Τσίπρας: Αναλαμβάνω ακέραια την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία

«Οι απο­κε­φα­λι­σμοί την ώρα της μάχης δεν απο­τε­λούν πράξη πο­λι­τι­κής γεν­ναιό­τη­τας αλλά πο­λι­τι­κής δει­λί­ας», υπο­γράμ­μι­σε ο πρω­θυ­πουρ­γός, το­νί­ζο­ντας ότι θα έλθει η ώρα της πι­θα­νής από­δο­σης ευ­θυ­νών. Εχου­με την ευ­θύ­νη όσο οι στρε­βλώ­σεις πα­ρα­μέ­νουν, ση­μεί­ω­σε.

Την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για την τρα­γω­δία στο Μάτι ανέ­λα­βε με δη­λώ­σεις του ο πρω­θυ­πουρ­γός κατά τη διάρ­κεια του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λί­ου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το από­γευ­μα της Πα­ρα­σκευ­ής.

«Οι νε­κροί δεν μπο­ρούν να μι­λή­σουν αλλά το λι­γό­τε­ρο που οφεί­λου­με στη μνήμη τους είναι σε­βα­σμός του­λά­χι­στον ως προς την αλή­θεια. Θέλω να ανα­λά­βω ακέ­ραια ενώ­πιον του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λί­ου την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για την τρα­γω­δία. Είναι αυ­το­νό­η­το για τον πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας, σας καλώ να την ανα­λά­βε­τε κι εσείς γιατί είναι επί­σης αυ­το­νό­η­το για την κυ­βέρ­νη­ση της χώρας», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Αρ­χί­ζο­ντας την ομι­λία έκανε λόγο για μια δύ­σκο­λη στιγ­μή, ίσως την πιο βαριά όπως είπε της κυ­βερ­νη­τι­κής θη­τεί­ας.

«Ζή­τη­σα σή­με­ρα εκτά­κτως να συ­νε­δριά­σει το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο σε μια δύ­σκο­λη στιγ­μή, ίσως τη πιο βαριά της κυ­βερ­νη­τι­κής μας θη­τεί­ας. Δεν σας κρύβω ότι με δια­κα­τέ­χουν ανά­μι­κτα αι­σθή­μα­τα τούτη την ώρα. Όπως φα­ντά­ζο­μαι και σε όλους σας. Πόνος, συ­ντρι­βή, για τις αν­θρώ­πι­νες ζωές που χά­θη­καν απροσ­δό­κη­τα, και άδικα. Αλλά και αγω­νία. Αγω­νία αν πρά­ξα­με σωστά σε όσα έπρε­πε να πρά­ξου­με. Αν αντι­δρά­σα­με σωστά τις κρί­σι­μες ώρες. Αν μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με κάτι πα­ρα­πά­νω. Αν μπο­ρού­σα­με να σώ­σου­με έστω και μια ψυχή πα­ρα­πά­νω από όσους έφυ­γαν άδικα», διε­ρω­τή­θη­κε ο πρω­θυ­πουρ­γός, που πρό­σθε­σε:

«Όπως επί­σης δε θέλω να κρύψω ότι δεν απο­φεύ­γω και τη σκέψη ή τον φόβο: Μήπως από κά­ποιο έν­στι­κτο αυ­το­συ­ντή­ρη­σης, δια­πράτ­του­με κι εμείς το ίδιο λάθος, που τόσες φορές έχου­με δει να δια­πράτ­τουν άλλοι. Να υπερ­βάλ­λου­με σε δι­καιο­λο­γί­ες για να μειώ­σου­με τις ευ­θύ­νες».

Με­τα­ξύ άλλων ο πρω­θυ­πουρ­γός απηύ­θυ­νε έκ­κλη­ση να μην πυ­ρο­βο­λού­νται όσοι έδω­σαν μάχη για να σώ­σουν χι­λιά­δες συ­ναν­θρώ­πους μας.

«Οι απο­κε­φα­λι­σμοί, την ώρα της μάχης, που είχαν γίνει κα­νό­νας σε προη­γού­με­νες τρα­γω­δί­ες, δεν απο­τε­λούν πράξη πο­λι­τι­κής γεν­ναιό­τη­τας, αλλά πο­λι­τι­κής δει­λί­ας», είπε επί λέξει. «Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο -επι­χει­ρη­μα­το­λό­γη­σε σχε­τι­κά- που η εύ­κο­λη κα­τα­δί­κη, και οι απο­κε­φα­λι­σμοί των αν­θρώ­πων εκεί­νων –πυ­ρο­σβε­στών, αστυ­νο­μι­κών, λι­με­νι­κών, στρα­τιω­τι­κών- και της ηγε­σί­ας τους, που έδω­σαν και δί­νουν τη μάχη με αί­σθη­μα κα­θή­κο­ντος, και με ηρω­ι­σμό, με κίν­δυ­νο της ζωής τους. Ας μην πυ­ρο­βο­λούν, λοι­πόν, οι διά­φο­ροι κρι­τές και πο­λέ­μαρ­χοι του κα­να­πέ, εκεί­νους που με κίν­δυ­νο της ζωής τους, στα μέ­τω­πα της φω­τιάς, έδω­σαν τη μάχη και έσω­σαν χι­λιά­δες συ­ναν­θρώ­πους μας.

