Α-τυπος και υπογραμμός: Κοψοχερίτιδα… Αυτή η μάστιγα!

Την μορφή επι­δη­μίας τείνει να λάβει μια νέα ασθέ­νεια που προ­σβά­λει κυρίως το νευρικό σύστημα… των άλλων!

Πρό­κει­ται για την «κοψο­χε­ρί­τιδα», άκρως επι­κίν­δυνη και μετα­δο­τική, με επι­πτώ­σεις που ακόμα βρί­σκο­νται υπό το μικρο­σκό­πιο των επι­στη­μό­νων.

Βγαί­νουν οι – άλλοτε- υπο­στη­ρι­κτές του ΣΥΡΙΖΑ ο ένας μετά τον άλλον, να μας πουν ότι μετα­νό­η­σαν και απο­σύ­ρουν την στήριξή τους. Αμ δε!  Μετά την απο­μά­κρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος ανα­γνω­ρί­ζε­ται. Τα δημόσια πρόσωπα που πήραν μέρος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην προ­ε­κλο­γική προ­πα­γάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν τερά­στια ευθύνη και μια δήλωση μετά­νοιας, δεν προ­σφέ­ρει ή καλύ­τερα δεν αφαιρεί, απο­λύ­τως τίποτα από το σημε­ρινό θέατρο του παρα­λό­γου που ζούμε σε τούτην εδώ την χώρα.

Η Χαρούλα Αλεξίου, ο Στάθης Δρο­γώ­σης, ο Ντίνος Καρύδης, ο Σωκρά­της Μάλαμας, η Μάρθα Καρα­γιάννη, η Ελενα Ακρίτα, η Σοφία Σακο­ράφα είναι μερικοί μόνον από τους επώ­νυ­μους που πήραν πίσω τη στήριξή τους δημο­σίως γιατί, λέει, έκαναν λάθος. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν κι εκείνοι που μετά­νιω­σαν αλλά το κρά­τη­σαν για τον εαυτό τους.

Ανα­ρω­τιέ­μαι τι προ­σφέ­ρει η δημόσια μετα­μέ­λεια… Εξι­λέ­ωση; Από­σειση ευθυνών; Μπορεί τα δύο μαζί. Αρκεί όμως;

Οσοι συνέ­βα­λαν στον διχασμό της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, παίρ­νο­ντας θέση στο «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώ­νουμε ή μας τελειώ­νουν» (εμπνευ­σμένα συν­θή­ματα και τα δύο του ΣΥΡΙΖΑ στο δημο­ψή­φι­σμα και στις εκλογές του Σεπτέμ­βρη), δεν μπορούν να απο­τι­νά­ξουν από πάνω τους τις ευθύνες με την μέθοδο «ψεκάστε, σκου­πί­στε, τελειώ­σατε».

Μια κοι­νω­νία χωρί­στηκε στα δύο και ακόμα δεν έχει κλείσει τις πληγές της, για να κάνει τον καμπόσο ο κ. Τσίπρας στο εσω­τε­ρικό της χώρας του. Γιατί στο εξω­τε­ρικό, το «ΝΑΙ» του θεω­ρεί­ται δεδο­μένο, σε ό,τι κι αν του ζητηθεί.

Το εμφυ­λιο­πο­λε­μικό κλίμα εκείνης της περιό­δου, έχει την υπο­γραφή του Αλέξη Τσίπρα και όλων όσοι συνέ­βα­λαν στην δημιουρ­γία του. Οι σημε­ρι­νοί καλλιτέχνες-κοψοχέρηδες, έδιναν συναυ­λίες, σήκωναν σημαίες, χόρευαν τσάμικα στις πλα­τείες. Για λίγο όμως. Για τόσο όσο χρειά­στηκε να βρει τρόπο ο Τσίπρας να δικαιο­λο­γή­σει το ΝΑΙ που σέρβιρε ως χυλό­πιτα εκείνο το βράδυ σε όσους παρα­πλα­νή­θη­καν εξαι­τίας του, πιστεύ­ο­ντας ότι υπήρχε άλλος δρόμος και άλλος τρόπος, τον οποίον οι προη­γού­με­νοι ήταν «ανί­κα­νοι» να δουν και να ακο­λου­θή­σουν και μόνον ο Τσίπρας είχε το κλη­ρο­νο­μικό χάρισμα να τον ανα­κα­λύ­ψει.

Η κρυο­λου­σία δεν άργησε να έρθει. Το ίδιο βράδυ, μέσα σε λίγες ώρες έμειναν αμανάτι τα σημαιά­κια και τα αυτο­κόλ­λητα του ΟΧΙ, παρα­τη­μένα σε γωνιές της πλα­τείας Συντάγ­μα­τος, απ΄όπου τα ξημε­ρώ­ματα τα μάζεψαν οι οδο­κα­θα­ρι­στές.

Αυτό που έμεινε από εκείνο το βράδυ είναι όξος και χολή, μίσος και φανα­τι­σμός, πληγές ανοι­κτές και μια χώρα ταπει­νω­μένη.

Δεν με αγγίζει καμία δήλωση μετα­μέ­λειας κανενός κοψο­χέρη που παρα­πλά­νησε χιλιά­δες κόσμου. Εξάλλου, ξέρουμε πολύ καλά τι… μισό, είναι η συγ­γνώμη.