Στο Συμβούλιο της Επικρατείας οι εκλογές στον Δήμο Ρόδου!

Ασκή­θηκε χθες ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αίτηση για την αναί­ρεση της υπ’ αριθμ. Α41/2024 από­φα­σης του 2ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (δια­δι­κα­σία εκλο­γι­κών δια­φο­ρών) με την οποία απορ­ρί­φθη­καν η ένσταση του επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης «Με Δύναμη για τη Ρόδο» κ. Αντω­νίου Καμπου­ράκη κατά του κύρους της από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία ανα­κη­ρύ­χθη­καν οι επι­τυ­χό­ντες και οι επι­λα­χό­ντες συν­δυα­σμοί και υπο­ψή­φιοι στις εκλογές της 8ης και 15ης Οκτω­βρίου 2023 στον Δήμο Ρόδου, αλλά και η αντέν­σταση του κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη επι­κε­φα­λής της παρα­τά­ξεως «ΕΝΑ – Μαζί αλλά­ζουμε την Ρόδο».

Η αίτηση αναι­ρέ­σεως ασκή­θηκε από τον κ. Αντώνη Καμπου­ράκη και η εκδί­κασή της αλλά και η έκδοση της απο­φά­σεως θεω­ρη­τικά θα πρέπει να εκδοθεί εντός διμήνου από το τρίτο τμήμα του ΣτΕ που θα συνε­δριά­σει σε πεντα­μελή σύνθεση, εκτός κι αν ο πρό­ε­δρος του τμή­μα­τος απο­φα­σί­σει να το παρα­πέμ­ψει προς εξέταση σε επτα­μελή σύνθεση.

Σε κάθε περί­πτωση, με δεδο­μέ­νες τις δυσκο­λίες τήρησης προ­θε­σμιών του είδους από το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο απόφαση θα πρέπει να ανα­μέ­νε­ται καλώς εχόντων των πραγ­μά­των, όπως ανέ­φε­ραν νομικοί κύκλοι στην «δημο­κρα­τική», στις αρχές Ιουνίου του 2024.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως που υπο­γρά­φουν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ανδρέας. Λοβέρ­δος, Γεώρ­γιος Σωτη­ρέ­λης και Λάμπρος Πάσχος, τονί­ζε­ται εισα­γω­γικά ότι οι λόγοι αναι­ρέ­σεως πλήτ­τουν συγκε­κρι­μέ­νες προ­βλη­μα­τι­κές κρίσεις της αναι­ρε­σι­βαλ­λό­με­νης από­φα­σης, οι οποίες είτε βρί­σκο­νται σε αντί­θεση με την νομο­λο­γία του ΣτΕ και του ΑΕΔ, που ερμη­νεύ­ουν την ισχύ­ουσα εκλο­γική νομο­θε­σία, είτε συνι­στούν ζήτημα για το οποίο δεν έχει απο­φαν­θεί έως τώρα ειδικώς η εκλο­γική νομο­λο­γία.

Ειδι­κό­τερα, οι λόγοι αναι­ρέ­σεως εκκι­νούν από τα σημεία της από­φα­σης στα οποία δεν έχουν απα­ντη­θεί διόλου οι προ­βλη­θέ­ντες ισχυ­ρι­σμοί της παρα­τά­ξεως Καμπου­ράκη και στην συνέ­χεια ανα­φέ­ρο­νται σε πλήρη και κατα­φανή έλλειψη αιτιο­λο­γίας, σε μη νόμιμη και εσφαλ­μένη αιτιο­λο­γία, καθώς και σε αντι­φα­τική αιτιο­λο­γία.

Τα δε σφάλ­ματα που επι­κα­λού­νται, ορι­σμένα από τα οποία συντρέ­χουν σωρευ­τικά, δεν εμπί­πτουν επ’ ουδενί, στο πεδίο της αναι­ρε­τι­κώς ανέ­λεγ­κτης «ουσια­στι­κής» ή «περί πραγ­μά­των» κρίσης, όπως το προσ­διο­ρί­ζει η νομο­λο­γία του ΣτΕ. Τούτο δε διότι, εν προ­κει­μένω, δεν πλη­ρού­νται ούτε καν στοι­χειω­δώς οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που αυτή θέτει, ώστε η κρίση αυτή να μην είναι αυθαί­ρετη, οι οποίες συνο­ψί­ζο­νται αφ’ενός μεν στην ορθή εφαρ­μογή των σχε­τι­κών νομο­θε­τι­κών ρυθ­μί­σεων, αφ’ετέρου δε στην απα­ραί­τητη εναρ­μό­νισή της προς τους κανόνες της λογικής και τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας.

