Μ. Αγγελιάδης: “Oλη αυτή η ιστορία είναι για να ματαιωθεί η επένδυση”

Ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός επεν­δυ­τής Μερ­κού­ριος Αγγε­λιά­δης, ο επι­χει­ρη­μα­τίας που θέλησε να επεν­δύ­σει 300 εκατ. ευρώ στην Αφάντου της Ρόδου, μιλά για εσκεμ­μένη εμπλοκή της δια­δι­κα­σίας και απειλεί με απο­χώ­ρηση. Τονίζει ότι οι Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί επι­χει­ρη­μα­τίες δεν εμπι­στεύ­ο­νται την ελλη­νική κυβέρ­νηση και απορεί γιατί στη χώρα, επι­λέ­γουν τα δανεικά αντί για τις επεν­δύ­σεις.

Συνέ­ντευξη στη Δέσποινα Συριο­πού­λου

“Η συμπε­ρι­φορά αυτή της κυβέρ­νη­σης απο­τρέ­πει καθένα που θα ήθελε να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα” ανα­φέ­ρει το Capital.gr ο Μερ­κού­ριος Αγγε­λιά­δης, ο επι­χει­ρη­μα­τίας που ορα­μα­τί­στηκε να δημιουρ­γή­σει τη “Ριβιέρα της Μεσο­γείου” στη Ρόδο, ύστερα από την ανα­κοί­νωση του Υπ. Πολι­τι­σμού για το χαρα­κτη­ρι­σμό ως αρχαιο­λο­γικό χώρο μιας έκτασης περισ­σό­τερο από 10.000 στρέμ­ματα στην περιοχή της Αφάντου. Επι­προ­σθέ­τως, θεωρεί ότι οι επεν­δύ­σεις είναι ο μόνος δρόμος μέσα από τον οποίο μπορεί η Ελλάδα να ανα­κάμ­ψει.

Η θέληση του Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νού εγνω­σμέ­νου κύρους επι­χει­ρη­μα­τία Μερ­κούρη Αγγε­λιάδη, με πείρα σε μεγάλα έργα, και δη ομο­σπον­διακά,  να αξιο­ποι­ή­σει την περιοχή αυτή, μια προ­ο­πτική που έδωσε –προς στιγμή– ανάσα ζωής στους κατοί­κους, με την απόφαση –τότε της κυβέρ­νη­σης Σαμαρά– να δώσει όλο αυτό τον εγκα­τα­λε­λειμ­μένο χώρο που ταλαι­πω­ρεί και υπο­βι­βά­ζει την του­ρι­στική προ­σέγ­γιση και εκμε­τάλ­λευσή της ήδη από την 10ετία του 1970.

Η επέν­δυση παρά τις γνωστές γρα­φειο­κρα­τι­κές δυσκο­λίες του ελλη­νι­κού δυσκί­νη­του κράτους, εν τούτοις προ­χω­ρούσε στα­διακά έστω και μετ’ εμπο­δίων. Ο Μερ­κού­ρης Αγγε­λιά­δης, ξεχει­λί­ζο­ντας οργή αλλά και θυμό –πλην όμως όντας ιδιαί­τερα φλεγ­μα­τι­κός– για  την συνο­λική συμπε­ρι­φορά του ελλη­νι­κού δημο­σίου –όπως μας είπε ο ίδιος, δεν ξεχω­ρί­ζει κόμματα και κυβερ­νή­σεις, ούτε εμπλέ­κε­ται στις εσω­τε­ρι­κές πολι­τι­κές δια­δι­κα­σίες– που μετά τα τελευ­ταία γεγο­νότα με το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού εμφα­νί­ζε­ται σαν να εξαπατά, για ακόμα μια φορά, έναν υπο­ψή­φιο επεν­δυτή. Επέν­δυση, η οποία αν προ­χω­ρή­σει, θα απο­φέ­ρει μέγιστα οφέλη όχι μόνο στην περιοχή με την ανά­πτυξη, αλλά και συνο­λικά στην Ελλάδα. Η κυβέρ­νηση, όμως, με κάποιο τρόπο φαί­νε­ται να βάζει φρένο στα σχέδια του επι­χει­ρη­μα­τία για το μεγα­λό­πνοο αυτό έργο.

