ΠΟΜΙΔΑ: Κινδυνεύει η ακίνητη περιουσία χιλιάδων πολιτών

Σήμα κιν­δύ­νου για την απώ­λεια πε­ριου­σιών χι­λιά­δων ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των λόγω των δα­σι­κών χαρ­τών, εκ­πέ­μπει η ΠΟ­ΜΙ­ΔΑ. Με επι­στο­λή της προς τον Σ. Φά­μελ­λο ανα­φέ­ρει ότι υπάρ­χουν πολλά σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα που πρέ­πει να επι­λυ­θούν.

«Το πρό­βλη­μα ωστό­σο που πα­ρα­μέ­νει άλυτο είναι εκεί­νο των ιδιο­κτη­τών αστι­κών πε­ριου­σιών σε πε­ριο­χές όπου η Δα­σι­κή Υπη­ρε­σία, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας πα­λιούς χάρ­τες εξα­κο­λου­θεί να τις θε­ω­ρεί ως δα­σι­κές. Επι­πλέ­ον είναι δε­κά­δες χι­λιά­δες οι πο­λί­τες σε όλη τη χώρα που δεν γνω­ρί­ζουν αν πρέ­πει να κά­νουν έν­στα­ση ή όχι, και επί­σης πάρα πολ­λοί εκεί­νοι που δεν μπο­ρούν να κά­νουν έν­στα­ση λόγω του συ­νο­λι­κού υψη­λού κό­στους που απαι­τεί­ται για την άσκη­σή της, δε­δο­μέ­νου ότι για να ασκη­θεί μια έν­στα­ση με αξιώ­σεις και πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας θα πρέ­πει να έχει συ­ντα­χθεί από από­λυ­τα εξει­δι­κευ­μέ­νο δα­σο­λό­γο», το­νί­ζε­ται.

Ανα­λυ­τι­κά, όλη η επι­στο­λή:

 

Προς τον Ανα­πλη­ρω­τή Υπουρ­γό Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας κο Σω­κρά­τη Φά­μελ­λο

Ενταύ­θα

Αθήνα, 27.2.2017

Θέμα: Ανα­γκαί­ες τρο­πο­ποι­ή­σεις της νο­μο­θε­σί­ας για τους δα­σι­κούς χάρ­τες.

Αξιό­τι­με κε Υπουρ­γέ

Παρά τις πρό­σφα­τες δια­βε­βαιώ­σεις σας ότι οι δα­σι­κοί χάρ­τες δεν θα αμ­φι­σβη­τή­σουν την πε­ριου­σία των πο­λι­τών, αλλά και τις επι­μέ­ρους ση­μα­ντι­κές προ­σπά­θειές σας, που έγι­ναν έστω και με με­γά­λη κα­θυ­στέ­ρη­ση για την επί­λυ­ση ορι­σμέ­νων από τα πολύ σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα που συν­δέ­ο­νται με αυ­τούς, η ΠΟ­ΜΙ­ΔΑ οφεί­λει να επι­ση­μά­νει και να προει­δο­ποι­ή­σει όλους τους εν­δια­φε­ρό­με­νους, όπως έκανε και στο πρό­σφα­το συ­νέ­δριό της, ότι ο κίν­δυ­νος να χά­σουν τις πε­ριου­σί­ες τους είναι άμε­σος και υπαρ­κτός.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, με πρό­σφα­τη ερ­μη­νευ­τι­κή εγκύ­κλιο λύ­σα­τε σε με­γά­λο βαθμό το πρό­βλη­μα των αγρο­τι­κών εκτά­σε­ων που χα­ρα­κτη­ρί­σθη­καν ως ανα­δα­σω­τέ­ες επει­δή κά­η­καν σε κά­ποια από τις πυρ­κα­γιές των πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών (επι­ση­μαί­νου­με ωστό­σο ότι αν για τη σύ­ντα­ξη των δα­σι­κών χαρ­τών χρη­σι­μο­ποιού­νταν αε­ρο­φω­το­γρα­φί­ες του 1960 θα εί­χα­με πολύ πιο ακρι­βή απο­τύ­πω­ση της πραγ­μα­τι­κής κα­τά­στα­σης και λι­γό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα).

