Δικαστές Ελεγκτικού Συνεδρίου: Χωρίς Δικαιοσύνη, η πολιτική εξουσία είναι οργανωμένη ληστεία

Τις απα­ξιω­τι­κές, όπως τις χαρα­κτη­ρί­ζει, δηλώ­σεις πολι­τι­κών παρα­γό­ντων για τη Δικαιο­σύνη, μετά την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλε­ο­πτι­κές άδειες καυ­τη­ριά­ζουν οι δικα­στι­κοί λει­τουρ­γοί του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου

Την έντονη δυσα­ρέ­σκειά της εκφρά­ζει η Ένωση Δικα­στι­κών Λει­τουρ­γών του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου για τις ανοί­κειες, όπως ανα­φέ­ρει, επι­θέ­σεις κατά του θεσμι­κού ρόλου του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, δύο μέρες μετά την κρίση του δικα­στη­ρίου επί του νόμου Παππά για τις τηλε­ο­πτι­κές άδειες.

Η Ένωση κάνει λόγο για απα­ξιω­τι­κές δηλώ­σεις πολι­τι­κών παρα­γό­ντων για τη Δικαιο­σύνη, τονί­ζο­ντας πως είναι μεν απο­δε­κτή η κριτική των δικα­στι­κών απο­φά­σεων, «πλην όμως είναι επι­κίν­δυνη η υπο­νό­μευση του θεσμι­κού ρόλου της Δικαιο­σύ­νης» και της αρχής της δια­κρί­σεως των λει­τουρ­γιών».  Ταυ­τό­χρονα, κάνει λόγο για εκπεσμό της ποιό­τη­τας της δημό­σιας ζωής της χώρας, στον οποίο συμ­βάλ­λουν οι επι­θέ­σεις στη Δικαιο­σύνη, αλλά και η έλλεψη σεβα­σμού στην ιδιω­τική ζωή και τα προ­σω­πικά δεδο­μένα δικα­στών του ΣτΕ.

Η Ένωση Δικα­στι­κών Λει­τουρ­γών του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου: 

-Υπενθυμίζει ότι το μέγιστο προ­α­παι­τού­μενο του πολι­τι­σμού είναι η Δικαιο­σύνη (Σ. Φρόιντ), που απο­τε­λεί και το πρώτο καθήκον της Πολι­τείας (Αλε­ξά­ντερ Χάμιλ­τον). Αν απου­σιά­ζει η δικαιο­σύνη, η πολι­τική εξουσία δεν είναι παρά μια οργα­νω­μένη ληστεία (Αυγου­στί­νος) και η δύναμή της χωρίς Δικαιο­σύνη δεν είναι τίποτε άλλο παρά τυραν­νία (Πασκάλ).

-Επισημαίνει, ανα­φο­ρικά με τις απα­ξιω­τι­κές για τη Δικαιο­σύνη πρό­σφα­τες δηλώ­σεις πολι­τι­κών παρα­γό­ντων,  ότι η πολι­τική πράξη οφείλει να είναι γόνος αρετής (Πλάτων) και ότι οι δίκαιοι δεν οργί­ζο­νται (Ευρι­πί­δης).

-Δηλώνει την πλήρη απο­δο­κι­μα­σία του τόσο για τις ανοί­κειες επι­θέ­σεις κατά του θεσμι­κού ρόλου του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, Δικα­στη­ρίου εγνω­σμέ­νου κύρους και αξίας, όσο και για την έλλειψη σεβα­σμού στην ιδιω­τική ζωή και τα προ­σω­πικά δεδο­μένα των λει­τουρ­γών του, φαι­νό­μενα δυστυ­χώς νεοπαγή που συν­δη­λώ­νουν και συντεί­νουν στον εκπεσμό της ποιό­τη­τας της δημό­σιας ζωής της χώρας.

-Τονίζει ότι ο έλεγχος της συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας των νόμων συνιστά, κατά το Σύνταγμα, θεμε­λιώδη υπο­χρέ­ωση της δικα­στι­κής λει­τουρ­γίας και ότι σε μια δημο­κρα­τική πολι­τεία είναι μεν απο­δε­κτή η κριτική των δικα­στι­κών απο­φά­σεων, ως ανθρώ­πι­νων δημιουρ­γη­μά­των, πλην όμως είναι επι­κίν­δυνη η υπο­νό­μευση του θεσμι­κού ρόλου της Δικαιο­σύ­νης και της αρχής της δια­κρί­σεως των λει­τουρ­γιών.