Η επέν­δυση για την περιοχή της Αφάντου για τον Μερ­κού­ριο Αγγε­λιάδη δεν είναι και­νούρ­για. Από το 1993, επί κυβέρ­νη­σης Κ. Μητσο­τάκη είχε εκφρά­σει το ενδια­φέ­ρον του είτε για αγορά, είτε για ενοι­κί­αση. Και επί κυβερ­νή­σεων ΠΑΣΟΚ έγιναν ανά­λο­γες προ­σπά­θειες, χωρίς ωστόσο κανένα απο­τέ­λε­σμα. Από τότε πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια, όπως μας λέει ο ίδιος καθ’ οδόν προς το Άγιο  Όρος, διευ­κρι­νί­ζει πως πριν από λίγα χρόνια και ευρι­σκό­με­νος στο ταξίδι του στην Ιερου­σα­λήμ για την επί­σκεψη του Οικου­με­νι­κού πατριάρχη κ. Βαρ­θο­λο­μαίου  και του Ποντί­φικα Φρα­γκί­σκου το 2014, πέρασε από τη Ρόδο –ο ίδιος κατά­γε­ται από τη Σύμη– και εκεί  έμαθε για πρώτη φορά για το δια­γω­νι­σμό  που είχε προ­κη­ρύ­ξει το  ΤΑΙΠΕΔ.  Ο Μερ­κού­ρης Αγγε­λιά­δης θέλησε να πάει κόντρα σε αυτό που υπο­γραμ­μί­ζε­ται σε ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κούς επι­χει­ρη­μα­τι­κούς κύκλους, όταν δια­χω­ρί­ζο­νται πλήρως τα πατριω­τικά συναι­σθή­ματα και η αγάπη για την Ελλάδα από τα επι­χει­ρη­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. Θέλησε –παρά τα γνωστά προ­βλή­ματα του δυσκί­νη­του και γρα­φειο­κρα­τι­κού ελλη­νι­κού κράτους– να κάνει όλα όσα απαι­τού­νται, μέχρι να αρχίσει το έργο να παίρνει σάρκα και οστά.

Χρειά­ζο­νται επεν­δύ­σεις, όχι δανεικά…

Εμφανώς σαστι­σμέ­νος και δικαιο­λο­γη­μένα απο­γοη­τευ­μέ­νος από τις τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις, περι­μέ­νει να δει τι θα επα­κο­λου­θή­σει, επα­να­ξιο­λο­γώ­ντας τις προ­θέ­σεις του και τις επό­με­νες κινή­σεις του.

– Πώς σχο­λιά­ζετε τα όσα συνέ­βη­σαν τις τελευ­ταίες ημέρες;

Πολλά πράγ­ματα δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι όταν ανέφερα και ανέλυσα στους Ροδίτες τι θέλω να κάνω, υπήρξε ενθου­σια­σμός. Όλοι αγά­πη­σαν το έργο. Η επέν­δυση είναι πολύ μεγάλη. Χρειά­ζο­νται πολύ μεγάλα ποσά, και θεω­ρούσα ότι μπορώ να προ­σελ­κύσω και άλλους επι­τυ­χη­μέ­νους Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νούς επι­χει­ρη­μα­τίες, δεύ­τε­ρης και τρίτης γενιάς, αλλά και άλλους με επεν­δυ­τικό ενδια­φέ­ρον. Προ­σω­πικά με ενδιέ­φερε να γίνει το έργο, αλλά και να μην χάσω χρήματα. Ένα έργο που το θέλει η Ρόδος. Αν γίνει, θα μπο­ρέ­σει να προ­σελ­κύ­σει και άλλου είδους του­ρί­στες. Δεν θα αφορά μόνο τους του­ρί­στες με το βρα­χιο­λάκι (σ.σ. all inclusive). Μην παρε­ξη­γηθώ, δεν το κατη­γορώ αυτό το είδος (του­ρί­στα), ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Αφορά και ανθρώ­πους/επι­σκέ­πτες που για παρά­δειγμα παίζουν γκολφ, όχι τον Αύγου­στο, που έχει πολλή ζέστη, αλλά τον Οκτώ­βριο ή ακόμα και τον Ιανουά­ριο ή τον Φεβρουά­ριο. Είναι αυτός που θα “κλείσει” κάποιο γιοτ. Είναι αυτός που θα πάει στην παλιά πόλη να φάει. Γι’ αυτό λέω ότι αυτό το έργο μπορεί να δημιουρ­γή­σει τη “ριβιέρα της Μεσο­γείου”. Δεν είναι δυνατόν ο του­ρι­σμός να στα­μα­τάει στις 15 Οκτω­βρίου. Και αυτό επι­διώ­κουμε με αυτή την επέν­δυση. Του­ρι­σμό 12 μήνες το χρόνο.

