Η Diane ήρθε στη Ρόδο γεμάτη όνειρα για τη ζωή της και σήμερα ειναι άστεγη…

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Η Diane Davison ονει­ρευό­ταν από την πρώτη στιγ­μή που πά­τη­σε το πόδι της στη Ρόδο, όταν ήρθε για δια­κο­πές με τους γο­νείς της, να κα­τα­φέ­ρει μια μέρα να ζήσει μό­νι­μα εδώ. Κι έτσι κι έγινε.

Μετά το δια­ζύ­γιό της, πήρε τα σκυ­λιά της και ήρθε στη Ρόδο για να ζήσει το όνει­ρό της. Αλλά δεν κρά­τη­σε για πολύ. Η Diane, ένα ακόμα θύμα της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, απο­λύ­θη­κε κι εδώ κι ενά­μι­ση χρόνο είναι άστε­γη.

Ζει σε μια κα­λύ­βα, χωρίς στέγη, χωρίς νερό και ρεύμα στο Φα­λη­ρά­κι με τα σκυ­λιά της, όμως ο ιδιο­κτή­της που της την πα­ρα­χώ­ρη­σε, έχει βάλει το οι­κό­πε­δο προς πώ­λη­ση και τώρα πρέ­πει να φύγει κι από εκεί, χωρίς να έχει πού να πάει…

Πα­ρ΄ό­λες τις δυ­σκο­λί­ες και τις αντι­ξο­ό­τη­τες που αντι­με­τω­πί­ζει, η Diane ονει­ρεύ­ε­ται να χτί­σει τη ζωή της ξανά από την αρχή.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δ» μιλά για τα όνει­ρά της, τη ζωή της, εξη­γεί πώς έφτα­σε από 3.000 ευρώ μισθό να ζει με ένα επί­δο­μα των 160 ευρώ από την Πρό­νοια και ανα­φέ­ρε­ται στην με­γά­λη της αδυ­να­μία, τα σκυ­λιά της, που δεν τα απο­χω­ρί­ζε­ται ούτε στιγ­μή!

• Πότε ήρθες στην Ρόδο για πρώτη φορά;

Όταν ήμουν 6 χρο­νών. Το 1966.

• Και πότε ήρθες ξανά;

Όταν ήμουν 18! Έκανα τα γε­νέ­θλιά μου εδώ με τους φί­λους μου και μεί­να­με σε ένα ξε­νο­δο­χείο, μά­λι­στα γί­να­με φίλοι με τον ιδιο­κτή­τη. Έπει­τα ήρθα ξανά με τον άντρα μου. Προ­σπα­θού­σα­με να κά­νου­με παιδί, δυ­στυ­χώς όμως είχα πάρα πολ­λές απο­βο­λές. Ο σύ­ζυ­γός μου προ­ερ­χό­ταν από με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια και ονει­ρευό­ταν πάντα να κάνει κι αυτός την δική του. Οπότε ανα­γκά­στη­κα να τον αφήσω να φύγει. Εκεί­νος έφυγε για να κάνει την ζωή του και εγώ κρά­τη­σα τα σκυ­λιά μας. Τότε πήρα την με­γά­λη από­φα­ση. Εβαλα τα σκυ­λιά μου σε ένα αυ­το­κί­νη­το και οδή­γη­σα μέχρι εδώ.

• Από πού;

Από την Αγ­γλία.

• Ποια χρο­νιά;

Το 2004.

• Επο­μέ­νως το 2004, έρ­χε­σαι στην Ρόδο και ξε­κι­νάς να δου­λεύ­εις εδώ.

Ναι. Αρ­χι­κά, δού­λευα σε ένα τα­τουα­τζί­δι­κο στο Φα­λη­ρά­κι! Έχω κάνει τα­τουάζ σε πολ­λούς στην Ρόδο. Και έτσι απέ­κτη­σα και πολ­λούς φί­λους. Ζω­γρα­φί­ζω πάρα πολύ καλά. Αρ­γό­τε­ρα δού­λε­ψα σε σού­περ μάρ­κετ και κα­τό­πιν σε πρα­κτο­ρείο timesharing. Την λά­τρε­ψα αυτήν την δου­λειά.

