«Ήξεραν, αλλά είπαν ψέματα»: Η εξαφάνιση του μικρού Μπεν και το σενάριο που «έκλεισε» την υπόθεση

Λίγες υπο­θέ­σεις εξα­φά­νι­σης έχουν απα­σχο­λή­σει τόσο πολύ την κοινή γνώμη και τις Αρχές δύο δια­φο­ρε­τι­κών χωρών, όσο αυτή του μικρού Μπεν, που εξα­φα­νί­στηκε στην Κω τον Ιούλιο του 1991.

Πρό­κει­ται για μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες υπο­θέ­σεις αγνο­ου­μέ­νων στην ιστορία της Βρε­τα­νίας, καθώς η ανα­ζή­τηση κάποιου στοι­χείου που θα οδη­γούσε στη λύση του μυστη­ρίου συνε­χί­ζε­ται εδώ και 29 χρόνια.

Ο Μπεν βρέθηκε εκείνο το καλο­καίρι στην Ελλάδα διότι ο παππούς και η γιαγιά του πήραν την απόφαση να μετα­κο­μί­σουν από το Σέφιλντ στην Κω, έχοντας μαγευ­τεί από το νησί κατά τη διάρ­κεια των δια­κο­πών τους ένα χρόνο πριν. Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά, δύο αγόρια 17 και 11 ετών και την 19χρονη Κέρι, η οποία είχε γεν­νή­σει τον Μπεν. Τα δύο ανήλικα αγόρια ακο­λού­θη­σαν τους γονείς τους στην Κω. Λίγους μήνες αργό­τερα, εγκα­τα­στά­θηκε μαζί τους και η Κέρι με τον γιο της.

Η ανύ­πα­ντρη μητέρα βρήκε δουλειά σε ένα ξενο­δο­χείο, ενώ ο πατέρας και ο αδερφός της είχαν ανα­λά­βει να επι­σκευά­σουν ένα σπίτι στο χωριό Ηρακλής. Έως τότε ζούσαν όλοι μαζί σε ένα τρο­χό­σπιτο που είχαν στήσει σε απο­μο­νω­μένο μέρος κοντά στο χωριό. Ο ιδιο­κτή­της του σπιτιού τους είχε πει πως όταν τελεί­ω­ναν το σπίτι θα μπο­ρού­σαν να μείνουν εκεί χωρίς να πλη­ρώ­νουν ενοίκιο.

Ο Μπεν ήταν 21 μηνών όταν συνέβη το μοιραίο. Όλη η οικο­γέ­νεια – εκτός από την Κέρι που εργα­ζό­ταν – είχε κληθεί από τον ιδιο­κτήτη του σπιτιού για να φάνε όλοι μαζί το μεση­μέρι της 24^ης Ιουλίου του ’91. Ο Μπεν μπαι­νό­βγαινε στο σπίτι και έπαιζε στην αυλή με δύο αυτο­κι­νη­τά­κια, ήταν ορατός στους συγ­γε­νείς του από μια ανοιχτή πόρτα. Κάποια στιγμή έβρεξε το σορ­τσάκι του και η γιαγιά του το κρέμασε σε ένα κλαδί στην αυλή. Περίπου στις 2.30 το μεση­μέρι, ο 17χρονος γιος Στίβεν πήρε το μηχα­νάκι του και έφυγε για τη θάλασσα.