Το Εκλο­γο­δι­κείο, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ανα­γνώ­ρισε ότι 117 ψήφοι δεν προ­σμε­τρή­θη­καν στο εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα της παρα­τά­ξεως Καμπου­ράκη, που συγκέ­ντρωσε σύμφωνα με την απόφαση ποσοστό 42,915%.

Η παρά­ταξη Καμπου­ράκη για μόλις 48 ψήφους συν μία δεν κατόρ­θωσε να συγκε­ντρώ­σει το 43% που απαι­τεί­ται για να εξα­σφα­λί­σει αυτο­δυ­να­μία και την εκλογή της από την πρώτη Κυριακή, επί συνόλου 55.705 εγκύρων ψηφο­δελ­τίων.

Ως λόγοι αναι­ρέ­σεως της απο­φά­σεως προ­βάλ­λο­νται οι εξής:

1. Κακώς ακυ­ρω­θέ­ντα ψηφο­δέλ­τια του συν­δυα­σμού του κ. Καμπου­ράκη.

2. Ψηφο­δέλ­τια άλλων συν­δυα­σμών των οποίων ζητή­θηκε η ακύρωση.

Οπως τονί­ζε­ται στους λόγους που προ­βάλ­λο­νται, στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση δεν γίνεται καμία αναφορά σε 35 ψηφο­δέλ­τια την ακύρωση ή την επι­κύ­ρωση των οποίων ζήτησε με την ένσταση και τους πρό­σθε­τους λόγους αυτής η παρά­ταξη Καμπου­ράκη.

Δεν πρό­κει­ται για περι­πτώ­σεις «δια­φω­νίας» για την αιτιο­λο­γία που δόθηκε ή για ισχυ­ρι­σμό περί κακής εφαρ­μο­γής νόμου ή αιτιο­λο­γίας αλλά για την δια­πί­στωση ότι δεν δόθηκε στην απόφαση καμία απά­ντηση!

Σε ό,τι αφορά στην ακύρωση ψηφο­δελ­τίων άλλων συν­δυα­σμών στην ένσταση τονί­ζε­ται ότι ο λόγος αυτός αναι­ρέ­σεως αφορά πλειάδα ψηφο­δελ­τίων τα οποία φέρουν τα πλέον συνήθη δια­κρι­τικά γνω­ρί­σματα που επι­λέ­γουν όσοι θέλουν να παρα­βιά­σουν την μυστι­κό­τητα της ψήφου και εν τέλει να αλλοιώ­σουν την εκλο­γική βούληση των ψηφο­φό­ρων.

Πρό­κει­ται για μικρά σημα­δά­κια (κουκ­κί­δες, τελείες, μικρές γραμμές κ.ο.κ.), που τίθε­νται επι­τη­δευ­μένα, σε διάφορα σημεία, με μεγάλη προσοχή, ώστε να μην «χτυπούν στο μάτι», προ­κει­μέ­νου οι έμπει­ροι, ως προς τέτοιες μεθο­δεύ­σεις εκλο­γι­κοί αντι­πρό­σω­ποι να μπορούν μεν να επι­βε­βαιώ­σουν την ταυ­τό­τητα του ψηφο­φό­ρου που υπο­σχέ­θηκε να ψηφίσει, σύμφωνα με τις οδηγίες που του δόθηκαν, χωρίς όμως να ακυ­ρω­θούν τα ψηφο­δέλ­τια.

Υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση αντι­με­τώ­πισε τα δια­κρι­τικά αυτά γνω­ρί­σματα με σκέψεις και κρίσεις, οι οποίες βρί­σκο­νται σε κατα­φανή αντί­θεση προς την κοινή λογική και τα δεδο­μένα και διδάγ­ματα της κοινής πείρας, ως προς τις ακο­λου­θού­με­νες μεθό­δους απο­κά­λυ­ψης της ταυ­τό­τη­τας του εκλογέα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται η παρά­ταξη Καμπου­ράκη ότι η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση θεωρεί αβά­σι­μους τους ισχυ­ρι­σμούς της με παρεμ­φερή και πολ­λα­πλώς προ­βλη­μα­τική αιτιο­λο­γία, κατα­φα­νώς αντί­θετη με την νομο­λο­γία του ΣτΕ.