• Για πόσα χρό­νια δού­λε­ψες στο πρα­κτο­ρείο;

Για πε­ρί­που πέντε χρό­νια.

• Πότε έμει­νες άστε­γη;

Το 2016. Τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­λιο.

• Πώς συ­νέ­βη αυτό;

Απο­λύ­θη­κα από τη δου­λειά μου.

• Τι σου είπαν, γιατί σε απέ­λυ­σαν;

Λόγω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στην Ελ­λά­δα και της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης, δεν συ­νέ­φε­ρε την εται­ρεία – η οποία είναι πο­λυ­ε­θνι­κή- να συ­νε­χί­σει να λει­τουρ­γεί εδώ. Το ελ­λη­νι­κό πα­ράρ­τη­μα έπρε­πε να κλεί­σει.

• Πόσα χρή­μα­τα έβγα­ζες τον μήνα τότε;

Εβγα­ζα πε­ρί­που 3.000 ευρώ τον μήνα. Τότε βοη­θού­σα όσους είχαν ανά­γκη. Ποτέ δεν φα­ντα­ζό­μουν ότι θα ερ­χό­ταν η στιγ­μή που θα χρεια­ζό­μουν εγώ βο­ή­θεια, ότι θα κα­τέ­λη­γα άστε­γη… Τον πρώτο καιρό που έμει­να στο δρόμο, ντρε­πό­μουν πολύ. Εμει­να και δύο εβδο­μά­δες χωρίς φα­γη­τό, ντρε­πό­μουν να ζη­τή­σω φα­γη­τό. Είχα απελ­πι­στεί. Τότε πήρα την από­φα­ση να αυ­το­κτο­νή­σω.

• Εφτα­σες σε αυτό το ση­μείο;

Ναι. Αυτό που έκανα ήταν αξιο­θρή­νη­το… Ήμουν χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό, δεν ανα­γνώ­ρι­ζα τον εαυτό μου και σκε­φτό­μουν: Πώς είναι δυ­να­τόν να ζω έτσι…. Δεν ήθελα να με κοι­τά­ζουν ούτε τα σκυ­λιά μου, ντρε­πό­μουν, ήμουν αξιο­λύ­πη­τη. Πήρα λοι­πόν το μα­χαί­ρι και απο­φά­σι­σα να κόψω τις φλέ­βες μου… Ο σκύ­λος μου, η Μάγδα, βλέ­πο­ντάς με έπεσε πάνω μου, μου επι­τέ­θη­κε και είτε το πι­στεύ­ε­τε είτε όχι, μου πήρε το μα­χαί­ρι από το χέρι! Το πέ­τα­ξε στο πά­τω­μα. Αμέ­σως έτρε­ξαν πάνω μου και με έγλει­φαν και τα τέσ­σε­ρα σκυ­λιά. Τότε ένιω­σα πολύ εγω­ί­στρια. Εάν πέ­θαι­να τι θα είχαν απο­γί­νει τα σκυ­λιά μου; Ποιος θα τα τάιζε; Θα είχαν απο­μεί­νει μόνα, γι αυτό και απα­γό­ρευ­σα στον εαυτό μου να κάνει ξανά τέ­τοιες σκέ­ψεις.

• Σή­με­ρα έχεις κά­ποιο ει­σό­δη­μα;

Πε­ρί­που 160 ευρώ τον μήνα από την Πρό­νοια.

• Από τα 3.000 ευρώ τον μήνα, σή­με­ρα ζεις με 160 ευρώ;

Δεν ζει κα­νείς με αυτά τα χρή­μα­τα. Ευ­τυ­χώς έχω βο­ή­θεια από πολ­λούς αν­θρώ­πους που μου πα­ρέ­χουν φα­γη­τό και τα ανα­γκαία που χρειά­ζε­ται ένας άν­θρω­πος για να ζήσει.

