Λειψοί: Η γυναίκα που τάιζε από τον Μπερλουσκόνι και τον Αρμάνι, μέχρι τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο

λειψοί. Βράδυ Αυγού­στου. Τη βρήκα κάθιδρη, μέσα στην τσίκνα, πίσω από τον μεταλ­λικό πάγκο να ετοι­μά­ζει τις παραγ­γε­λίες των τρα­πε­ζιών. «Σερ­βί­ρετε καφέ το πρωί;», ρώτησα βια­στικά. «Εμείς οβε­λι­στή­ριο είμαστε, αλλά κάνουμε τα πάντα» απά­ντησε συγκα­τα­βα­τικά η κου­ρα­σμένη γυναίκα, που την επομένη ημέρα, ξεκού­ρα­στη, στο ταβερ­νάκι της Du Moulin, στην κεντρική γραφική μινιόν πλατεία των Λειψών, με την εκκλη­σία, το δημαρ­χείο και την προτομή του Φιλικού, Εμμα­νουήλ Ξάνθου, μου αφη­γού­νταν σαν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου ότι έχει ταΐσει κατ’ επα­νά­ληψη τον Σίλβιο Μπερ­λου­σκόνι και την τερά­στια κου­στω­δία του, τον υπέρ­κομψο Τζόρ­τζιο Αρμάνι και τους συντρό­φους του, αλλά και τον “Μιχάλη Οικο­νό­μου” της 17Ν, τον Αλέ­ξαν­δρο Γιω­τό­πουλο.

«Ερχόταν κάθε μέρα κι έπινε τον καφέ του. Ήταν πάρα πολύ καλός, πάρα πολύ ευγε­νι­κός, πολύ ήσυχος, πολύ συμπα­θη­τι­κός άνθρω­πος, κι αυτός και η γυναίκα του, η οποία όμως έχει 2-3 χρόνια να φανεί στο νησί. Όταν είδα στις ειδή­σεις ότι ο Μιχάλης που ήξερα ήταν ο εγκέ­φα­λος της 17Ν μού έφυγε ο δίσκος από τα χέρια και γίνανε όλα θρύψαλα. Έπαθα σοκ», θυμάται η κυρία Δέσποινα Παντέλ­λου, μια ώρα που δεν είναι αιχμής στο μαγαζί της. Δια­φο­ρε­τικά, δεν μπορείς να σταυ­ρώ­σεις μαζί της λέξη. Το Du Moulin απο­τε­λεί, δια­πι­στώνω επί τρεις ημέρες, σταθερά στέκι των Ιταλών, μεταξύ των οποίων, είναι σαφές, έχει πέσει «σύρμα». Το κατα­κλύ­ζουν από το πρωί, για καφέ κι ομε­λέ­τες, ως το βράδυ για το…ψαγμένο παρα­δο­σιακό δείπνο τους.

«Προχτές ήτανε πάλι εδώ κάποιος σημα­ντι­κός από την ιταλική κυβέρ­νηση. Ποιος ήταν;», ζητά βοήθεια από τον διαρκώς παρόντα και τα πάντα επι­βλέ­πο­ντα σύζυγό της κύριο Πανα­γιώτη Μάνη, που όμως δεν έχει συγκρα­τή­σει όνομα. «Μόλις εμφα­νί­στηκε, όλοι οι Ιταλοί από τα γύρω τρα­πέ­ζια σηκώ­θη­καν. Μα να μην θυμάμαι όνομα να σου πω! Αλλά ειδικά για τον Μπερ­λου­σκόνι, επειδή ρωτάς, ένα έχω να πω: είναι ένας άνθρω­πος υπέ­ρο­χος. Και τρε­λαί­νε­ται για το κατσι­κάκι μου» ανα­φέ­ρει με χαμό­γελο ως τα αυτιά η κυρία Παντέλ­λου, ξεκι­νώ­ντας επί τρο­χά­δην, χωρίς ίχνος αυτα­ρέ­σκειας, την αφήγηση της βιο­γρα­φίας της.

«Έφυγα 3 μηνών από τους Λειψούς. Κι έμεινα στο Βέλγιο 33 χρόνια. Δεν γυρ­νούσα ποτέ στο νησί, ούτε καλο­καίρι, ούτε γιορτές, για να μην πάρω Λειψό. Άλλη ιστορία η ζωή στο Βέλγιο! Μέρα με νύχτα! Μεγά­λωσα μέσα στα μαγαζιά. Είχα τρία εστια­τό­ρια. Και στις Βρυ­ξέλ­λες. Δεν περί­μενα ότι θα ξαναρ­χό­μουνα ούτε για δια­κο­πές στο νησί. Και τον Λειψό που απέ­φευγα τον βρήκα στο Βέλγιο. Πώς; Μου χτύπησε μια μέρα στα καλά καθού­μενα το κου­δούνι. Μόλις αντι­κρύ­σαμε ο ένας τον άλλο, πάθαμε ερωτικό black out», λέει και τα μάτια της πετάνε σπίθες και σήμερα. Πλη­σιά­ζει και μου δείχνει με καμάρι την κοινή νεανική φωτο­γρα­φία τους. Εκείνη με κατά­μαυρο μαλλί κι αυτός αγνώ­ρι­στος, με μαλλιά αφάνα, που όταν ακούει ότι ρωτάω επίμονα για τον Μπερ­λου­σκόνι, μου δίνει -για να μην…κουραζόμαστε- να φωτο­γρα­φίσω από το κινητό του το τηλέ­φωνο επι­κοι­νω­νίας του Έλληνα που φρο­ντί­ζει την ομάδα του Καβα­λιέρε όποτε έρχεται με σκάφος στην Ελλάδα. «Είναι μια τερά­στια παρέα με την προ­σω­πική του φύλαξη. Είναι όλοι τους πάρα πολύ ευγε­νι­κοί», αρκεί­ται να πει.

