Αθώος γνωστός ιδιοκτήτης ψαροταβέρνας στα Στεγνά για αυθαίρετη δόμηση

• Μετά την εξέ­τα­ση μαρ­τύ­ρων και του υπαλ­λή­λου της ΥΔΟΜ που διε­νήρ­γη­σε την αυ­το­ψία, το δι­κα­στή­ριο έκανε δε­κτούς βα­σι­κούς ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης για απο­κα­τά­στα­ση και τα­κτο­ποί­η­ση κατά τον Ν. 4495/2017, μη ανά­γκη άδειας για συ­γκε­κρι­μέ­νες μι­κρο­πα­ρεμ­βά­σεις, κρί­σι­μο χρόνο πριν από το 2011 και το εκ­κρε­μές ζή­τη­μα οριο­θέ­τη­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας υπό το πλαί­σιο του Ν. 5092/2024

Yπό­θε­ση που αφο­ρού­σε γνω­στό ιδιο­κτή­τη ψα­ρο­τα­βέρ­νας στην πε­ριο­χή Στε­γνών Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου απα­σχό­λη­σε χθες το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου με βα­σι­κό αντι­κεί­με­νο την κα­τη­γο­ρία της αυ­θαί­ρε­της δό­μη­σης. Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­καν πα­ρεμ­βά­σεις που, σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν χωρίς την απαι­τού­με­νη οι­κο­δο­μι­κή άδεια, άδεια δό­μη­σης ή έγκρι­ση ερ­γα­σιών μι­κρής κλί­μα­κας, σε χρόνο που το­πο­θε­τή­θη­κε πριν από την 20.4.2018.

Μετά την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, την εξέ­τα­ση μαρ­τύ­ρων και την κα­τά­θε­ση του αρ­μό­διου υπαλ­λή­λου της ΥΔΟΜ που πραγ­μα­το­ποί­η­σε τον έλεγ­χο αυ­το­ψί­ας, το δι­κα­στή­ριο κα­τέ­λη­ξε σε αθω­ω­τι­κή κρίση για τον κα­τη­γο­ρού­με­νο.

Κατά τη δια­δι­κα­σία η Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας δια­τύ­πω­σε εν μέρει επι­φυ­λά­ξεις και σε ση­μεία αντί­θε­τη πρό­τα­ση, ωστό­σο οι ισχυ­ρι­σμοί της υπε­ρά­σπι­σης έγι­ναν δε­κτοί, δια­μορ­φώ­νο­ντας το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Χθες ει­δι­κό­τε­ρα εξε­τά­στη­κε η έφεση του κα­τη­γο­ρού­με­νου κατά πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, με την οποία είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 5.000 €.

Συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος παρ’ Αρείω Πάγω και ΣτΕ κ. Μι­χα­ήλ Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, επί­κου­ρος κα­θη­γη­τής Δη­μο­σί­ου Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής Δ.Π.Θ..

Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο πε­ριέ­γρα­φε συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τα­σκευ­ές και πα­ρεμ­βά­σεις στην πε­ριο­χή Στε­γνά Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου, απο­δί­δο­ντας στον κα­τη­γο­ρού­με­νο ότι, ενερ­γώ­ντας με πρό­θε­ση ως ιδιο­κτή­της, προ­έ­βη σε αυ­θαί­ρε­τη και κα­τε­δα­φι­στέα κα­τα­σκευή χωρίς τις απαι­τού­με­νες εγκρί­σεις.

Οι πρά­ξεις που ανα­φέρ­θη­καν απο­τυ­πώ­νο­νταν σε τέσ­σε­ρα βα­σι­κά ση­μεία. Πρώ­τον, απο­δό­θη­κε αυ­θαί­ρε­τη προ­σθή­κη σε υφι­στά­με­νο κτή­ριο εμ­βα­δού Ε1 9,53 τ.μ. Δεύ­τε­ρον, επέν­δυ­ση της προ­σθή­κης με πλα­κά­κια εμ­βα­δού Ε2 42,02 τ.μ.. Τρί­τον, κα­τα­σκευή δα­πέ­δου με σκε­λε­τό από σί­δε­ρο και συ­μπλή­ρω­ση από ξύλο, με ανα­φο­ρά και σε κα­τάρ­γη­ση τμή­μα­τος κοι­νό­χρη­στης σκά­λας που οδη­γού­σε στην πα­ρα­λία εμ­βα­δού Ε3 1,20 μ. Χ 2,00 μ. 2,40 τ.μ.. Τέ­ταρ­τον, κα­τα­σκευή στη­θαί­ου από σί­δε­ρο συ­νο­λι­κού μή­κους 2,10 μ. + 1,20 μ. 3,30 μ., χωρίς την απαι­τού­με­νη άδεια δό­μη­σης από την αρ­μό­δια Αρχή.