-Με αυτή τη συμπε­ρι­φορά, θεω­ρείτε ότι η κυβέρ­νηση βοηθάει τις επεν­δύ­σεις; 

Κατη­γο­ρη­μα­τικά όχι. Θα σας πω την εμπει­ρία μου στην Αμερική, όντας μέλος σε μεγά­λους οργα­νι­σμούς. Συζη­τώ­ντας με επι­τυ­χη­μέ­νους επι­χει­ρη­μα­τίες, με πολλά χρήματα, Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νούς δεύ­τε­ρης και τρίτης, με κοροϊ­δεύ­ουν για την απόφασή μου. Μου λένε “ο πατέρας μου είχε χάσει τα χρήματά του και μου είχε πει να μην κάνω κάποια κίνηση”. Είναι πολύ λυπηρό αυτό που λέω. Κανένας επι­χει­ρη­μα­τίας με πολλά χρήματα δεν θέλει να έρθει στην Ελλάδα. Από­δειξη ότι κανείς επι­χει­ρη­μα­τίας από την μετα­πο­λί­τευση και μετά δεν κατά­φερε να κάνει κάποιο έργο.

– Τι θα θέλατε να πείτε στην πολι­τική ηγεσία;

Χρειά­ζο­νται οπωσ­δή­ποτε επεν­δύ­σεις για να ανοί­ξουν δου­λειές. Είναι το πρω­ταρ­χικό και το βασικό. Όχι δανεικά. Χρειά­ζο­νται ανθρώ­πους να έρθουν να επεν­δύ­σουν! Δεν το κατα­λα­βαί­νουν; Και να πάψουν τα εγώ κα εσύ και η καρέκλα. Οι επεν­δύ­σεις είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η Ελλάδα μας! Είναι η πλου­σιό­τερη χώρα στον κόσμο.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Στην συζή­τηση με τον Μερ­κούρη Αγγε­λιάδη, ήταν παρών και ο εκπρό­σω­πός του στην Ελλάδα και στενός του συνερ­γά­της στην επέν­δυση, Ανα­στά­σιος Ατσίδης, ο οποίος πολύ γλαφυρά μας περι­γρά­φει τα γεγο­νότα των τελευ­ταίων δυο ετών, θεω­ρώ­ντας μάλιστα με την τελευ­ταία απόφαση ο στόχος ήταν να ματαιω­θεί η επέν­δυση.

