“Βόμβα” ΔΝΤ: Ζητά την άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην έκ­θε­ση του άρ­θρου 4 του ΔΝΤ για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, «αν και οι ελ­λη­νι­κές αρχές τρο­πο­ποί­η­σαν το νο­μι­κό κα­θε­στώς για την ατο­μι­κή και την εται­ρι­κή πτώ­χευ­ση, ανα­θε­ώ­ρη­σαν τον Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας και επέ­τρε­ψαν τις πω­λή­σεις μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δα­νεί­ων», ωστό­σο το νο­μι­κό οπλο­στά­σιο δεν είναι ακόμη πλή­ρως απο­τε­λε­σμα­τι­κό , καθώς «οι πε­ριο­ρι­σμοί για την πρώτη κα­τοι­κία πα­ρα­μέ­νουν, η δη­μιουρ­γία του επαγ­γέλ­μα­τος συν­δί­κου της πτώ­χευ­σης έχει κα­θυ­στε­ρή­σει και το πα­ρά­γω­γο δί­καιο πα­ρα­μέ­νει σε εκ­κρε­μό­τη­τα». Η δια­τύ­πω­ση αυτή απο­τυ­πώ­νει με σα­φή­νεια τη θέση του Τα­μεί­ου ότι η προ­στα­σία της πρώ­της κα­τοι­κί­ας πρέ­πει να παύ­σει.

Το ΔΝΤ θε­ω­ρεί πως είναι απα­ραί­τη­τες «απο­φα­σι­στι­κές ενέρ­γειες»για την απο­κα­τά­στα­ση τόσο των τρα­πε­ζι­κών ισο­λο­γι­σμών όσο και των λο­γι­στι­κών κα­τα­στά­σε­ων των επι­χει­ρή­σε­ων του ιδιω­τι­κού τομέα, προ­κει­μέ­νου να διευ­κο­λυν­θεί η επι­στρο­φή σε μια βιώ­σι­μη πι­στω­τι­κή επέ­κτα­ση. Υπο­γραμ­μί­ζει δεν πως αν και οι τρέ­χου­σες στρα­τη­γι­κές των τρα­πε­ζών στο­χεύ­ουν σε μεί­ω­ση του συ­νο­λι­κού δεί­κτη δα­νεί­ων σε κα­θυ­στέ­ρη­ση στο 48%,42% και 34% από το 2017, το 2018 και 2019 αντί­στοι­χα αυτή η κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη μεί­ω­ση των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δα­νεί­ων δεν είναι σύμ­φω­νη με το φι­λό­δο­ξο επεν­δυ­τι­κό σχέ­διο και τις ανα­πτυ­ξια­κές πα­ρα­δο­χές της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης.

Ακόμη, το ΔΝΤ εστιά­ζει στην ανά­γκη να επι­τα­χυν­θούν οι προ­σπά­θειες για άρση των capital controls, αλλά με προ­σο­χή, ώστε να δια­φυ­λα­χθεί η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα.

«Το πλαί­σιο ελέγ­χων στην κί­νη­ση κε­φα­λαί­ων έχει αντί­κτυ­πο στο κό­στος των διε­θνών συ­ναλ­λα­γών», ση­μειώ­νε­ται στην έκ­θε­ση και προ­στί­θε­ται πως λόγω των εγκρί­σε­ων που απαι­τού­νται και της τεκ­μη­ρί­ω­σης των αι­τη­μά­των οι κα­τα­θέ­τες χρη­σι­μο­ποιούν ακρι­βό­τε­ρες με­θό­δους πλη­ρω­μής αντί ανέ­ξο­δες ηλε­κτρο­νι­κές τρα­πε­ζι­κές με­τα­φο­ρές «με απο­τέ­λε­σμα τη ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση του άμε­σου κό­στους των διε­θνών με­τα­φο­ρών».

Να ση­μειω­θεί πως το ΔΝΤ στην ανά­λυ­ση βιω­σι­μό­τη­τας του χρέ­ους του, όπως ανα­φέ­ρει το CNN Greece, έχει δια­τη­ρή­σει την πα­ρα­δο­χή ότι απαι­τού­νται 10 δισ. ευρώ για την κά­λυ­ψη πι­θα­νών ανα­γκών υπο­στή­ρι­ξης των τρα­πε­ζών. Αυτό οφεί­λε­ται στο γε­γο­νός ότι παρά τις δια­δο­χι­κές ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις των τρα­πε­ζών οι ισο­λο­γι­σμοί τους πα­ρα­μέ­νουν ευά­λω­τοι, με υψηλά επί­πε­δα μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δα­νεί­ων, ενώ τα μισά από τα κε­φά­λαια των τρα­πε­ζών απο­τε­λού­νται από ανα­βαλ­λό­με­νες φο­ρο­λο­γι­κές απαι­τή­σεις που αντι­προ­σω­πεύ­ουν εν­δε­χό­με­νες υπο­χρε­ώ­σεις του κρά­τους.

enikonomia.gr