• Πού έμε­νες πριν χά­σεις τη δου­λειά σου;

Νοί­κια­ζα ένα σπίτι πριν χάσω την δου­λειά μου, με αυλή κι εκεί ζούσα με τα τέσ­σε­ρα σκυ­λιά μου. Κι ενώ εί­χα­με συμ­φω­νή­σει με τα χρή­μα­τα της απο­ζη­μί­ω­σης που πήρα από την εται­ρεία όταν απο­λύ­θη­κα, να κα­τα­σκευά­σω κά­ποιες υπο­δο­μές εκεί ώστε να μπορώ να φι­λο­ξε­νώ σκυ­λιά, ως επάγ­γελ­μα, ο ιδιο­κτή­της έφερε μία μπουλ­ντό­ζα και γκρέ­μι­σε τα πάντα! Εκεί είχα ρίξει όλες μου τις οι­κο­νο­μί­ες… Ύστε­ρα με κα­τη­γό­ρη­σε ότι έκλε­ψα κά­ποιες πόρ­τες. Κα­τα­λή­ξα­με στην αστυ­νο­μία. Πα­ρό­λα αυτά εγώ είχα φω­το­γρα­φί­ες με ημε­ρο­μη­νία και απέ­δει­ξα ότι δεν υπήρ­χαν ποτέ πόρ­τες. Απλώς βρέ­θη­κε κά­ποιος που ήθελε να το νοι­κιά­σει με πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα. Μου απο­σύν­δε­σαν το ρεύμα και το νερό και έβγα­λαν τα πράγ­μα­τά μου στην βροχή. Οι φω­το­γρα­φί­ες των γο­νιών μου δια­λύ­θη­καν… Έχω χάσει όλες μου τις ανα­μνή­σεις. Φυ­σι­κά δεν είχα συμ­βό­λαιο ή κά­ποιο φο­ρο­λο­γι­κό στοι­χείο που να με κα­το­χυ­ρώ­νει, κι έτσι έφτα­σα στο ση­μείο μηδέν.

• Κι έτσι έμει­νες στο δρόμο…

Δεν είχα πού να πάω.

• Τι πράγ­μα­τα πήρες μαζί σου;

Πι­τζά­μες, ζεστά ρούχα, πε­τσέ­τες και είδη μπά­νιου. Έμει­να στην πα­ρα­λία στο Φα­λη­ρά­κι για πε­ρί­που πέντε μέρες. Μετά με είδαν οι ιδιο­κτή­τες ενός σού­περ­μάρ­κετ και μου πρό­τει­ναν να μείνω σε μία απο­θή­κη, κοντά στο μα­γα­ζί. Είναι μία ξύ­λι­νη κα­λύ­βα χωρίς ρεύμα και μπά­νιο και χωρίς οροφή. Μου ζή­τη­σαν να προ­σέ­χω τα ζω­ά­κια τους και χά­ρη­κα γι αυτό. Αγαπώ πολύ τα ζώα και το έκανα με με­γά­λη χαρά. Εκεί μένω μέχρι τώρα αλλά δυ­στυ­χώς, όπως με ενη­μέ­ρω­σαν οι ιδιο­κτή­τες, ο χώρος πω­λεί­ται και θα πρέ­πει να φύγω από εκεί… Κά­ποιοι φίλοι μου, που επέ­στρε­ψαν από την Ρόδο στην Αγ­γλία, μου χά­ρι­σαν το αυ­το­κί­νη­τό τους. Θέλω να το ανταλ­λά­ξω με ένα τρο­χό­σπι­το είτε για να μείνω μέσα εκεί είτε για να μπο­ρέ­σω να φύγω.

• Να φύ­γεις για πού; Θα επι­στρέ­ψεις στην Αγ­γλία;

Δυ­στυ­χώς δεν μπορώ προς το παρόν να επι­στρέ­ψω, γιατί έχω πρό­βλη­μα με την καρ­διά μου. Πήγα πριν ένα μήνα στο νο­σο­κο­μείο και μου είπαν ότι πρέ­πει να κάνω επέμ­βα­ση για να μου το­πο­θε­τή­σουν μπα­λο­νά­κι. Ευ­τυ­χώς μου είπαν απ’ το νο­σο­κο­μείο, ότι μέσω της Πρό­νοιας θα κλεί­σου­με ρα­ντε­βού για να εγ­χει­ρι­στώ. Δυ­στυ­χώς έχω και πρό­βλη­μα με την μνήμη μου. Δεν μπορώ πια να θυ­μη­θώ ούτε το όνομα της μη­τέ­ρας μου. Συ­να­ντώ κόσμο στον δρόμο και με χαι­ρε­τά και δεν θυ­μά­μαι ποιοι είναι… Ισως λόγω της κα­τά­στα­σης που βιώνω.