Το πρό­βλη­μα ωστό­σο που πα­ρα­μέ­νει άλυτο είναι εκεί­νο των ιδιο­κτη­τών αστι­κών πε­ριου­σιών σε πε­ριο­χές όπου η Δα­σι­κή Υπη­ρε­σία, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας πα­λιούς χάρ­τες εξα­κο­λου­θεί να τις θε­ω­ρεί ως δα­σι­κές. Επι­πλέ­ον είναι δε­κά­δες χι­λιά­δες οι πο­λί­τες σε όλη τη χώρα που δεν γνω­ρί­ζουν αν πρέ­πει να κά­νουν έν­στα­ση ή όχι, και επί­σης πάρα πολ­λοί εκεί­νοι που δεν μπο­ρούν να κά­νουν έν­στα­ση λόγω του συ­νο­λι­κού υψη­λού κό­στους που απαι­τεί­ται για την άσκη­σή της, δε­δο­μέ­νου ότι για να ασκη­θεί μια έν­στα­ση με αξιώ­σεις και πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας θα πρέ­πει να έχει συ­ντα­χθεί από από­λυ­τα εξει­δι­κευ­μέ­νο δα­σο­λό­γο.

Αυτές οι τε­ρά­στιες αδυ­να­μί­ες του συ­στή­μα­τος, που δεν μπο­ρεί να θε­ρα­πευ­τούν ενόσω «τρέ­χουν» οι ασφυ­κτι­κές προ­θε­σμί­ες υπο­βο­λής εν­στά­σε­ων σε πολ­λές πε­ριο­χές της χώρας ασφα­λώς θα οδη­γή­σουν σε απώ­λεια (ου­σια­στι­κή «δή­μευ­ση») πε­ριου­σιών, όπως έχει κατ’ επα­νά­λη­ψη κα­ταγ­γεί­λει η ΠΟ­ΜΙ­ΔΑ.

Δύο πολύ ση­μα­ντι­κά ερ­γα­λεία, απα­ραί­τη­τα για την οι­κο­νο­μία και χρή­σι­μα για τους ιδιο­κτή­τες, το Κτη­μα­το­λό­γιο και οι Δα­σι­κοί Χάρ­τες με­τα­τρέ­πο­νται δυ­στυ­χώς σε αφορ­μή απώ­λειας πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων από ιδιο­κτή­τες που έχουν ανε­πί­λη­πτη νομή και κα­το­χή επί ολό­κλη­ρες γε­νε­ές, εξ αι­τί­ας της απα­ρά­δε­κτης νο­μο­θε­σί­ας που ισχύ­ει σή­με­ρα.

Για τους πα­ρα­πά­νω λό­γους ζη­τού­με με νο­μο­θε­τι­κή σας πα­ρέμ­βα­ση:

1. Την κα­τάρ­γη­ση του «τεκ­μη­ρί­ου ιδιο­κτη­σί­ας» του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου επί κάθε εκτά­σε­ως που το Δη­μό­σιο την δη­λώ­νει ως δα­σι­κή, και άρα δική του, με απο­τέ­λε­σμα ο ιδιώ­της που δια­θέ­τει νό­μι­μους τί­τλους πολ­λών δε­κα­ε­τιών και ανε­πί­λη­πτη νομή, να πρέ­πει να απο­δεί­ξει την κυ­ριό­τη­τά του με τί­τλους που να ανα­τρέ­χουν στο 1885 (!), πράγ­μα που είναι αδύ­να­τον για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους και θα οδη­γή­σει νο­μο­τε­λεια­κά στη δή­μευ­ση των πε­ριου­σιών τους, και
2. Την άμεση πα­ρά­τα­ση της προ­θε­σμί­ας άσκη­σης αντιρ­ρή­σε­ων κατά των αναρ­του­μέ­νων δα­σι­κών χαρ­τών, με ταυ­τό­χρο­νη ενη­μέ­ρω­ση των πο­λι­τών για τις συ­νέ­πειες από την ανάρ­τη­ση αυτή.