Κατά τη διάρ­κεια της δίκης ανα­πτύ­χθη­καν ισχυ­ρι­σμοί που εστί­α­σαν σε τρεις βα­σι­κούς άξο­νες, οι οποί­οι, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της δια­δι­κα­σί­ας, έγι­ναν δε­κτοί από το δι­κα­στή­ριο.

Ο πρώ­τος άξο­νας αφο­ρού­σε στην απο­κα­τά­στα­ση των επι­μέ­ρους πα­ρεμ­βά­σε­ων και τη σύν­νο­μη τα­κτο­ποί­η­ση του συ­νό­λου των αυ­θαι­ρέ­των με βάση τις οι­κεί­ες δια­τά­ξεις του Ν. 4495/2017. Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι οι πα­ρεμ­βά­σεις μπο­ρού­σαν να αντι­με­τω­πι­στούν εντός του πλαι­σί­ου τα­κτο­ποί­η­σης, στοι­χείο που αξιο­λο­γή­θη­κε ως κρί­σι­μο στην τε­λι­κή κρίση.

Ο δεύ­τε­ρος άξο­νας επι­κε­ντρώ­θη­κε στη θέση ότι δεν απαι­τεί­το έκ­δο­ση οι­κο­δο­μι­κής άδειας, κατ’ άρθρο 30 του Ν. 4495/2017, για τις επί­μα­χες κα­τα­σκευ­ές και μι­κρο­πα­ρεμ­βά­σεις που χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν ως ερ­γα­σί­ες καλ­λω­πι­σμού και ασφά­λειας του κτή­σμα­τος.

Η συ­ζή­τη­ση στο ακρο­α­τή­ριο εστί­α­σε στη φύση των ερ­γα­σιών και στην κα­τά­τα­ξή τους ως προς το αν απο­τε­λούν νέα δό­μη­ση ή πα­ρεμ­βά­σεις δια­φο­ρε­τι­κής έντα­σης.

Ο τρί­τος άξο­νας αφο­ρού­σε στον κρί­σι­μο χρόνο των πα­ρεμ­βά­σε­ων, ο οποί­ος, όπως υπο­στη­ρί­χθη­κε, ανά­γε­ται κατ’ ελά­χι­στον σε πε­ρί­ο­δο προ του 2011, ώστε να κα­θί­στα­ται δυ­να­τή η νό­μι­μη και επι­τρε­πτή τα­κτο­ποί­η­σή τους κατά την κεί­με­νη πο­λε­ο­δο­μι­κή νο­μο­θε­σία.

Το δι­κα­στή­ριο συ­νε­κτί­μη­σε τον χρο­νι­κό πα­ρά­γο­ντα, καθώς επη­ρε­ά­ζει τόσο το πλαί­σιο υπα­γω­γής όσο και την απο­τί­μη­ση της υπό­θε­σης.

Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά έγινε στο εκ­κρε­μές ζή­τη­μα της απαι­τού­με­νης συ­ντε­ταγ­μέ­νης οριο­θέ­τη­σης και κα­θο­ρι­σμού ζωνών αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, το οποίο, όπως τέ­θη­κε στο δι­κα­στή­ριο, αφορά και στην επί­μα­χη πε­ριο­χή.

Στο πλαί­σιο αυτό συν­δέ­θη­κε το νέο θε­σμι­κό πε­ρι­βάλ­λον του Ν. 5092/2024 με την ανά­γκη ακρι­βούς κτη­μα­το­λο­γι­κής απο­τύ­πω­σης της όμο­ρης κτη­μα­το­λο­γι­κής με­ρί­δας, με δε­δο­μέ­νο ότι η ακρί­βεια της θέσης έχει ση­μα­σία για το αν συ­γκε­κρι­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις μπο­ρούν να υπα­χθούν σε τα­κτο­ποί­η­ση ως ευ­ρι­σκό­με­νες σε ιδιω­τι­κή κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα ή αν τί­θε­ται ζή­τη­μα κοι­νό­χρη­στου, μη κτη­μα­το­γρα­φού­με­νου χώρου της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρά­με­τρος πα­ρου­σιά­στη­κε ως κρί­σι­μη για την πρό­σφο­ρη δυ­να­τό­τη­τα νο­μό­τυ­πης υπα­γω­γής επι­μέ­ρους πα­ρεμ­βά­σε­ων στο κα­θε­στώς τα­κτο­ποί­η­σης, ιδίως όταν η οριο­θέ­τη­ση δεν έχει απο­τυ­πω­θεί με τρόπο που να αίρει κάθε αμ­φι­βο­λία.