Η κυρία Δέσποινα Παντέλ­λου με τον σύζυγό της στην είσοδο του De Moulin

Στους Λειψούς το ζεύγος επέ­στρεψε το ‘88, «για να βαφτίσω την κόρη», εξηγεί η κυρία Παντέλ­λου. Παρα­δό­ξως, ενώ δεν ήταν στα σχέδιά τους, «κόλλησε» στο νησί. «Δυσκο­λεύ­τηκα στην αρχή γιατί είχα μάθει άλλη ζωή», παρα­δέ­χε­ται η γυναίκα. Η σημε­ρινή ταβέρνα ήταν παλαιό­τερα «καφε­νειάκι», όπως το απο­κα­λεί, που ανήκε σε συγ­γε­νείς της. Όταν γύρισε στους Λειψούς απο­φά­σισε να το ανα­λά­βει και να το τρέξει, καθώς στο Βέλγιο είχε ήδη δοκι­μα­στεί με επι­τυ­χία στον κλάδο της εστί­α­σης, σερ­βί­ρο­ντας πάντα ελλη­νική κουζίνα. «Το πάλεψα. Και προ­τί­μησα να το κάνω οβε­λι­στή­ριο. Είμαι εδώ ακόμα γιατί προτιμώ να δουλεύω κάθε μέρα, παρά να κάθομαι σπίτι μου και να πίνω καφέ. Δεν μπορώ να μένω σπίτι», προ­σθέ­τει, ενώ απαντά σβέλτα και σε έναν Ιταλό πελάτη στα ιταλικά. «Μιλάω φαρσί ιταλικά και γαλλικά, φαρσί πλέον και τα ελλη­νικά, μέτρια τα αγγλικά», απαντά στην απορία που είδε στο πρόσωπό μου.

«Όταν γύρισα στους Λειψούς δεν μιλούσα καλά καλά ούτε ελλη­νικά», συμπλη­ρώ­νει. Πλέον ζει «ήσυχη οικο­γε­νειακή ζωή. Το καλο­καίρι δουλεύω. Δεν πλου­τίζω. Μ΄α­ρέ­σει όμως ο κόσμος που έρχεται και ξανα­έρ­χε­ται. Το φαΐ μου είναι παρα­δο­σιακό, της γιαγιάς», σχο­λιά­ζει με καμάρι η 68χρονη κυρία Παντέλ­λου, σπεύ­δο­ντας να μου δείξει και το 1ο Βραβείο Ικα­νο­ποί­η­σης Πελατών που έλαβε το Du Moulin προ ετών, κάτι που, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της, πρό­κει­ται να λάβει και για το 2022.

Λειψοί, Du Moulin

«Η προ­σω­πι­κό­τητά μου δεν παίζει ρόλο σε όλα αυτά», επι­μέ­νει. «Ούτε πιστεύω ότι είμαι κάτι σπου­δαίο επειδή έρχο­νται όλα αυτά τα σημα­ντικά πρόσωπα και τα ταΐζω. Είμαι πολύ απλή», τονίζει. «Αλλά είμαι καλή μαγεί­ρισσα. Με σπε­σια­λιτέ μου το κατσι­κάκι, και τον μουσακά. Δεν είναι τυχαίο που γλύφει και τα δάχτυλα ο Μπερ­λου­σκόνι. Πριν πριν λίγο πέρασε μια Ιταλίδα και παράγ­γειλε ένα ταψί μουσακά. Έχω δεκα­ε­τίες στα­θε­ρούς πελάτες. Το μυστικό είναι να μην έρθει μια φορά ο πελάτης, αλλά να ξανα­έρ­θει, να μην τον χάσεις. Πρέπει να μένει ευχα­ρι­στη­μέ­νος. Αυτό το κατα­φέρ­νουμε».

Τι της λείπει στους Λειψούς; «Τίποτα πλέον. Έχω μια πολύ καλή οικο­γέ­νεια και έναν πολύ καλό σύζυγο Είμαι καλά. Δεν φεύγω απ΄εδώ. Ούτε για την Αθήνα. Αν θέλω μπορώ να πεταχτώ σε αυτή», απαντά με ειλι­κρί­νεια. «Αν και επί δραχμής, γινό­τανε εδώ χαμός. 33 ετών έπαθα, να σκε­φτείς, εγκε­φα­λικό από το στρες. Μετρώ 44 χρόνια στην εστίαση».

Πηγή popaganda.gr