Ει­δι­κό­τε­ρα σας επι­ση­μαί­νου­με τα εξής:

1)  Τον κίν­δυ­νο ‘’δή­μευ­ση­ς΄΄ της πε­ριου­σί­ας κά­ποιων πο­λι­τών (που εν­δε­χο­μέ­νως μπο­ρεί να απο­τε­λεί και το μο­να­δι­κό πε­ριου­σια­κό τους στοι­χείο) όταν η ιδιο­κτη­σία τους εκ πα­ρα­δρο­μής ή από υπε­ρε­κτί­μη­ση στοι­χεί­ων βλά­στη­σης θε­ω­ρεί­ται από το δα­σι­κό χάρτη ως δα­σι­κή. Δεν μι­λά­με για πε­ρι­πτώ­σεις που εν­δε­χο­μέ­νως ακόμα και οι ίδιοι οι πο­λί­τες γνω­ρί­ζουν ότι είχαν δα­σι­κή έκτα­ση ή ότι εκ­χέρ­σω­σαν δα­σι­κή έκτα­ση ή ότι ο αγρός έγινε πραγ­μα­τι­κό δάσος. Ανα­φε­ρό­μα­στε σε πε­ρι­πτώ­σεις όπου είναι πα­σι­φα­νές ότι έχει γίνει λάθος και ο πο­λί­της κα­λεί­ται να υπο­βά­λει αντιρ­ρή­σεις κα­τα­βάλ­λο­ντας το αντί­στοι­χο (μικρό ή με­γα­λύ­τε­ρο) τέλος άσκη­σης αντιρ­ρή­σε­ων και κα­τα­φεύ­γο­ντας συγ­χρό­νως σε τε­χνι­κό σύμ­βου­λο. Σε αυτές τα πε­ρι­πτώ­σεις εάν δεν έχει τα χρή­μα­τα κα­τα­βο­λής του τέ­λους ή δεν έχει την οι­κο­νο­μι­κή άνεση για την πρό­σλη­ψη ει­δι­κού τε­χνι­κού συμ­βού­λου είναι βέ­βαιο ότι ο χάρ­της θα κυ­ρω­θεί με την ιδιο­κτη­σία του (εσφαλ­μέ­να) ως δα­σι­κή και φυ­σι­κά αυτή θα θε­ω­ρεί­ται και δη­μό­σια, οπότε τη χάνει ορι­στι­κά.

2)   Το σο­βα­ρό­τα­το πρό­βλη­μα με τις ασφυ­κτι­κές προ­θε­σμί­ες που προ­βλέ­πο­νται για την άσκη­ση εν­στά­σε­ων. Οι πο­λί­τες είναι ‘’πα­γω­μέ­νοι’’ και μέχρι προ­χθές δεν ήξε­ραν ξέ­ρουν τι να κά­νουν αφού το ίδιο το Υπουρ­γείο δεν είχε απο­φα­σί­σει ακόμα τι θα γίνει με διά­φο­ρα τε­χνι­κά θέ­μα­τα που έχουν προ­κύ­ψει. Για πα­ρά­δειγ­μα, ανα­φέ­ρου­με τις εκτά­σεις που ανα­φέ­ρο­νται ως ανα­δα­σω­τέ­ες ενώ ο δα­σι­κός χάρ­της τις δεί­χνει ανέ­κα­θεν αγρο­τι­κές, καθώς και πολ­λές άλλες πε­ρι­πτώ­σεις. Ευ­τυ­χώς στο θέμα αυτό δώ­σα­τε λύση, αλλά θε­ω­ρού­με ότι υπάρ­χουν και άλλα θέ­μα­τα (πχ κτί­σμα­τα που έχουν πο­λε­ο­δο­μι­κή άδεια, χωρίς άδεια από το δα­σαρ­χείο και στο δα­σι­κό χάρτη οι εκτά­σεις ανα­φε­ρό­με­ναι ως ΔΑ εκ­χερ­σω­μέ­νοι αγροί). Δεν υπάρ­χει μέχρι στιγ­μής υπεύ­θυ­νη ενη­μέ­ρω­ση αν οι πο­λί­τες πρέ­πει ή όχι εν τέλει να ασκή­σουν αντιρ­ρή­σεις, οπότε και δεν έχουν ασκη­θεί. Οι πο­λί­τες βρί­σκο­νται σε ανα­μο­νή έχο­ντας σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις χάσει ήδη τη μισή προ­θε­σμία για την υπο­βο­λή των αντιρ­ρή­σε­ων.