Τονί­ζε­ται παρα­πέρα ότι απα­ντή­σεις που έδωσε η πρω­τό­δικη απόφαση στους ισχυ­ρι­σμούς της παρα­τά­ξεως Καμπου­ράκη εμφα­νί­ζουν αφε­τη­ριακά μία δομική στρέ­βλωση: υπο­λαμ­βά­νουν σαν άκυρα ψηφο­δέλ­τια μόνο αυτά που φέρουν εμφανή και καλο­σχη­μα­τι­σμένα δια­κρι­τικά γνω­ρί­σματα.

Αυτά όμως δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαί­ρεση, ως προς τις προ­σπά­θειες παρα­βί­α­σης της μυστι­κό­τη­τας της ψήφου, διότι συν­δέ­ο­νται συνήθως είτε με την απόφαση του ίδιου του ψηφο­φό­ρου να ρίξει στην κάλπη άκυρο ψηφο­δέλ­τιο, ως δια­μαρ­τυ­ρία, είτε να αχρη­στευ­θούν ορι­σμέ­νες «οριακές» ψήφοι, προ­κει­μέ­νου να μη τις κερ­δί­σει η άλλη πλευρά.

Δια­τεί­νε­ται μάλιστα ότι στην συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα οι μεθο­δεύ­σεις των εκλο­γο­μα­γεί­ρων που ανα­λαμ­βά­νουν τις αθέ­μι­τες παρεμ­βά­σεις απο­σκο­πούν ακριβώς στο αντί­θετο: να δια­σφα­λί­σουν, ταυ­το­χρό­νως, αφ’ενός μεν την απο­κά­λυψη της ταυ­τό­τη­τας του εκλογέα και της οικο­γέ­νειάς του, προ­κει­μέ­νου να ελέγ­ξουν την επιλογή τους, αφ’ετέρου δε την εγκυ­ρό­τητα των επι­τη­δείως σημα­δε­μέ­νων ψηφο­δελ­τίων, ώστε να πιάσουν τόπο οι ασκού­με­νες πιέσεις ως προς την αλλοί­ωση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος.

Το ζητού­μενο, λοιπόν, για να επι­τευ­χθούν αυτές οι συν­δυα­σμέ­νες επι­διώ­ξεις, είναι να ανα­ζη­τη­θούν ευρη­μα­τικά εκείνα τα δια­κρι­τικά γνω­ρί­σματα τα οποία θα δια­λά­θουν μεν της προ­σο­χής των δικα­στι­κών αντι­προ­σώ­πων και των εφο­ρευ­τι­κών επι­τρο­πών, αλλά δεν θα ξεφύ­γουν από το έμπειρο μάτι των εκλο­γι­κών αντι­προ­σώ­πων, που θα ελέγ­ξουν την τήρηση των συμ­φω­νη­θέ­ντων.

Κορυ­φαία επιλογή, ως προς ένα τέτοιο «σημά­δεμα» ψηφο­δελ­τίων είναι αναμ­φι­σβή­τητα το τρύπημα με καρ­φί­τσα και έπονται ακριβώς αυτά τα δια­κρι­τικά γνω­ρί­σματα τα οποία η προ­σβαλ­λό­μενη θεωρεί, ελαφρά τη καρδία, αμε­λη­τέα:

«πολύ μικρές», «ανε­παί­σθη­τες», «δυσ­διά­κρι­τες» και «δυσχε­ρώς εντο­πί­σι­μες» κουκ­κί­δες, τελείες ή γραμμές ή μου­τζού­ρες, επι­τη­δείως τεθεί­σες ώστε να μην τραβούν την προσοχή, αλλά να συν­δέ­ο­νται με συγκε­κρι­μένα ονόματα ή σημεία του ψηφο­δελ­τίου και με συγκε­κρι­μένη επε­ξερ­γα­σία ώστε είτε να δια­κρί­νο­νται ελά­χι­στα (μόνο από έμπειρα μάτια) είτε να φαί­νο­νται τυχαία.

