«Δρόμοι παλιοί…»

Εβλε­πα  τις φω­το­γρα­φί­ες που δη­μο­σί­ευ­σε η κυρία Ευαγ­γε­λία Παναή , βλέπω κάθε ημέρα φω­το­γρα­φί­ες από συ­μπο­λί­τες μας, με όλα αυτά που πλη­γώ­νουν την πόλη και τι πα­ρά­ξε­νο, έρ­χο­νταιι στο νου μου οι στί­χοι του Ανα­γνω­στά­κη: «Δρό­μοι πα­λιοί που αγά­πη­σα και μί­ση­σα ατέ­λειω­τα, κάτω απ’ τους ίσκιους των σπι­τιών να περ­πα­τώ, νύ­χτες των γυ­ρι­σμών, ανα­πό­τρε­πτες, κι η πόλη νεκρή». Ισως, βέ­βαια, να μην είναι τόσο πα­ρά­ξε­νο, αφού οι δρό­μοι της πόλης αγα­πή­θη­καν και μι­σή­θη­καν,  αγα­πιού­νται και μι­σιού­νται ακόμη. Γιατί είναι ο μόνος τρό­πος να μά­θεις την πόλη, αφού στις όχθες τους κου­βα­λούν κτί­ρια και πάρκα, δη­μό­σιο και ιδιω­τι­κό χώρο, πα­σπα­λι­σμέ­να με την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή κλη­ρο­νο­μιά, την  ιστο­ρία. Είναι, όμως, και ένας τρό­πος να βλέ­πεις μια πα­ραί­τη­ση. Απ’ όλους μας. Ένας τρό­πος να βλέ­πεις το ερ­γο­λα­βι­κό και το αυ­το­διοι­κη­τι­κό «δεν βα­ριέ­σαι», τα μπα­λώ­μα­τα και τις τρύ­πες, τα σπα­σμέ­να πε­ζο­δρό­μια και το ασυ­ντή­ρη­το οδό­στρω­μα. Να δεις τε­λι­κά, μια συ­μπυ­κνω­μέ­νη πε­ρί­λη­ψη της χώρας, τη μοι­ραία, λαν­θα­σμέ­νη άποψη της δη­μο­κρα­τί­ας με το «κάνω ό,τι μου κα­πνί­σει» και το κάνω «όπως όπως». Δεν υπάρ­χει πια, ούτε σαν δείγ­μα ο πο­λι­τι­σμός. Γε­γο­νός που ση­μαί­νει ότι στα­δια­κά εξα­φα­νί­ζε­ται μέσα μας και ως ανά­μνη­ση. Βα­δί­ζου­με στο κενό, χωρίς ση­μά­δια που να πε­ρι­γρά­φουν και να εξη­γούν την πο­ρεία μας και το μόνο που μας απο­μέ­νει για να αι­σθαν­θού­με ότι από κάπου ερ­χό­μα­στε είνα να ψά­χνου­με αό­ρι­στες δόξες, χα­μέ­νες στα βάθη της Ασίας, που λέει και ο ποι­η­τής.