Λίγα λεπτά αργό­τερα η γιαγιά δια­πί­στωσε ότι ο Μπεν δεν ήταν στην αυλή. Έψαξε για λίγα λεπτά βγαί­νο­ντας στο δρόμο, αλλά το παιδί ήταν άφαντο. Μαζί του έλειπαν και το σορ­τσάκι με τα αυτο­κι­νη­τά­κια. Ο Μπεν ήταν πολύ μικρός για να μπο­ρέ­σει να πάει μόνος του μακριά και η ηρεμία και η αίσθηση ασφά­λειας στην περιοχή ήταν το επι­πλέον στοι­χείο που καθη­σύ­χασε τους συγ­γε­νείς του. Υπέ­θε­σαν ότι θα τον είχε πάρει μαζί του στη θάλασσα ο Στίβεν και στα­μά­τη­σαν να τον ανα­ζη­τούν. Όταν όμως επέ­στρε­ψαν το βράδυ στο τρο­χό­σπιτο και δια­πί­στω­σαν ότι ο θείος του παιδιού δεν είχε καμία σχέση με την εξα­φά­νισή του, αντι­λή­φθη­καν ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Όταν ενη­μέ­ρω­σαν το αστυ­νο­μικό τμήμα του νησιού, είχαν περάσει ήδη 6 ώρες από την τελευ­ταία φορά που είδαν τον Μπεν. Αμέσως ξεκί­νη­σαν οι έρευνες για τον εντο­πι­σμό του και ενη­με­ρώ­θηκε η Ιντερ­πόλ.

«Το μέρος έμοιαζε τόσο ασφαλές. Δεν είχε κίνηση, ούτε κόσμο. Φαι­νό­ταν σαν μην υπήρχε κανένας κίν­δυ­νος. Χαλα­ρώ­σαμε. Ήμασταν ανεύ­θυ­νοι, πρό­κει­ται για δικό μας λάθος», έλεγε τότε η γιαγιά του Μπεν.

Αυτή η χαρα­κτη­ρι­στική καθυ­στέ­ρηση ήταν και ο λόγος που οι πρώτοι που υπο­πτεύ­θη­καν οι ελλη­νι­κές αρχές ήταν οι συγ­γε­νείς του παιδιού. Ένα σενάριο ήταν ότι ο Στίβεν τον είχε πάρει μαζί του και προ­σπά­θησε να εξα­φα­νί­σει τα ίχνη του όταν το παιδί τραυ­μα­τί­στηκε θανά­σιμα, ένα άλλο ότι οι ίδιοι οι παπ­πού­δες του παιδιού το είχαν που­λή­σει σε ξένους. Μετά από πολύωρη ανά­κριση, η οικο­γέ­νεια του θεω­ρή­θηκε αθώα. Το ίδιο συνέβη και με τον πατέρα του παιδιού, που ζούσε στο Σέφιλντ και στο­χο­ποι­ή­θηκε ως πιθανός απα­γω­γέας. Το σενάριο της απα­γω­γής ήταν πιο το επι­κρα­τέ­στερο, αλλά καθώς οι αρχικές υποψίες στρά­φη­καν κατά της οικο­γέ­νειας, το αερο­δρό­μιο και τα λιμάνια της χώρας έκλει­σαν τέσ­σε­ρις μέρες μετά τη δήλωση της εξα­φά­νι­σης. Αυτό σήμαινε ότι αν όντως το παιδί είχε πέσει θύμα απα­γω­γής, οι δράστες είχαν άπλετο χρόνο στη διάθεσή τους για να δια­φύ­γουν.

Η οικο­γέ­νεια του Μπεν έμεινε στο νησί τους επό­με­νους δυο μήνες και στη συνέ­χεια επέ­στρεψε στο Σέφιλντ. Η γιαγιά και ο παππούς του ερχόταν ωστόσο συνέ­χεια στην Ελλάδα για να τον ανα­ζη­τή­σουν και να ελέγ­χουν κάθε αναφορά που γινόταν στην αστυ­νο­μία και στις τηλε­ο­πτι­κές εκπο­μπές. Και αυτοί και η μητέρα του υπο­βλή­θη­καν σε μια απί­στευτη ψυχική δοκι­μα­σία, καθώς υπήρξαν συνο­λικά πάνω από 300 ανα­φε­ρό­με­νες θεάσεις αγοριών που «ταί­ρια­ζαν» στην περι­γραφή του Μπεν, τόσο στην ελλη­νική ηπει­ρω­τική χώρα όσο και στα νησιά. Πέρα από το ειλι­κρι­νές ενδια­φέ­ρον πολλών Ελλήνων, ένας επι­πλέον λόγος για αυτό ήταν ότι η οικο­γέ­νεια είχε συγκε­ντρώ­σει από δωρεές το ποσό των 7 εκατ. δραχμών, το οποίο και ανα­κοί­νωσε ότι θα προ­σφέ­ρει σε όποιο βοη­θούσε στον εντο­πι­σμό του μικρού αγοριού.