• Πώς είναι η μέρα σου; Τι κά­νεις κατά τη διάρ­κεια της ημέ­ρας;

Ξυ­πνάω πολύ νωρίς το πρωί. Έξι η ώρα έχω ξυ­πνή­σει σί­γου­ρα. Κά­νου­με βόλτα με τα σκυ­λιά μου στην πα­ρα­λία. Μετά επι­στρέ­φου­με στο σπίτι και τρώμε. Στη συ­νέ­χεια επι­σκέ­πτο­μαι ένα ξε­νο­δο­χείο όπου μου επι­τρέ­πουν να κάνω μπά­νιο, είναι πολύ καλοί μαζί μου. Μου δί­νουν και φα­γη­τό για τα σκυ­λιά και μου χά­ρι­σαν με­ρι­κά έπι­πλα για την κα­λύ­βα μου. Κα­θα­ρί­ζω το «σπίτι» κάθε μέρα γιατί κάτω είναι χώμα και δεν έχει στέγη. Εχω στρώ­σει κού­τες κάτω για να μην πατάω στα χώ­μα­τα. Όταν βρέ­χει, η κα­λύ­βα γε­μί­ζει νερό και το χώμα γί­νε­ται λάσπη…. Αφού κα­θα­ρί­σω το σπίτι, έπει­τα πε­ρι­πλα­νιέ­μαι στον δρόμο και πε­ρι­μέ­νω την Σοφία, (σ.σ. την εθε­λό­ντρια Σοφία Μανιά). Η Σοφία με τα­ΐ­ζει και με φρο­ντί­ζει κάθε μέρα, αν δεν ήταν η Σοφία σή­με­ρα θα ήμουν πε­θα­μέ­νη. Παλιά ήμουν πολύ παχιά. Τώρα όχι πια. Εχασα πολλά κιλά και δεν μου έκα­ναν τα ρούχα μου! Ευ­τυ­χώς μου έφε­ραν και­νούρ­για ρούχα κά­ποιοι φίλοι μου.

• Πα­ρ΄ό­λα αυτά Diane, δεν χά­νεις το χα­μό­γε­λό σου!

Δεν είμαι απ’ τους αν­θρώ­πους που θα κλαίω και θα πέσω σε κα­τά­θλι­ψη, αν εξαι­ρέ­σει κα­νείς το ατυ­χές πε­ρι­στα­τι­κό με την από­πει­ρα αυ­το­κτο­νί­ας… Μόλις απο­κα­τα­στα­θεί το πρό­βλη­μα με την καρ­διά μου, πι­στεύω ότι θα μπο­ρέ­σω ξανά να δου­λέ­ψω.

• Πώς είναι να ζεις χωρίς χρή­μα­τα;

