Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα

«…Ο Μέλιος απ’ τη θέση του έμεινε άφωνος. Ύστερα, άρχισε σιγά -σιγά να κατα­λα­βαί­νει. Κάποιοι άνθρω­ποι που δεν ήξερε ποιοι, ούτε για ποιο λόγο, σκάβανε ανάμεσα απ’ τους ανθρώ­πους χαντά­κια, σήκωναν αξε­πέ­ρα­στα βουνά. Ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε; Ένα μόνο κατα­λά­βαινε. Ότι σ’ αυτή τη ζωή είχε ο καθένας τη θέση του, που δεν ήταν όμοια για όλους. Τώρα, ποιος ήταν αυτός που μοίραζε τις θέσεις; Μήπως ο θεός; Μα οι μεγάλοι, εξόν από τ’ άλλα κακά που κάνανε, κάνανε και τούτο : Φτιά­ξανε το Θεό σύμφωνα με το μπόι τους και δεν περίσ­σευε Θεός για παιδιά. Του ‘ρθε να ξεφω­νί­σει. Να ξεφω­νί­σει την αδικία. Ύστερα έσφιξε τα χέρια του. Και τότε, ανα­κά­λυψε ότι η μόνη δύναμη, που μπο­ρούσε να στη­ρί­ζε­ται, ήταν μες τα χέρια του. Ήταν ο εαυτός του. Ο μικρός φτωχός, εαυτός του. Κανένας άλλος. Το παιδί συνέ­χισε ολο­μό­ναχο το κλάμα του… Πήχτωνε το βράδυ. Λιγό­στεψε κι ο αχός απ’ τα κυπα­ρί­σια. Ανάψανε οι λαμπά­δες τ’ ουρανού. Όλα ήταν γάλα…γάλα λουλάκι …και σπίθες. Το ποτάμι μουρ­μού­ριζε μες στον ύπνο του κρυφά παρα­μι­λητά. Το παιδί εκείνο το βράδυ δεν κοι­μή­θηκε ολό­κληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παρα­μύθι. Αυτό που θα ιστο­ρή­σει στο άλλο του βιβλίο το κατο­πινό. Την αυγή ξεκί­νησε. Ήταν … παρη­γο­ρη­μένο… Είχε κατα­φέ­ρει όλη τη νύχτα να μετρή­σει τ’ άστρα… Να τα μετρή­σει όλα… σιγά –σιγά, ένα-ένα όλα… Και τα βρήκε σωστά» .

Δια­χρο­νι­κός Μενέ­λαος Λου­ντέ­μης, για τους σημε­ρι­νούς Μέλιους.

Και είναι πολλά αυτά τα παιδιά. Αβά­στα­χτα πολλά.

Αυτή τη φωτο­γρα­φία, θα την κρατήσω κι όταν θα δια­βά­ζουμε με τις εγγονές μου το «΄Ενα παιδί μετράει τα’ άστρα», αυτή την εικόνα του σύγ­χρο­νου Μέλιου θα κοιτάμε, όταν θα μιλάμε για τα χαντά­κια ανάμεσα στους ανθρώ­πους και το δικαί­ωμα στο όνειρο κάθε παιδιού, κάθε ανθρώ­πι­νου πλά­σμα­τος.