Το κόκκινο χάπι

Κάθε φορά που πρό­κει­ται να υπάρξει μία νομο­θε­τική ρύθμιση η οποία αφορά τα ηλε­κτρο­νικά Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης, η πολι­τική σκηνή γίνεται άνω κάτω. Χάνεται η μπάλα .Το πολι­τικό προ­σω­πικό μοι­ρά­ζε­ται. Πολι­τικά κόμματα συμπε­ρι­φέ­ρο­νται με περί­ερ­γους και ασυ­νή­θι­στους τρόπους, ενώ όλοι υπο­ψιά­ζο­νται όλους αφού κανείς δεν ξέρει ποιος είναι με ποιόν.

Η αιτία προ­φα­νής. Δια­πλοκή. Το λένε και οι ίδιοι οι… δια­πλε­κό­με­νοι.

Ο στόχος είναι αυτο­νό­η­τος και στόχος κάθε εξου­σίας. Να ελέγξει την πλη­ρο­φό­ρηση. Ο ίδιος στόχος που είχαν και οι προη­γού­με­νες εξου­σίες.

(Ο Αμε­ρι­κα­νός ακα­δη­μαϊ­κός και στο­χα­στής, Νόαμ Τσόμσκι, το κωδι­κο­ποιεί παρα­στα­τικά στις δέκα τεχνι­κές για τη χει­ρα­γώ­γηση της κοινής γνώμης.)

Οι άδειες για τους τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς, σαν ζήτημα έτσι σκέτο, από μόνο του, είναι μια τρύπα στο νερό. Είναι άλλα πολλά αυτά που πρέπει να αλλά­ξουν. Όμως για όσο καιρό κυβερ­νή­σεις και πολίτες θα στρου­θο­κα­μη­λί­ζουμε απέ­να­ντι στα σπου­δαία, τόσο η μεγάλη οθόνη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας τζάμπα θα προ­βά­λει τις ζωές μας να χάνο­νται άδικα κι απά­λευτα.

Μέχρι να δια­λέ­ξουμε το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νίο στην ταινία Μatrix. Ο Νιο επι­λέ­γει το κόκκινο χάπι, όχι για να κοι­μη­θεί, αλλά για να ξυπνή­σει στον πραγ­μα­τικό κόσμο. Μόνο που η χώρα των θαυ­μά­των απο­δει­κνύ­ε­ται εφιάλ­της: ανα­κα­λύ­πτει ότι η πραγ­μα­τι­κό­τητα που ζούσε ήταν μια ψευ­δαί­σθηση, ένας εικο­νι­κός φλοιός που κάλυπτε την αλήθεια. Κάποτε θα πρέπει να το πάρουμε αυτό το «κόκκινο χάπι» όχι για να κοι­μη­θούμε αλλά για να ξυπνή­σουμε στην «Ερημο του πραγ­μα­τι­κού» και είτε θέλουμε είτε όχι να συμ­βι­βα­στούμε μαζί της.