Ας μην πυ­ρο­βο­λούν τους πυ­ρο­σβέ­στες και την ηγε­σία τους, που έσπευ­σαν ηρω­ι­κά στον υπέρ πά­ντων αγώνα. Κοντά και στον τε­λευ­ταίο πο­λί­τη. Τους αστυ­νο­μι­κούς, που αν δεν βρί­σκο­νταν στο πεδίο της μάχης, σή­με­ρα θα θρη­νού­σα­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρους νε­κρούς. Τους λι­με­νι­κούς, που στη θά­λασ­σα γλί­τω­σαν από τον θά­να­το εκεί­νο το βράδυ εκα­το­ντά­δες συ­ναν­θρώ­πους μας. Τους κρα­τι­κούς υπαλ­λή­λους και τους υπαλ­λή­λους της Αυ­το­διοί­κη­σης που έσπευ­σαν να συν­δρά­μουν το έργο της μάχης με τη φωτιά».

Ση­μεί­ω­σε δε ότι «αφού η μάχη αυτή τε­λειώ­σει, αφού και η τε­λευ­ταία εστία κιν­δύ­νου εκλεί­ψει, τότε θα υπάρ­ξει η ψύ­χραι­μη απο­τί­μη­ση, και πι­θα­νή από­δο­ση ευ­θυ­νών. Δια­φο­ρε­τι­κά ξε­πέ­φτου­με σε κυ­νή­γι μα­γισ­σών και μια προ­σπά­θεια ανεύ­ρε­σης απο­διο­πο­μπαί­ων τρά­γων».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­κοί­νω­σε επί­σης την κα­τάρ­τι­ση ενός σχε­δί­ου που θα διορ­θώ­σει τις οι­κι­στι­κές στρε­βλώ­σεις δε­κα­ε­τιών με τη συμ­με­το­χή επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων, πα­νε­πι­στη­μια­κών ιδρυ­μά­των, και άλλων ει­δι­κών, απευ­θύ­νο­ντας έκ­κλη­ση για συμ­με­το­χή και στην αντι­πο­λί­τευ­ση.

«Κα­τα­νο­ού­με όλοι με οδυ­νη­ρό τρόπο και σε όλο του το βάθος, ότι κυ­βερ­νά­με μια χώρα που επί χρό­νια κυ­ριάρ­χη­σαν στρε­βλώ­σεις. Που ολό­κλη­ροι οι­κι­σμοί χτί­στη­καν αυ­θαί­ρε­τα πάνω σε ρέ­μα­τα και πα­ρα­λί­ες. Που με ευ­θύ­νη και του πε­λα­τεια­κού κρά­τους, δη­μιουρ­γή­θη­καν ολό­κλη­ρα οι­κι­στι­κά συ­μπλέγ­μα­τα χωρίς καμιά πρό­βλε­ψη για την ασφά­λεια των κα­τοί­κων τους. Αυτό το κρά­τος, όμως, σή­με­ρα το διοι­κού­με εμείς», δή­λω­σε ο κ. Τσί­πρας και συ­νέ­χι­σε: «Και όσο κι αν είναι σωστό -και είναι σωστό- ότι δεν μπο­ρού­σα­με σε τρία χρό­νια να λύ­σου­με τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα δε­κα­ε­τιών, πρέ­πει να προ­βλη­μα­τι­στού­με αν κά­να­με ό,τι πρέ­πει για να το αλ­λά­ξου­με. Μήπως δι­στά­σα­με, δί­νο­ντας προ­τε­ραιό­τη­τα στη μάχη για την αντι­με­τώ­πι­ση της αν­θρω­πι­στι­κής κα­τα­στρο­φής που προ­κά­λε­σαν οι μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, μήπως δι­στά­σα­με να αντι­με­τω­πί­σου­με όσο έπρε­πε απο­φα­σι­στι­κά τον κίν­δυ­νο άλλων κα­τα­στρο­φών, από στρε­βλώ­σεις βε­βαί­ως που δη­μιούρ­γη­σε το φαύλο πα­ρελ­θόν».

Στη συ­νέ­χεια της ομι­λί­ας του ανα­φέρ­θη­κε και στις εν­δεί­ξεις για εμπρη­σμό πίσω από τις φο­νι­κές πυρ­κα­γιές. «Δεν πρό­κει­ται να μπού­με σε ένα κυ­νή­σι μα­γισ­σών και σε ένα παι­χνί­δι σε­να­ρί­ων για να δώ­σου­με εύ­κο­λες απα­ντή­σεις. Ξέ­ρου­με όμως ότι έχο­ντας αυτή τη γνώση οφεί­λου­με εδώ και τώρα να ορ­γα­νώ­σου­με την άμυνα της πο­λι­τεί­ας και της κοι­νω­νί­ας απέ­να­ντι σε τέ­τοιου εί­δους εγκλη­μα­τι­κές πρά­ξεις», ση­μεί­ω­σε.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η συ­νε­δρί­α­ση έρ­χε­ται στον από­η­χο των κα­τα­στρο­φι­κών πυρ­κα­γιών με δε­κά­δες θύ­μα­τα, την ώρα που συ­νε­χί­ζο­νται οι αγω­νιώ­δεις έρευ­νες για τον εντο­πι­σμό αγνο­ου­μέ­νων.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται πά­ντως ότι χθες, η κυ­βέρ­νη­ση, μέσω της συ­νέ­ντευ­ξης Τύπου στην οποία συμ­με­τεί­χαν ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος, Δη­μή­τρης Τζα­να­κό­που­λος, ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γος Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη, Νίκος Τό­σκας, αλλά και οι αρ­χη­γοί της Πυ­ρο­σβε­στι­κής και της ΕΛ.ΑΣ, ου­σια­στι­κά απέ­δω­σε την τρα­γω­δία στη δράση εμπρη­στών και στις ακραί­ες και­ρι­κές συν­θή­κες, απο­φεύ­γο­ντας να ανα­λά­βει οποια­δή­πο­τε ευ­θύ­νη για ολι­γω­ρία ή ελ­λι­πή σχε­δια­σμό.

Πηγή: Κα­θη­με­ρι­νή