Τον Οκτώ­βριο του ‘93 η οικο­γέ­νειά του είχε δηλώσει πως πίστευε ότι ο Μπεν είχε πέσει θύμα κυκλώ­μα­τος εμπο­ρίας βρεφών. Ωστόσο δεν εγκα­τέ­λειψε ποτέ τις προ­σπά­θειες, έχοντας πάντα στο πλευρό της την αστυ­νο­μία του Γιορκ­σάιρ. Το 1994 η αστυ­νο­μία έφτιαξε το πορ­τρέτο του παιδιού όπως θα ήταν μετά από δύο χρόνια και κόλλησε περισ­σό­τε­ρες από 7.000 αφίσες σε διάφορα κομβικά σημεία, με την ελπίδα ότι κάποιος που ξέρει θα μιλήσει. Το 1996 η αμοιβή των 7 εκατ. δραχμών εκτο­ξεύ­τηκε στα 190 εκα­τομ­μύ­ρια (!), ενώ το 2003 η ομάδα απει­κό­νι­σης προ­σώ­πων της Μητρο­πο­λι­τι­κής Αστυ­νο­μίας δημιούρ­γησε μια ψηφιακά ενη­με­ρω­μένη φωτο­γρα­φίας του Μπεν. Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τεχνι­κές εξέ­λι­ξης της ηλικίας μετέ­βαλε μια φωτο­γρα­φία του αγοριού με το πώς θα φαι­νό­ταν σε ηλικία 13 ετών. Μια άλλη φωτο­γρα­φία με την ηλικία του ενη­με­ρω­μένη δημιουρ­γή­θηκε το 2007.

Στα τέλη του 1995, ο ιδιω­τι­κός ερευ­νη­τής Στράτος Μπα­κιρ­τζής βρήκε ένα ξανθό αγόρι, ηλικίας περίπου έξι ετών, που ζούσε με μια οικο­γέ­νεια τσιγ­γά­νων σε έναν καταυ­λι­σμό που βρί­σκε­ται στην Θεσ­σα­λο­νίκη. Το παιδί ισχυ­ρί­στηκε ότι είχε δοθεί στους Τσιγ­γά­νους, αφού εγκα­τα­λεί­φθηκε από τους βιο­λο­γι­κούς του γονείς και την θετή μητέρα του, οι οποίοι υπο­στή­ρι­ζαν ότι αγό­ρα­σαν το αγόρι από άλλους Τσιγ­γά­νους. Ωστόσο, δεν βρέ­θη­καν απο­δει­κτικά στοι­χειά ότι ήταν ο Μπεν. Το ίδιο έτος οι παπ­πού­δες του έκαναν ανα­πα­ρά­σταση της εξα­φά­νι­σης του μικρού αγοριού για να βοη­θή­σουν τις έρευνες. Μια άλλη καταγ­γε­λία ανέφερε ότι ο Μπεν είχε μεγα­λώ­σει σε καταυ­λι­σμό Ρομά στη Βέροια Η αστυ­νο­μία εισέ­βαλε στο σπίτι της οικο­γέ­νειας και εντό­πισε ένα 7χρονο αγόρι. Του πήραν απο­τυ­πώ­ματα, του έκαναν εξε­τά­σεις αίματος και τον ανέ­κρι­ναν για του­λά­χι­στον 10 ώρες. Σύντομα, δια­πι­στώ­θηκε ότι το παιδί δεν ήταν ο Μπεν.

