Στα δικαστήρια ιδιοκτήτης γνωστού εστιατορίου με τον «αφανή» συνεταίρο του

• Βρέ­θη­κε υπό­λο­γος, με την πε­ριου­σία του να κιν­δυ­νεύ­ει για οφει­λές που δη­μιουρ­γή­θη­καν και που ανέ­λα­βε εν αγνοία του ενώ κα­τήγ­γει­λε ακόμη και πλα­στο­γρα­φία

Το success story στη λει­τουρ­γία γνω­στού εστια­το­ρί­ου στην πόλη της Ρόδου, ενός κα­τα­στή­μα­τος που έκλε­ψε από την πρώτη στιγ­μή τις εντυ­πώ­σεις, φέ­ρε­ται να διέρ­χε­ται κρίση μετά από προ­σφυ­γή στη δι­καιο­σύ­νη του φε­ρό­με­νου ως αρ­χι­κού ιδιο­κτή­τη του ένα­ντι «αφανή» συ­νε­ταί­ρου του, που ασκού­σε τη δια­χεί­ρι­σή του.

Δυ­νά­μει κα­τα­στα­τι­κού του έτους 2018, συ­στά­θη­κε Μο­νο­πρό­σω­πη Ιδιω­τι­κή Κε­φα­λαιου­χι­κή Εται­ρεία και έχει ως σκοπό/δρα­στη­ριό­τη­τα την εκ­με­τάλ­λευ­ση κα­τα­στη­μά­των εστί­α­σης, όπως την εκ­με­τάλ­λευ­ση εστια­το­ρί­ου, μπαρ, σνακ μπαρ και κα­ντί­νας, όπως επί­σης και τη χον­δρι­κή και λια­νι­κή πώ­λη­ση ποτών, αλ­λα­ντι­κών, ειδών δια­τρο­φής και πα­ρό­μοιων ειδών.

Η εται­ρεία φαι­νο­με­νι­κά έχει μο­να­δι­κό ιδρυ­τή και εταί­ρο τον ενά­γο­ντα.

Ενώ όμως η τυ­πι­κή της κα­τά­στα­ση πα­ρου­σιά­ζε­ται κατ’ αυτόν τον τρόπο σε άπα­ντα τα δη­μό­σια έγ­γρα­φα και τις συ­ναλ­λα­γές της με τρί­τους, η πραγ­μα­τι­κή της κα­τά­στα­ση είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή.

Ει­δι­κό­τε­ρα, η εται­ρεία αυτή συ­στά­θη­κε όχι μόνον από έναν, αλλά από τρεις εταί­ρους και δη από τον ενά­γο­ντα, από ακόμη έναν ημε­δα­πό και από τον ενα­γό­με­νο.

Ο ενά­γων κα­τεί­χε την τε­χνο­γνω­σία και την εμπει­ρία για τον τρόπο επι­τυ­χούς ορ­γά­νω­σης μιας επι­χεί­ρη­σης υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, ο δεύ­τε­ρος ήταν επαγ­γελ­μα­τί­ας μά­γει­ρας και ο ενα­γό­με­νος, που δεν είχε καμία γνώση επί του αντι­κει­μέ­νου, ανέ­λα­βε να κα­λύ­ψει ολό­κλη­ρο το κε­φά­λαιο για την κα­τα­σκευή, τον εξο­πλι­σμό και την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας της επι­χεί­ρη­σης, αφε­τέ­ρου ήταν ο πραγ­μα­τι­κός δια­χει­ρι­στής της εται­ρεί­ας αλλά και του τα­μεί­ου της επι­χεί­ρη­σης, μιας και θα κά­λυ­πτε το κε­φά­λαιο αλλά και θα συμ­με­τεί­χε σε αυτήν κατά το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό.

Ει­δι­κό­τε­ρα, η άτυπη συμ­με­το­χή τους στα κέρδη και τις ζη­μί­ες της ως άνω εται­ρεί­ας συμ­φω­νή­θη­κε να ανέρ­χε­ται σε πο­σο­στό 60% για τον αντί­δι­κο (ο οποί­ος θα επω­μι­ζό­ταν το σύ­νο­λο των εξό­δων για την κα­τα­σκευή του κα­τα­στή­μα­τος και την αγορά του εξο­πλι­σμού και την εν τοις πράγ­μα­σι δια­χεί­ρι­ση της εται­ρεί­ας και λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης), σε πο­σο­στό 30% για τον ενά­γο­ντα και σε πο­σο­στό 10% για τον δεύ­τε­ρο.

