Συμπέρασμα

Θα είχε ενδια­φέ­ρον, αν την επόµενη φορά σε κάποια συζή­τηση δυσπι­στίας κυβέρ­νη­σης στη Βουλή (ανε­ξάρ­τητα από το ποιος θα κυβερνά και ποιος θα βρί­σκε­ται στα αντι­πο­λι­τευ­τικά έδρανα της ) ακούγαµε µία απο­κα­λυ­πτική δηµόσια συζή­τηση, στοχευµένη στο θέµα που θα αφορά η πρόταση δυσπι­στίας, δίχως κορόνες εντυπωσιασµού. Θα είχε ενδια­φέ­ρον οι πολι­τι­κοί να υπο­στη­ρί­ξουν τις θέσεις τους µε ψύχραιµη σκέψη και φωνή, γιατί μέσα στον κουρ­νια­χτό και στο τουρ­λου­μπούκι θα ατο­νή­σει η σοβα­ρό­τητα του όποιου θέματος. Η κομ­μα­τική εργα­λειο­ποί­ηση μιας σοβαρής θεσμι­κής υπό­θε­σης ακυ­ρώ­νει συχνά τη σημασία της. Το σύνθημα της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου που ξεκί­νησε πολύ νωρίς μοιάζει να είναι το «όποιος αντέξει», αλλά δυστυ­χώς το πρώτο θύμα είναι οι θεσμοί. Ίσως επειδή είναι οι πιο αδύ­να­μοι. Γι’ αυτό και έπρεπε να μείνουν εκτός. Αλλά δεν τους έκαναν τη χάρη.