“Τον Ιούλιο του 2014, ο κ. Αγγε­λιά­δης ήταν πλειο­δό­της στο δια­γω­νι­σμό με 26, 9 εκατ. με τον δεύτερο πλειο­δότη στα 17 εκατ., με ενδια­φέ­ρον να πάρει το βόρειο τμήμα του Γκολφ, ενώ το νότιο πήρε η εται­ρεία του κ. Νικο­λαϊδη. Από το δια­γω­νι­σμό, προ­βλε­πό­ταν η κατά­θεση της εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής 2 εκατ. ευρώ. Την περίοδο εκείνη η διαφορά ευρώ δολα­ρίου ήταν περίπου στο 1,4 και ο πλειο­δό­της χρειά­στηκε να στείλει ένα ποσό περίπου 3 εκατ. δολάρια στην τράπεζα της Ρόδου και εν συνε­χεία εκδό­θηκε η εγγυ­η­τική επι­στολή. Υπήρξαν αρκετές καθυ­στε­ρή­σεις για την υπο­γραφή των συμ­βο­λαίων, από διάφορα θέματα που είχαν προ­κύ­ψει. Πριν από περίπου 3 μήνες κλη­θή­καμε από το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού που ήθελε ένα αρχαιο­λο­γικό τμήμα 209 στρεμ­μά­των, το βουνό του Ερη­μό­κα­στρου, να εξαι­ρε­θεί από το Project. Αφού λοιπόν ζήτησαν τα 209 στρέμ­ματα να βγουν από το συμ­βό­λαιο που θα γινόταν, εμείς το απο­δε­χθή­καμε, διότι η χρήση του ήταν αρχαιο­λο­γική και δεν μπορείς να χτίσεις μέσα σε αυτό. Η οποια­δή­ποτε κατα­σκευή γινόταν εκεί (πεζό­δρο­μοι κλπ), θα ήταν κατόπιν έγκρι­σης του τοπικού συμ­βου­λίου και στη συνέ­χεια αρχαιο­λο­γι­κού συμ­βου­λίου. Δεχθή­καμε λοιπόν να φύγουν αυτά τα 209 στρέμ­ματα από τον δια­γω­νι­σμό. Πριν από 10 ημέρες κλη­θή­καμε εκ νέου από το Υπουρ­γείο περι­βάλ­λο­ντος, όπου μας ζητή­θηκε ένας υδρο­βιό­το­πος, περίπου 10,5 στρέμ­ματα να βγει από τον δια­γω­νι­σμό. Τους είπα ότι αυτός ο χώρος δεν είναι υδρο­βιό­το­πος, διότι γνωρίζω την περιοχή και ότι αυτός ο χώρος ήταν “μπα­ζό­το­πος” και όχι υδρο­βιό­το­πος. Δυσκο­λεύ­τη­καν να το κατα­λά­βουν. Επίσης τους εξήγησα ότι δεν θα γινόταν κάποιο κτίσμα στο χώρο αυτό και ότι η εται­ρεία που έκανε τον δια­γω­νι­σμό, σωστά προ­έ­βλεψε να δοθεί στον επεν­δυτή διότι θα τον κρα­τούσε πάντα καθαρό. Ζήτησαν να φύγει και αυτό, ενώ από την πλευρά μου επι­φυ­λά­χθηκα να τους στείλω φωτο­γρα­φίες. Από και πέρα δεν ξέρω ποια ήταν η τύχη του. Στις 22 Απρι­λίου έλαβε χώρα το Συμ­βού­λιο Διοί­κη­σης, όπου τα συναρ­μό­δια υπουρ­γεία συνε­δριά­ζουν για τη δημο­σί­ευση του Ειδικού Πολε­ο­δο­μι­κού Σχεδίου που θα ισχύσει. Και ενώ πιστεύ­αμε ότι το θέμα θα τελεί­ωνε, προς έκπληξή μας, ο δικη­γό­ρος του κ. Αγγε­λιάδη στην Αθήνα και οι τεχνι­κοί του σύμ­βου­λοι τον ειδο­ποί­η­σαν ότι στο Συμ­βού­λιο Διοί­κη­σης εμφα­νί­στηκε κάποιος εκπρό­σω­πος του Υπουρ­γείου πολι­τι­σμού και δήλωσε ότι όλο το ακίνητο τίθεται σε αρχαιο­λο­γική ζώνη και μετα­φέ­ρο­νται όλες οι αρμο­διό­τη­τες του από το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος στο υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, καθώς και ότι διά­ταγμα στις 21 Απρι­λίου του 2016 ανα­φέ­ρει σαφέ­στατα ότι γίνεται επα­να­προσ­διο­ρι­σμός της έκτασης του Ερη­μο­κρά­στρου που από 209 στρέμ­ματα που μας ζητού­σαν, έγινε 10.000 στρέμ­ματα.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε, λοιπόν, τι γίνεται με την επέν­δυση του βόρειου και του νότιου Γκολφ. Όλη η επέν­δυση ‘πάει περί­πατο’. Φαί­νε­ται ότι δεν θέλουν να την κάνουν την επέν­δυση. Θέτουν δηλαδή το βόρειο Γκόλφ, αλλά και το νότιο, των οποίων πλειο­δό­τες είναι ο κ. Αγγε­λιά­δης και ο κ. Νικο­λάι­δης ως αρχαιο­λο­γική ζώνη. Θεωρώ, λοιπόν, ότι θέλουν να ματαιώ­σουν την επέν­δυση.