Ο λόγος δε, για τον οποίο η εται­ρεία συ­στά­θη­κε ως Μο­νο­πρό­σω­πη Ι.Κ.Ε. – παρ’ ότι ήταν τρεις συ­νέ­ται­ροι – ήταν επει­δή, τόσο ο αντί­δι­κος όσο και ο έτε­ρος αφα­νής εταί­ρος, είχαν γε­γε­νη­μέ­νες οφει­λές προς τη Δ.Ο.Υ., τον ΕΦΚΑ, Τρά­πε­ζες και τρί­τους και ζή­τη­σαν από εκεί­νον που δεν είχε έως τότε καμία απο­λύ­τως οφει­λή προς οποιον­δή­πο­τε φυ­σι­κό ή νο­μι­κό πρό­σω­πο και είχε τη δυ­να­τό­τη­τα λήψης φο­ρο­λο­γι­κής και ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας να εμ­φα­νί­ζε­ται ως δια­χει­ρι­στής και μο­να­δι­κός εταί­ρος.

Δια­τεί­νε­ται ότι ου­δέ­πο­τε έλα­βαν εκεί­νος και ο έτε­ρος αφα­νής εταί­ρος γνώση του συ­νο­λι­κού κό­στους για την κα­τα­σκευή και τον εξο­πλι­σμό του κα­τα­στή­μα­τος, καθώς αυτά απο­τε­λού­σαν προ­φο­ρι­κή συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση του ενα­γό­με­νου.

Η λει­τουρ­γία της επι­χεί­ρη­σης ξε­κί­νη­σε τον Φε­βρουά­ριο του 2019 κι έκτο­τε τη δια­χεί­ρι­ση των οι­κο­νο­μι­κών – λο­γι­στι­κών της επι­χεί­ρη­σης ασκού­σε απο­κλει­στι­κά ο αντί­δι­κος.

Από την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας της επι­χεί­ρη­σης έως και το τέλος του κα­λο­και­ριού του έτους 2019 δεν είχαν δια­νε­μη­θεί κέρδη καθώς σύμ­φω­να με τα λε­γό­με­να του αντι­δί­κου, ο οποί­ος γνώ­ρι­ζε ως πραγ­μα­τι­κός δια­χει­ρι­στής του τα­μεί­ου της επι­χεί­ρη­σης της εται­ρεί­ας και των λο­γι­στι­κών ερ­γα­σιών της, τα έσοδα και τα έξοδά της, η εται­ρεία δεν είχε κέρδη.

Από το τέλος του κα­λο­και­ριού του έτους 2019 όμως, ο αντί­δι­κος άλ­λα­ξε στάση απέ­να­ντί τους, όπως δια­τεί­νε­ται, κι άρ­χι­σε να επι­δει­κνύ­ει την έντο­νη δυ­σα­ρέ­σκειά του, καθώς η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος όδευε στη λήξη της και σύμ­φω­να με τον ίδιο η επι­χεί­ρη­ση δεν ήταν βιώ­σι­μη, ήτοι πα­ρου­σί­α­ζε ζημία, γε­γο­νός το οποίο το πρώ­τον γνω­στο­ποί­η­σε σε αυ­τούς και το οποίο απέ­δι­δε σε εκεί­νους διότι, σύμ­φω­να με τον ίδιο, δεν κα­τέ­βα­λαν κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια για την ανά­πτυ­ξη και εξέ­λι­ξη της επι­χεί­ρη­σης.

Ο ενα­γό­με­νος όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο ενά­γων τους ανα­κοί­νω­σε ότι σκό­πευε να απο­χω­ρή­σει από την εται­ρεία και την επι­χεί­ρη­ση και τότε επι­κοι­νώ­νη­σε με τον λο­γι­στή της εται­ρεί­ας, ο οποί­ος του γνω­στο­ποί­η­σε ότι η εται­ρεία όφει­λε στη Δ.Ο.Υ., στον Ε.Φ.Κ.Α. αλλά και σε ιδιώ­τες προ­μη­θευ­τές και πε­ραι­τέ­ρω ότι ως (φαι­νο­με­νι­κός) δια­χει­ρι­στής ευ­θυ­νό­ταν με την προ­σω­πι­κή του πε­ριου­σία για τις οφει­λές προς τη Δ.Ο.Υ. και τον Ε.Φ.Κ.Α.

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2019 έλαβε μέσω ηλε­κτρο­νι­κού τα­χυ­δρο­μεί­ου εξώ­δι­κη δή­λω­ση άλλης εται­ρεί­ας με την οποία του γνω­στο­ποι­ή­θη­κε ότι η ΙΚΕ όφει­λε ποσό 325.000 € για κα­τα­σκευα­στι­κές ερ­γα­σί­ες.

Το μόνο που γνώ­ρι­ζε ήταν ότι ο ενα­γό­με­νος είχε εκ­δώ­σει τυ­πι­κά επ’ ονό­μα­τι εται­ρεί­ας στην οποία ήταν ου­σια­στι­κά δια­χει­ρι­στής τέσ­σε­ρα τι­μο­λό­για πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών προς την εται­ρεία Ι.Κ.Ε., προ­κει­μέ­νου, όπως του είχε πει, να συμ­ψη­φί­ζει το ποσό του Φ.Π.Α. των τι­μο­λο­γί­ων αυτών ως εξό­δων με το Φ.Π.Α. των εσό­δων της επι­χεί­ρη­σης.