Ένα χρόνο αργό­τερα, ένας βαρυ­ποι­νί­της στις φυλακές Λαρίσης, πήρε τηλέ­φωνο σε ελλη­νική τηλε­ο­πτική εκπομπή και ανέφερε ότι ήξερε πού βρι­σκό­ταν ο Μπεν. Και η δική του ιστορία ήταν ότι το παιδί είχε μεγα­λώ­σει με μια οικο­γέ­νεια Ρομά στη Βέροια. Μετά από τις σχε­τι­κές έρευνες όμως ο κρα­τού­με­νος απο­δεί­χθηκε «μυθο­μα­νής». Το ’97 ένας άλλος κρα­τού­με­νος ισχυ­ρί­στηκε ότι το παιδί είχε απαχθεί από σπείρα, αλλά μετά από το θόρυβο που ξέσπασε, τον έδωσε σε μια οικο­γέ­νεια Ρομά, η οποία τον πούλησε σε έναν Έλληνα επι­χει­ρη­μα­τία στη Γερ­μα­νία. Ούτε αυτή η θεωρία βοήθησε στην εξι­χνί­αση της υπό­θε­σης.

Τον Σεπτέμ­βριο του 2016 η αστυ­νο­μία ενη­μέ­ρωσε την Κέρι Νίνταμ ότι είχαν πλη­ρο­φο­ρίες ότι ένας άνδρας από την Κω είχε ανα­φέ­ρει πως ο Κων­στα­ντί­νος Μπάρκας, χει­ρι­στής εκσκα­φέα που πέθανε το 2015, είχε πει ότι ο Μπεν σκο­τώ­θηκε σε ένα ατύχημα και ότι ο Μπάρκας είχε καλύψει τη σορό σε ένα πηγάδι. Οι Βρε­τα­νοί ντε­τέ­κτιβ θεωρούν ότι κατα­πλά­κωσε τον Μπεν με τον εκσκα­φέα από ατύχημα και πανι­κο­βλή­θηκε, απο­κρύ­πτο­ντας τα στοι­χεία και μετα­φέ­ρο­ντας το σώμα του σε μία κοντινή τοπο­θε­σία. Τότε ανα­ζω­πυ­ρώ­θηκε η έρευνα για τα λείψανα, σε δια­φο­ρε­τική περιοχή από αυτή που είχε σαρωθεί τέσσερα χρόνια νωρί­τερα. Οι ανα­σκα­φές επι­κε­ντρώ­θη­καν γύρω από ένα δέντρο, το οποίο φυτεύ­τηκε αφότου εξα­φα­νί­στηκε ο Μπεν. Περισ­σό­τε­ροι από 800 τόνοι χώματος ελέγ­χθη­καν και αντι­κεί­μενα ενδια­φέ­ρο­ντος επι­στρά­φη­καν στο Ηνωμένο Βασί­λειο για ιατρο­δι­κα­στική ανάλυση. Μεταξύ των οποίων και οστά που αρχικά πολλοί πίστε­ψαν ότι ανήκουν στον Μπεν. Όπως δια­πι­στώ­θηκε όμως αργό­τερα ήταν οστά ζώων. Θαμμένα βρέ­θη­καν επίσης, ένα αυτο­κι­νη­τάκι και ένα κομμάτι από σανδάλι, πάνω στα οποία υπήρχαν ίχνη αίματος. Οι εξε­τά­σεις έδειξαν ότι το αίμα δεν συνέ­πι­πτε με το DNA του Μπεν, το αυτο­κι­νη­τάκι ωστόσο ανα­γνω­ρί­στηκε από την οικο­γέ­νεια Νίνταμ ότι ανήκε στον Μπεν όταν εξα­φα­νί­στηκε.