Οι τεχνι­κοί σύμ­βου­λοι του κ. Αγγε­λιάδη στην Αθήνα και το νομικό του γραφείο παρα­κο­λου­θού­σαν την πορεία της υπό­θε­σης. Υπήρχε βέβαια κάποια μεγάλη καθυ­στέ­ρηση, διότι υπήρχαν κάποια προ­βλή­ματα από πλευράς της Διοί­κη­σης –γνω­ρί­ζετε πώς δου­λεύει το κράτος–, γι’ αυτό και πιστεύ­αμε πως η υπόθεση θα έκλεινε. Γι’ αυτό και ο κ. Αγγε­λιά­δης έχει δαπα­νή­σει ένα μεγάλο ποσό, πάνω από 1 εκατ. ευρώ τόσο για το Master plan της επέν­δυ­σης από μελε­τη­τικό γραφείο της Νέας Υόρκης, όσο και για την νομική υπο­στή­ριξη στην Αθήνα, καθώς αντί­στοιχα και τεχνική υπο­στή­ριξη. Και έρχο­νται σήμερα και του λένε ότι η επέν­δυση σχεδόν ακυ­ρώ­νε­ται”.

Να σεβα­στούν την προ­κή­ρυξη του δια­γω­νι­σμού

– Ποιες θα είναι οι επό­με­νες κινή­σεις σας;

Όπως ανα­φέ­ρει ο κ. Αγγε­λιά­δης: αν δεν μου το δώσουν όπως λέει η προ­κή­ρυξη του δια­γω­νι­σμού και όπως το πήρα, κάνο­ντας αυτή την προ­σφορά, θα απο­χω­ρήσω, θα απαι­τήσω από το ελλη­νικό δημόσιο τις δαπάνες που έχω ξοδέψει μέχρι σήμερα και θα ζητήσω και τις απο­ζη­μιώ­σεις στα ευρω­παϊκά δικα­στή­ρια ή όπου αλλού χρεια­στεί.

Όλη η περιοχή δεν είναι αρχαιο­λο­γική. Αυτοί το βάφτι­σαν έτσι, προ­κει­μέ­νου να ματαιώ­σουν την επέν­δυση. Διότι ένας αρχαιο­λο­γι­κός χώρος προσ­διο­ρί­ζε­ται από τα πόσα αρχαία έχουν βρεθεί, στις ανα­σκα­φές που έχουν γίνει. Το βουνό του Ερη­μό­κα­στρου είναι ένα βουνό που λένε ότι υπήρξαν κάποια ευρή­ματα στο παρελ­θόν, ας επα­να­προσ­διο­ρί­σουν λοιπόν τις συντε­ταγ­μέ­νες εκεί και από τα 209 στρέμ­ματα ως αρχαιο­λο­γική ζώνη, ας το κάνουν 210, 220, άντε 250. Το να την επα­να­προσ­διο­ρί­ζουν σε 10.000 στρέμ­ματα, όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, υπάρχει σκο­πι­μό­τητα.

-Όλη η επέν­δυση πόσα στρέμ­ματα είναι;

Η καθαρή οικο­δο­μή­σιμη επέν­δυση είναι 540 στρέμ­ματα. Από εκεί και πέρα παρα­δί­δο­νται για χρήση άλλα 500 στρέμ­ματα που είναι το Golf και έχει την υπο­χρέ­ωση η Μ.Α. Angeliades (σ.σ η εται­ρεία του κ. Αγγε­λιάδη) να το φτιάξει και επι­πλέον είναι κάποιες ακόμη εκτά­σεις μη οικο­δο­μή­σι­μες.

-Είπατε ότι υπάρχει σκο­πι­μό­τητα; 

Ναι, όλη αυτή η ιστορία είναι για να ματαιω­θεί η επέν­δυση. Είναι δυνατό πριν γίνει ο δια­γω­νι­σμός να μην έχει ελεγ­χθεί ότι ο χώρος είναι αρχαιο­λο­γι­κός. Πώς είδαν τότε το Ερη­μό­κα­στρο με 209 στρέμ­ματα και το έβαλαν στο project και έρχο­νται τώρα και λένε δεν είναι 209, αλλά 10.000 στρέμ­ματα.

capital.gr