Ο αντί­δι­κος τότε του ανέ­φε­ρε ότι όντως υφί­στα­το η ανα­φε­ρό­με­νη στην ως άνω εξώ­δι­κη δή­λω­ση ερ­γο­λα­βι­κή σύμ­βα­ση για την κα­τα­σκευή του κα­τα­στή­μα­τος η οποία ανερ­χό­ταν στο δυ­σθε­ώ­ρη­το ποσό των 325.000 €.

Ενώ δε έως τότε απει­λού­σε ότι θα απο­χω­ρή­σει ο ίδιος από την εται­ρεία και την επι­χεί­ρη­ση, μόλις αντι­λή­φθη­κε ότι είχε τρο­μο­κρα­τη­θεί ο ενά­γων στην ιδέα ότι η εται­ρεία εν­δε­χο­μέ­νως να όφει­λε τε­ρά­στια ποσά σε τρί­τους και ότι ως τύ­ποις δια­χει­ρι­στής της εται­ρεί­ας θα εκα­λεί­το να εξο­φλή­σει προ­σω­πι­κά χρέη της εται­ρεί­ας, του πρό­τει­νε να με­τα­βι­βά­σει όλα του τα εται­ρι­κά με­ρί­δια σε εκεί­νον ή σε κά­ποιο πρό­σω­πο της εμπι­στο­σύ­νης του και να ανα­λά­βει αυτός τα χρέη της που είχαν γεν­νη­θεί ήδη από τη σύ­στα­σή της και στο εξής να πο­ρευ­θεί επι­χει­ρη­μα­τι­κά μόνος του.

Συμ­φώ­νη­σαν τότε ο ίδιος και ο έτε­ρος μέ­το­χος κι ενώ, όπως υπο­στη­ρί­ζει, ανέ­με­νε την σύ­ντα­ξη του συμ­φω­νη­τι­κού με­τα­βί­βα­σης των εται­ρι­κών του με­ρι­δί­ων και την έγ­γρα­φη ανά­λη­ψη της υπο­χρέ­ω­σής του να εξο­φλή­σει ο ίδιος τις οφει­λές της εται­ρεί­ας, στα τέλη του μηνός Οκτω­βρί­ου του έτους 2019 ενη­με­ρώ­θη­κε από τον λο­γι­στή της εται­ρεί­ας, ότι ο αντί­δι­κος συ­νέ­στη­σε ως μο­να­δι­κός εταί­ρος και κα­τα­χώ­ρη­σε στο Γ.Ε.ΜΗ. άλλη μο­νο­πρό­σω­πη ιδιω­τι­κή κε­φα­λαιου­χι­κή εται­ρεία δια­χει­ρι­στής και εκ­πρό­σω­πος της οποί­ας τυγ­χά­νει από της συ­στά­σε­ώς της ο ίδιος.

Η έδρα αυτής ήταν ακρι­βώς η ίδια και η εται­ρεία ξε­κί­νη­σε να χρη­σι­μο­ποιεί το κα­τά­στη­μα για τη στέ­γα­ση της επι­χεί­ρη­σής της και τον δια­κρι­τι­κό τίτλο αυτής ως επω­νυ­μία του κα­τα­στή­μα­τος.

Από τον λο­γι­στή, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε επί­σης ότι είχε απο­στεί­λει σε αυτόν δελ­τίο απο­στο­λής – τι­μο­λό­γιο δήθεν πώ­λη­σης (επι­στρο­φής) του εξο­πλι­σμού της επι­χεί­ρη­σης, ποσού 66.540 €, το οποίο φαι­νο­με­νι­κά έφερε την υπο­γρα­φή του ενά­γο­ντος ως δια­χει­ρι­στή και εκ­προ­σώ­που, η οποία ωστό­σο έχει πλα­στο­γρα­φη­θεί.

Εκτο­τε απο­φεύ­γει δε με κάθε τρόπο την υπο­γρα­φή ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού ή δή­λω­σης για την ανα­γνώ­ρι­ση της υπο­χρέ­ω­σής του, προ­φα­νώς προ­σπα­θώ­ντας να εξα­ντλή­σει το χρο­νι­κό διά­στη­μα της πε­ντα­ε­τί­ας από το χρο­νι­κό ση­μείο των πα­ρά­νο­μων πρά­ξε­ων του (Σε­πτέμ­βριος 2019) προ­κει­μέ­νου η επί­δι­κη αξί­ω­σή του να υπο­πέ­σει σε πα­ρα­γρα­φή.

Με την αγωγή του διεκ­δι­κεί σε πρώτη φάση να υπο­χρε­ω­θεί ο ενα­γό­με­νος να του κα­τα­βά­λει:

– το ποσό των 44.184,18 €, το οποίο έχει βε­βαιω­θεί στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου,

– το ποσό των 62.241,39 €, το οποίο έχει βε­βαιω­θεί στον Ε.Φ.Κ.Α και

– το ποσό των 50.000 €, ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Σάβ­βας Λυ­ρι­στής.