3)   Την έλ­λει­ψη υπεύ­θυ­νης ενη­μέ­ρω­σης των πο­λι­τών – όχι τόσο ως προς την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας ανάρ­τη­σης των δα­σι­κών χαρ­τών, αλλά  ως προς τα απο­τε­λέ­σμα­τα από τη κύ­ρω­ση αυτών. Ενη­με­ρω­τι­κά ανα­φέ­ρου­με ότι πολ­λοί πο­λί­τες θε­ω­ρούν ότι οι δα­σι­κοί χάρ­τες απο­τε­λούν κά­ποια εσω­τε­ρι­κή διερ­γα­σία των δα­σαρ­χεί­ων ή θε­ω­ρώ­ντας ότι έχουν αγρο­τι­κή γη (γιατί τη θυ­μού­νται ως αγρο­τι­κή από το 1960 ή  1970) δεν ασχο­λού­νται με το να ενη­με­ρω­θούν (και εν­δε­χο­μέ­νως να ασκή­σουν αντιρ­ρή­σεις- αν υπάρ­χει πρό­βλη­μα), γιατί δεν γνω­ρί­ζουν ότι ο δα­σι­κός χάρ­της πραγ­μα­τεύ­ε­ται το 1945 ή γιατί θε­ω­ρούν ότι οι δα­σι­κοί χάρ­τες ασχο­λού­νται με τα δάση, ενώ η ιδιο­κτη­σία τους δεν έχει καμιά σχέση με αυτά.

4)   Την ανά­γκη οι αντιρ­ρή­σεις που θα ασκη­θούν, να εξε­τα­σθούν άμεσα, μέσα στα χρο­νι­κά πε­ρι­θώ­ρια που ορί­ζο­νται από την ισχύ­ου­σα νο­μο­θε­σία και όχι να γίνει ό,τι έγινε στην Πε­ντέ­λη, στο Μα­ρα­θώ­να και σε άλλες πε­ριο­χές, όπου οι δα­σι­κοί χάρ­τες κυ­ρώ­θη­καν μόνο ως προς τα τμή­μα­τα που δεν ασκή­θη­καν αντιρ­ρή­σεις, ενώ από τις αντιρ­ρή­σεις που ασκή­θη­καν δεν εξε­τά­στη­κε (5 χρό­νια μετά) καμία, με απο­τέ­λε­σμα να εγκλω­βι­στούν εκτά­σεις (ιδιο­κτη­σί­ες) οι οποί­ες πράγ­μα­τι πλη­ρού­σαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις να χα­ρα­κτη­ρι­στούν ως μη δα­σι­κές, δη­μιουρ­γώ­ντας όμως εδώ και 5 χρό­νια με­γά­λα προ­βλή­μα­τα στους ιδιο­κτή­τες τους.

 5)    Την ανά­γκη οι επι­τρο­πές εξέ­τα­σης των αντιρ­ρή­σε­ων να μπο­ρούν να δί­νουν λύση σε πολλά από τα προ­βλή­μα­τα που ανα­δει­κνύ­ο­νται μέσω της ανάρ­τη­σης των δα­σι­κών χαρ­τών, ώστε μέσα στα όρια της ισχύ­ου­σας νο­μο­θε­σία να απε­μπλα­κούν δια πα­ντός από το δα­σαρ­χείο οι πο­λί­τες που πλη­ρούν τα απα­ραί­τη­τα κρι­τή­ρια. Ως πα­ρά­δειγ­μα ανα­φέ­ρου­με το θέμα με τους δα­σω­θέ­ντες αγρούς. Γιατί να χρειά­ζε­ται μετά την κύ­ρω­ση του δα­σι­κού χάρτη να κα­τα­φύ­γει ξανά στις Επι­τρο­πες του Δα­σο­λο­γί­ου όπως ορί­ζε­ται απο τον Ν. 4280/14 (εάν και όποτε συ­στα­θούν ανα πε­ριο­χή) προ­κει­μέ­νου να λάβει τον ει­δι­κό­τε­ρο χα­ρα­κτη­ρι­σμό της εκτά­σε­ως στην πρό­σφα­τη μορφή, ως δάσος ή δα­σι­κή έκτα­ση (ανα­λό­γως), ώστε κατ΄ εφαρ­μο­γή της ισχύ­ου­σας νο­μο­θε­σί­ας να μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποιεί ανα­λό­γως την έκτα­σή του.

Στη διά­θε­σή σας για κάθε συ­νερ­γα­σία!

Για το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο

Ο Πρό­ε­δρος

Στρά­τος Ι. Πα­ρα­διάς