Ποτέ ξανά

« Αου­σβιτς. Έτσι το ΄λεγαν κάποτε. Κι ήταν μια φάμπρικα παρα­γω­γής στάχτης με πρώτη ύλη τον άνθρωπο.Σήμερα είναι ένα πελώριο χωνευ­τήρι. Ένα δάπεδο που βού­λιαξε στη γη παρα­σέρ­νο­ντας στον Άδη τους σταυ­ρούς του. Τώρα εκεί λιώνει η ζωή μετα­στοι­χειω­μένη σε χλόη! Και δεν από­μεινε απ΄ όλα τίποτα παρά μια περι­πλα­νώ­μενη ανά­μνηση…» ( Από το ποίημα «Άου­σβιτς» του Μενέ­λαου Λου­ντέμη.

Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολο­καυ­τώ­μα­τος προχθές. Μια ημέρα μνήμης, όπου δεν έλειψαν οι ασχή­μιες, με την βεβή­λωση και κατα­στροφή του εβραϊ­κού νεκρο­τα­φείου στη Θεσ­σα­λο­νίκη και που δείχνει πως ο αντι­ση­μι­τι­σμός αντί να έχει εξα­λει­φθεί, βρίσκει δυστυ­χώς, νέους θια­σώ­τες Μια ημέρα μνήμης, όπου και εμείς οι Έλληνες πλη­ρώ­σαμε ένα βαρύ. φόρο αίματος. Ο Ναζι­σμός απο­τέ­λεσε κορυ­φαίο έγκλημα κατά της ανθρω­πό­τη­τας. Ας μην ξεχά­σουμε, για να μην εμφα­νι­στεί πότε ξανά μπροστά μας. «Όποιος δεν θυμάται το παρελ­θόν του» άλλωστε, «είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να το ξανα­ζή­σει» (Τζορτζ Σαντα­γιάνα). Ας κρα­τή­σουμε κάτι από τον πρόλογο  του βιβλίου του ιτα­λο­ε­βραίου Πρίμο Λέβι που σώθηκε από το Αου­σβιτς και περι­γρά­φει την κόλαση στο «Εάν αυτό είναι ο άνθρω­πος», ένα από τα αρι­στουρ­γή­ματα της παγκό­σμιας λογο­τε­χνίας και μαζί μία συγκλο­νι­στική κατα­γραφή ενός από τα πιο εφιαλ­τικά κεφά­λαια της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρίας:   «Πολλοί λαοί ή άτομα συμ­βαί­νει να θεωρούν περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο συνει­δητά ότι “κάθε ξένος είναι εχθρός” (…) Όταν αυτή η ανο­μο­λό­γητη αλυσίδα απο­τε­λέ­σει τη μείζονα πρόταση ενός συλ­λο­γι­σμού, τότε στο τέλος της αλυ­σί­δας βρί­σκο­νται τα στρα­τό­πεδα. Αυτό είναι το απο­τέ­λε­σμα μιας σύλ­λη­ψης του κόσμου οδη­γη­μέ­νης στην έσχατη συνέ­πειά της: όσο υπάρχει αυτή η αντί­ληψη τα απο­τε­λέ­σματά της θα μας απει­λούν. Η ιστορία των στρα­το­πέ­δων εξό­ντω­σης θα έπρεπε να ερμη­νευ­τεί από όλους σαν ένα δυσοί­ωνο σημάδι κιν­δύ­νου».