Α-τυπος και υπογραμμός: Αντί σχολίου

Με αφορ­μή τη χθε­σι­νή Διε­θνή Ημέρα για την Εξά­λει­ψη της Βίας κατά των Γυ­ναι­κών τα στοι­χεία που δό­θη­καν στη δη­μο­σιό­τη­τα είναι συ­γκλο­νι­στι­κά: 500 γυ­ναί­κες προ­σέ­φυ­γαν στα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα χρό­νια στο Κέ­ντρο Συμ­βου­λευ­τι­κής Υπο­στή­ρι­ξης Γυ­ναι­κών Θυ­μά­των Βίας του Δήμου Ρόδου, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας κα­κο­ποί­η­ση.

500 γυ­ναί­κες θύ­μα­τα στη Ρόδο απο­τε­λούν μια μικρή μειο­ψη­φία όσων απο­φα­σί­ζουν να μι­λή­σουν, να κα­ταγ­γεί­λουν τη βία, να σπά­σουν τα δεσμά και να ζη­τή­σουν βο­ή­θεια… Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες υπο­μέ­νουν βουβά την κα­κο­ποί­η­ση πε­ρι­μέ­νο­ντας ένα θαύμα για να γλι­τώ­σουν.

Αντί άλλου σχο­λί­ου, θα πα­ρα­θέ­σω απο­σπά­σμα­τα από τη συ­νέ­ντευ­ξη που έδωσε στη «δ» η Μαρία τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­νιο, η οποία κα­τά­φε­ρε να σπά­σει τα δεσμά της και να ξα­να­στα­θεί στα πόδια της, αφή­νο­ντας πίσω τον βίαιο σύ­ντρο­φό της μετά από 2,5 χρό­νια συ­στη­μα­τι­κής λε­κτι­κής και σω­μα­τι­κής κα­κο­ποί­η­σης, με την ελ­πί­δα ότι θα ακο­λου­θή­σουν κι άλλες γυ­ναί­κες το πα­ρά­δειγ­μά της.

«Στην αρχή ήταν ένα χα­στού­κι. Μου φαι­νό­ταν αδια­νό­η­το. Τον ρώ­τη­σα γιατί το έκανε αυτό και μου είπε “για να βά­λεις μυαλό”. Πέ­ρα­σαν ώρες, μου ζή­τη­σε πάλι συγ­γνώ­μη, είπε ότι δεν θα το ξα­να­κά­νει… Δυ­στυ­χώς τον πί­στε­ψα. Μπο­ρεί και να ήθελα να τον πι­στέ­ψω. Οι μέρες περ­νού­σαν η λε­κτι­κή βία συ­νε­χι­ζό­ταν, οι εκρή­ξεις θυμού πύ­κνω­ναν και εγώ έβλε­πα σαν θε­α­τής την ζωή μου να παίρ­νει άλλον δρόμο».

«Ξε­σπού­σαν κα­βγά­δες για ασή­μα­ντη αφορ­μή. Μια φορά θυ­μά­μαι άδεια­σε πάνω μου μια κα­τσα­ρό­λα με φα­γη­τό επει­δή δεν του άρεσε αυτό που είχα μα­γει­ρέ­ψει. Συ­νή­θως έκανα πίσω, για να στα­μα­τή­σει γρή­γο­ρα. Να μην μας ακού­σει η γει­το­νιά, να μην με χτυ­πή­σει… Προ­σπα­θού­σα να μην μιλάω, για να περ­νά­ει η μπόρα… Νο­μί­ζω ότι ήταν ο φόβος που με στα­μά­τη­σε τότε και δεν έφυγα. Ο φόβος να πα­ρα­δε­χθώ ότι έκανα λάθος επι­λο­γή συ­ντρό­φου και ο φόβος ότι αν του έλεγα να φύγει από το σπίτι θα με έβρι­σκε με­γα­λύ­τε­ρο κακό. Πολ­λές φορές με απει­λού­σε ότι θα με σκο­τώ­σει. Ηδη στον πρώτο χρόνο της σχέ­σης βίωνα πια με­γά­λη κα­κο­ποί­η­ση. Με χτυ­πού­σε βά­ναυ­σα, μου πε­τού­σε διά­φο­ρα αντι­κεί­με­να, με τρα­βού­σε από τα μαλ­λιά, μου έπαιρ­νε το τη­λέ­φω­νο, με κλεί­δω­νε σ΄ένα δω­μά­τιο επί ώρες, χτυ­πη­μέ­νη χωρίς νερό και χωρίς φα­γη­τό».

«Να σας πω την αλή­θεια, αν μια φίλη μου μου πε­ριέ­γρα­φε αυτή την κα­τά­στα­ση το πρώτο πράγ­μα που θα της έλεγα είναι να φύγει μα­κριά. Όμως όταν ζεις το πρό­βλη­μα, όταν είσαι μέσα σε αυτό, είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά τα πράγ­μα­τα. Σιγά σιγά έφυγε η αγάπη, έμει­νε μόνο ο φόβος. Κι αυτός ο φόβος κα­θό­ρι­ζε τα πάντα. Ακου­γα το κλει­δί στην πόρτα και έτρε­μα για το τι θα με έβρι­σκε πάλι. Πρό­σε­χα τι θα πω, πώς θα το πω, πώς θα μι­λή­σω, πώς θα συ­μπε­ρι­φερ­θώ ακόμα και πώς θα ανα­πνέω πρό­σε­χα για να μην τον εκνευ­ρί­σω και ξε­σπά­σει πάνω μου. Αυτή ήταν η ζωή μου».

«Πι­στεύω ότι κι άλλες γυ­ναί­κες σαν εμένα, περ­νούν αυτά που πέ­ρα­σα εγώ και δεν μι­λούν. Θέλω να πω ότι στις γυ­ναί­κες που κα­κο­ποιού­νται, να μην φο­βού­νται να ζη­τή­σουν βο­ή­θεια. Να μην υπο­μέ­νουν την βία όπως έκανα εγώ. Οι άν­θρω­ποι που ασκούν βία είναι άρ­ρω­στοι, δεν υπα­κού­ουν σε κα­νό­νες λο­γι­κής. Το κακό μπο­ρεί να συμ­βεί ανά πάσα στιγ­μή. Μι­λή­στε, ζη­τή­στε βο­ή­θεια. Εχου­με δομές στη Ρόδο που μπο­ρούν να σας δώ­σουν λύση. Ο φόβος μάς δένει τα χέρια και μας κάνει ανί­σχυ­ρες και ευά­λω­τες, μας με­τα­τρέ­πει σε θύ­μα­τα του κάθε άρ­ρω­στου. Δεν είναι τόσο δυ­να­τοί όσο μας δεί­χνουν, ο φόβος μας κάνει να τους βλέ­που­με δυ­να­τούς…».