Δύ­σκο­λα. Αλλά όχι ακα­τόρ­θω­το τε­λι­κά, είναι ένας άλλος κό­σμος, μια άλλη ζωή και σί­γου­ρα όχι αυτή που ονει­ρεύ­ε­ται κα­νείς να ζήσει… Αλλα συμ­βαί­νουν κι αυτά. Εχω τα λίγα χρή­μα­τα της Πρό­νοιας, αλλά ευ­τυ­χώς έχω την Σοφία! Θα εί­χα­με πε­θά­νει κι εγώ και τα σκυ­λιά μου χωρίς την Σοφία. Η ζωή είναι πε­ρί­ερ­γη, κάνει κύ­κλους… Όταν ήμουν στην Αγ­γλία με τον άντρα μου εί­χα­με μια pub. Έτυχε να γνω­ρί­σου­με κά­ποιον που απο­λύ­θη­κε από την τρά­πε­ζα όπου ερ­γα­ζό­ταν και λίγο καιρό αρ­γό­τε­ρα, έμει­νε άστε­γος. Τον φι­λο­ξε­νή­σα­με με τον άντρα μου για πε­ρί­που δύο χρό­νια. Με απο­κα­λού­σε δεύ­τε­ρή του μη­τέ­ρα. Στη συ­νέ­χεια βρήκε δου­λειά, πα­ντρεύ­τη­κε κι έκανε την δική του οι­κο­γέ­νεια. Μου είπε ότι δεν θα ξε­χά­σει ποτέ την βο­ή­θεια που του προ­σφέ­ρα­με με τον άντρα μου και μου είπε ότι όποτε τον χρεια­στώ, θα είναι κοντά μου. Σκέ­φτη­κα, λοι­πόν, να του στεί­λω μή­νυ­μα. Επι­κοι­νώ­νη­σα μαζί του και μου πρό­τει­νε να με φι­λο­ξε­νή­σει για όσο χρεια­στεί αλλά μου ζή­τη­σε να πάω να τον βρω χωρίς τα σκυ­λιά μου! Αδύ­να­τον! Τα σκυ­λιά μου είναι τα παι­διά που έχασα… Δεν πρό­κει­ται να τα εγκα­τα­λεί­ψω ακόμα κι αν χρεια­στεί να μείνω για πάντα στο δρόμο.

• Τι σχε­διά­ζεις τώρα Νταϊ­άν;

Θα ήθελα να μπο­ρέ­σω να μείνω εδώ στη Ρόδο, έστω σε κά­ποια απο­θή­κη με τα σκυ­λιά μου. Δεν θέλω σπίτι, ας είναι μία απο­θή­κη… Αρκεί να έχει στέγη και να έχω δίπλα μου τα σκυ­λιά μου. Εάν όμως δεν τα κα­τα­φέ­ρω, τότε θα ήθελα αφού κάνω την εγ­χεί­ρη­ση στην καρ­διά, που επεί­γει, να φύγω για Τε­νε­ρί­φη.

• Τι να κά­νεις στην Τε­νε­ρί­φη;

Να ζη­τή­σω δου­λειά ξανά, στην εται­ρεία, όπου ερ­γα­ζό­μουν. Τώρα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται εκεί, ελ­πί­ζω να υπάρ­χει θέση για μένα. Όμως μέχρι να εγ­χει­ρι­στώ, δεν μπορώ να κάνω απο­λύ­τως τί­πο­τα…

• Δεν έχεις συγ­γε­νείς που θα μπο­ρού­σαν να σε βοη­θή­σουν;

Όχι, δεν έχω κα­νέ­ναν. Ο πρώην άντρας μου, με τον οποί­ον έχου­με πολύ καλές σχέ­σεις, έχει πια τη δική του οι­κο­γέ­νεια, έχει απο­κτή­σει κι ένα αξιο­λά­τρευ­το κο­ρι­τσά­κι.

• Πόσο καιρό είσαι στο δρόμο;

Εδώ και 1,5 χρόνο.

• Κά­νεις όνει­ρα;

Ναι.

• Τι ονει­ρεύ­ε­σαι για την ζωή σου;

Θέλω ένα κομ­μά­τι γης κι ένα τρο­χό­σπι­το και να έχω όλα τα ζώα που με έχουν ανά­γκη για να τα φρο­ντί­ζω. Δεν μ’ εν­δια­φέ­ρει να βλέπω αν­θρώ­πους. Αγαπώ τα ζώα.

• Θέ­λεις να συ­νε­χί­σεις να μέ­νεις στη Ρόδο;

Ναι! Αυτό ήταν το με­γά­λο μου όνει­ρο απο μικρό παιδί. Όταν ήρθα με τους γο­νείς μου για δια­κο­πές και είδα τη Ρόδο για πρώτη φορά, είπα ότι μια μέρα θα έρθω να ζήσω σε αυτό το νησί. Κι έτσι έγινε.

• Τι ονει­ρεύ­ε­σαι τα βρά­δια;

Οτι έχω δου­λειά, ότι έχω ένα ζεστό σπίτι κι έχω μαζί μου τα σκυ­λιά μου…

Οποιος επι­θυ­μεί να βοη­θή­σει την Diane, μπο­ρεί να επι­κοι­νω­νή­σει μαζί της στο τηλ 6955 813 514