε­ρι­φο­ράς ώστε να οδη­γη­θούν ωρι­μά­ζο­ντας, στις πραγ­μα­τικά δικές τους επι­λο­γές.

Γιατί, το μίσος και ο φόβος είναι άσχημο ζευγάρι που γεννάει άσχημα παιδιά.

Σε μια εποχή που δεί­χνουν προ­φη­τι­κοί οι στίχοι του Ελύτη : «Ἀλλὰ πρίν, ἰδοῦ, θὰ στε­νά­ξουν οἱ νέοι, καὶ τὸ αἷμα τους ἀναίτια θὰ γεράσει.»

Σε μια εποχή που οι συνει­δή­σεις θα έπρεπε ν’ ανε­βαί­νουν τρέ­χο­ντας τα σκα­λο­πά­τια του ήλιου.

Σε μια εποχή που τα παιδιά είναι η ελπίδα για να «λάβουνε τα ὄνειρα ἐκδί­κηση»

1. Οι μαθητές από Λύκεια των Χανίων και του Ηρα­κλείου και οι μαθητές του 4ου Καζου­λείου Γυμνα­σίου Ρόδου, μέσα από κείμενα του Νίκου Καζαν­τζάκη, Παντελή Πρε­βε­λάκη και του μακα­ρι­στού Ειρη­ναίου, σε ημερίδα είχαν την ευκαι­ρία να ανταλ­λά­ξουν σκέψεις, να κάνουν προ­τά­σεις, για την αντι­με­τώ­πιση ενός κοι­νω­νι­κού φαι­νο­μέ­νου που ανα­πτύσ­σε­ται στις κοι­νω­νίες μας και δεν είναι άλλο παρά ο ρατσι­σμός.

2. Οι «Ψηφίδες Ονείρων» είναι μια ταινία μικρού μήκους για τους πρό­σφυ­γες από μαθητές του 1ου ΕΠΑ.Λ. Καλύ­μνου. «Η ταινία είναι αφιε­ρω­μένη σε όλους τους ανθρώ­πους που κατά­φε­ραν να κάνουν με την αγάπη τους, τον πόνο αλλη­λεγ­γύη και σε όλους τους μαθητές μας που μετα­μόρ­φω­σαν την τέχνη σε άγγιγμα ψυχής» . Μ’ αυτή τη σημεί­ωση στο εξώ­φυλλο του DVD, έφυγε προ ημερών για τον 2ο Διεθνή Μαθη­τικό Δια­γω­νι­σμό Ταινιών Μικρού Μήκους η ταινία των παιδιών της Καλύ­μνου.

Η περι­γραφή του φιλμ από τους συντε­λε­στές του, είναι σαφής και υπο­δειγ­μα­τική:

«Μια ταινία που συγκε­ντρώ­νει έναν θησαυρό υλικού πάνω σε θέματα που απα­σχο­λούν και χαρα­κτη­ρί­ζουν τους νέους. Αρχής γενο­μέ­νης από το προ­σφυ­γικό, όντας κάτοι­κοι ενός νησιού που γράφει ιστορία με την αλλη­λεγ­γύη του στη μεγάλη αυτή προ­σφυ­γική κρίση. Ακο­λου­θούν η ανα­μό­χλευση της ιστο­ρίας και της παρά­δο­σης του τόπου, ο σχο­λι­κός εκφο­βι­σμός, τα ανθρω­πι­στικά ιδεώδη (φιλία, αποδοχή, κατα­νό­ηση, αλλη­λεγ­γύη), αλλά και τα προ­βλή­ματα και οι κίν­δυ­νοι της εφη­βείας». Στόχος, να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν ακόμη περισ­σό­τερο οι μαθητές μέσα από την εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία, «ως προς την ανάγκη εξα­σφά­λι­σης όρων αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης για όλους τους κατοί­κους του πλανήτη», όπως ανα­φέ­ρουν τα παιδιά και οι φωτι­σμέ­νοι δάσκα­λοι που τα βοή­θη­σαν.

Στην φωτο­γρα­φία οι “ψηφίδες” που ονει­ρεύ­ο­νται και δημιουρ­γούν στην Κάλυμνο.