«Η ομάδα μου και εγώ γνω­ρί­ζουμε ότι μηχα­νή­ματα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου ενός μεγάλου εκσκα­φέα, χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για να καθα­ρί­σουν μια έκταση γης στις 24 Ιουλίου 1991, πίσω από την αγροι­κία που ανα­και­νι­ζό­ταν από τους Νίνταμ», δήλωσε τον Οκτώβρη του 2016 ο υπεύ­θυ­νος αξιω­μα­τι­κός της βρε­τα­νι­κής αστυ­νο­μίας Τζον Κάου­ζινς. Πρό­σθεσε ότι είναι «πεπει­σμέ­νος πως ο Μπεν πέθανε την ίδια ημέρα που εξα­φα­νί­στηκε ως απο­τέ­λε­σμα ενός ατυ­χή­μα­τος κοντά στο αγρό­κτημα στο χωριό Ηρακλής και βρί­σκε­ται θαμ­μέ­νος στο νησί της Κω».

Δύο μήνες αργό­τερα η Κέρι Νίνταμ, μητέρα του Μπεν, εξήγησε για ποιο λόγο η αστυ­νο­μία του Γιορκ­σάιρ θεωρεί ότι ο φάκελος της υπό­θε­σης έκλεισε, στα­μα­τώ­ντας τις αντί­στοι­χες έρευνες. Μας δια­βε­βαί­ω­σαν ότι «υπάρ­χουν άνθρω­ποι στο νησί που ξέρουν, αλλά είπαν ψέματα. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι στην Κω που ξέρουν τι έγινε και πιθα­νό­τατα ξέρουν ακριβώς που είναι θαμ­μέ­νος ο Μπεν». Η ίδια είχε ενο­χο­ποι­ή­σει ανοιχτά τον Οκτώ­βριο του ίδιου έτους τον Κων­στα­ντίνο Μπάρκα, λέγο­ντας ότι «φυσικά ήξερε τα πάντα από την αρχή και εύχομαι να καί­γε­ται στην κόλαση».

Η δήλωση προ­κά­λεσε την έντονη αντί­δραση της οικο­γέ­νειας του Μπάρκα, ο οποίος πέθανε το 2015 από καρκίνο του στο­μά­χου. Μιλώ­ντας στην «Daily Mail» ο γιος του εκλι­πό­ντος, Βαλά­ντης Μπάρκας, τόνισε ότι η Κέρι Νίνταμ βεβη­λώ­νει τη μνήμη του πατέρα του και της συνέ­στησε να προ­σέ­χει τα λόγια της. «Όταν οδηγείς έναν εκσκα­φέα είσαι ψηλά, η καμπίνα έχει τζάμια γύρω-γύρω, έχεις πολύ καλή ορα­τό­τητα, σε αντί­θεση με ένα φορτηγό. Μπορείς να δεις ακόμα και ένα ποντίκι στο έδαφος από κάτω σου. Όσο ζούσε ο πατέρας μου, βοη­θούσε την αστυ­νο­μία. Επί 25 χρόνια δεν βρήκαν τίποτα. Κατη­γο­ρή­θηκε ότι έτρεμε και ότι ήταν αγχω­μέ­νος, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Όταν έφυγε από το γραφείο του ανα­κριτή, ήταν πολύ ήρεμος. Πάντα σεβό­μα­σταν την Κέρι Νίνταμ, αλλά είμαστε πολύ ανα­στα­τω­μέ­νοι με όσα είπε για τον πατέρα μου», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Βαλά­ντης Μπάρκας, σε αυτό που μπορεί να είναι ο επί­λο­γος της πιο αλλό­κο­της εξα­φά­νι­σης παιδιού σε ελλη­νικό έδαφος. Μέρα μεση­μέρι, σε ένα θεω­ρη­τικά φιλή­συχο και ασφαλές μέρος, βγαλ­μένο από τις πιο ανέ­με­λες εικόνες του ελλη­νι­κού καλο­και­ριού.

Πηγή: menshouse.gr