Συνο­ψί­ζο­ντας, στην αναί­ρεση υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση κινή­θηκε, ως προς μεγάλο αριθμό ψηφο­δελ­τίων, ακριβώς στην αντί­στροφη πορεία από εκείνη που έπρεπε να ακο­λου­θή­σει ο δικα­νι­κός συλ­λο­γι­σμός, προ­κει­μέ­νου να αντι­στοι­χη­θεί, έστω και στοι­χειω­δώς, προς τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας, αλλά και προς την κοινή λογική (η οποία παρα­βιά­ζε­ται και σε επί μέρους σημεία της από­φα­σης, με ανα­κό­λου­θες περι­γρα­φές και δια­πι­στώ­σεις, τις οποίες προ­σπα­θή­σαμε να ανα­δεί­ξουμε με ερω­τη­μα­τικά.

Ως εκ τούτου, θεωρεί την απόφαση αναι­ρε­τέα, προ­ε­χό­ντως διότι μετέ­τρεψε, ως μη όφειλε, ένα βασικό κρι­τή­ριο για την δια­πί­στωση της ακυ­ρό­τη­τας των ψηφο­δελ­τίων σε σχεδόν αμάχητο τεκ­μή­ριο εγκυ­ρό­τη­τας, επι­βρα­βεύ­ο­ντας ουσια­στικά, σε τελευ­ταία ανάλυση, και μάλιστα συλ­λή­βδην και άκριτα, τις ουκ ολίγες ευρη­μα­τι­κές και έντε­χνες παρα­βιά­σεις της μυστι­κό­τη­τας της ψήφου, που έλαβαν χώρα με δια­κρι­τικά γνω­ρί­σματα στην συγκε­κρι­μένη εκλο­γική δια­δι­κα­σία.

Γίνεται επίσης ανα­λυ­τική αναφορά σε περι­πτώ­σεις αντι­φα­τι­κής αιτιο­λο­γίας της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης.

Η παρά­ταξη Καμπου­ράκη τονίζει πως η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση χρη­σι­μο­ποί­ησε δύο μέτρα και δύο σταθμά κατά την αξιο­λό­γηση των ψηφο­δελ­τίων της ένστα­σής της.

Σε αυτά που ζήτησε να κατα­στούν έγκυρα, οι ισχυ­ρι­σμοί της απορ­ρί­φθη­καν με το επι­χεί­ρημα ότι οι κακό­τε­χνοι σταυροί, τους οποίους επι­κα­λέ­στη­καν, προ­σο­μοιά­ζουν με «τ» ή με «α». Αντί­θετα, στα ψηφο­δέλ­τια που ζήτησε να ακυ­ρω­θούν η αντί­στοιχη ομοιό­τητα με γράμ­ματα («Υ», «Ν», «Γ», «Η»), δεν ήταν αρκετή για να γίνουν απο­δε­κτοί οι ισχυ­ρι­σμοί της (μολο­νότι κανένα από αυτά τα γράμ­ματα δεν μοιάζει περισ­σό­τερο με σταυρό από ό,τι το «τ»…).

Υπο­στη­ρί­ζει ότι η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση είναι κραυ­γα­λέα και έκδηλα αντι­φα­τική, σε σχέση με την αρχική επιλογή της και εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος μερο­λη­πτική.

Αιτεί­ται έτσι να εκδι­κα­σθεί και να γίνει δεκτή η με αριθμό ΕΝ365/1.11.2023 ένστασή της ώστε να προ­στε­θούν στο συνο­λικό αριθμό ψηφο­δελ­τίων που έλαβε ο συν­δυα­σμός 113 ψήφοι, να ακυ­ρω­θούν 573 συνο­λικά ψηφο­δέλ­τια από το σύνολο των ψηφο­δελ­τίων που έλαβαν οι συν­δυα­σμοί των αντι­δί­κων κατά το αιτη­τικό της ένστα­σης και των προ­σθέ­των λόγων και να αφαι­ρε­θούν αντί­στοιχα από την εκλο­γική δύναμη των συν­δυα­σμών αυτών.