«Παράθυρο» για μονιμοποιήσεις και αυξήσεις μισθών σε ΟΤΑ

 Επί της ου­σί­ας, οι εν λόγω δια­τά­ξεις –οι οποί­ες με πρω­το­βου­λία βου­λευ­τών εντά­χθη­καν την τε­λευ­ταία στιγ­μή σε ένα νο­μο­σχέ­διο που δεν αφο­ρού­σε σε ζη­τή­μα­τα Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης– κα­ταρ­γούν:

• Την υπο­χρέ­ω­ση που είχαν οι δήμοι να εξα­ντλούν τα έν­δι­κα μέσα σε πε­ρι­πτώ­σεις από­πει­ρας με­τα­τρο­πής των συμ­βά­σε­ων ορι­σμέ­νου χρό­νου σε αο­ρί­στου. Πρό­βλε­ψη η οποία υπήρ­χε σε νόμο (τον 3852) που είχε ψη­φι­στεί τον Ιού­νιο του 2010, δη­λα­δή από την έναρ­ξη του πρώ­του μνη­μο­νί­ου.

Με το νέο θε­σμι­κό πλαί­σιο, η μο­νι­μο­ποί­η­ση των χι­λιά­δων συμ­βα­σιού­χων που έχουν ήδη δι­καιω­θεί από τα δι­κα­στή­ρια, θα είναι στη δια­κρι­τι­κή ευ­χέ­ρεια των αρ­μό­διων φο­ρέ­ων. Αν και οι δή­μαρ­χοι θα συ­νε­χί­ζουν να έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα νέας προ­σφυ­γής, εκτι­μά­ται ότι κάτι τέ­τοιο θα στα­μα­τή­σει να γί­νε­ται στις πε­ρισ­σό­τε­ρες των πε­ρι­πτώ­σε­ων. Ακόμη κι αν οι συμ­βα­σιού­χοι δεν είναι προ­σλή­ψεις από το πα­ρά­θυ­ρο που έκα­ναν οι ίδιοι οι αι­ρε­τοί, δεν θα εξα­ντλή­σουν τα έν­δι­κα μέσα, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουν το πο­λι­τι­κό κό­στος.

• Τη διά­τα­ξη που προ­έ­βλε­πε ότι «προ­κει­μέ­νου για μι­σθο­λο­γι­κές απαι­τή­σεις, κάθε μορ­φής, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των επι­δο­μά­των, δεν είναι δυ­να­τή η πα­ραί­τη­ση από την άσκη­ση εν­δί­κων μέσων, ο δι­κα­στι­κός ή εξώ­δι­κος συμ­βι­βα­σμός και η κα­τάρ­γη­ση δίκης, εκτός από τις πε­ρι­πτώ­σεις που το νο­μι­κό ζή­τη­μα έχει κρι­θεί με από­φα­ση ανω­τά­του δι­κα­στη­ρί­ου». Ετσι, με μία απλή δι­κα­στι­κή από­φα­ση θα μπο­ρούν να δί­νο­νται αυ­ξή­σεις απο­δο­χών στους υπαλ­λή­λους των ΟΤΑ.

Οι αλ­λα­γές αυτές έχουν προ­κα­λέ­σει την έντο­νη δυ­σα­ρέ­σκεια του οι­κο­νο­μι­κού επι­τε­λεί­ου, καθώς μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν νέες δα­πά­νες στον ευ­ρύ­τε­ρο δη­μό­σιο τομέα, που αυτή τη στιγ­μή δεν μπο­ρούν να εκτι­μη­θούν με ακρί­βεια από τις υπη­ρε­σί­ες του Γε­νι­κού Λο­γι­στη­ρί­ου του Κρά­τους, δε­δο­μέ­νου ότι είναι άγνω­στο τι θα πρά­ξουν οι δήμοι και πόσοι συμ­βα­σιού­χοι θα μο­νι­μο­ποι­η­θούν. Τον με­γα­λύ­τε­ρο «πο­νο­κέ­φα­λο» δη­μιουρ­γεί το «πα­ρά­θυ­ρο» που δια­νοί­γε­ται για μι­σθο­λο­γι­κές αυ­ξή­σεις. Η όποια δα­πά­νη προ­κλη­θεί θα εγ­γρα­φεί στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2017 (και στα επό­με­να έτη) και θα επη­ρε­ά­σει την επί­τευ­ξη του στό­χου για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα ύψους 1,75% του ΑΕΠ ή πε­ρί­που 3,2 δισ. ευρώ.

Στο πλαί­σιο αυτό, στο υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών ανη­συ­χούν ότι από αυτή την τρο­πο­λο­γία εν­δε­χο­μέ­νως να προ­κύ­ψει ένα κό­στος το οποίο θα εκτρο­χιά­σει τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και θα οδη­γή­σει στην ανά­γκη για λήψη νέων μέ­τρων, ώστε να δια­σφα­λι­στεί η επί­τευ­ξη των δη­μο­σιο­νο­μι­κών στό­χων. Είναι, δε, βέ­βαιο ότι θα προ­κα­λέ­σει και την αντί­δρα­ση των θε­σμών, οι οποί­οι πι­θα­νό­τα­τα να ασκή­σουν εκ νέου πιέ­σεις για επι­πλέ­ον πα­ρεμ­βά­σεις το 2017.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις Αθή­νας – δα­νει­στών για τη δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση δεν έχει ακόμα κλεί­σει το θέμα της κά­λυ­ψης του δη­μο­σιο­νο­μι­κού κενού για το επό­με­νο έτος. Οι ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί υπο­στή­ρι­ζαν στην αρχή των συ­ζη­τή­σε­ων ότι το κενό είναι της τά­ξε­ως του 0,4% του ΑΕΠ ή πε­ρί­που 700 εκατ. ευρώ. Μετά την ανταλ­λα­γή στοι­χεί­ων με το οι­κο­νο­μι­κό επι­τε­λείο και τη λήψη κά­ποιων επι­πρό­σθε­των πα­ρεμ­βά­σε­ων, η από­στα­ση έχει μειω­θεί σε πε­ρί­που 0,1% του ΑΕΠ ή 180 εκατ. ευρώ. Ωστό­σο, κυ­βέρ­νη­ση και ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί δεν έχουν ακόμα κα­τα­λή­ξει σε συμ­φω­νία για το πώς θα κα­λυ­φθεί και αυτή η μικρή δια­φο­ρά. Ετσι, στο οι­κο­νο­μι­κό επι­τε­λείο φο­βού­νται ότι η διά­τα­ξη που «απε­λευ­θε­ρώ­νει» τη με­τα­τρο­πή των συμ­βα­σιού­χων ορι­σμέ­νου χρό­νου σε αο­ρί­στου, εν­δε­χο­μέ­νως να «φου­σκώ­σει» και πάλι το κενό

Ημε­ρη­σία