Α-τυπος και υπογραμμός: Αντί σχολίου

Με αφορμή τη χθεσινή Διεθνή Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών τα στοι­χεία που δόθηκαν στη δημο­σιό­τητα είναι συγκλο­νι­στικά: 500 γυναί­κες προ­σέ­φυ­γαν στα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια στο Κέντρο Συμ­βου­λευ­τι­κής Υπο­στή­ρι­ξης Γυναι­κών Θυμάτων Βίας του Δήμου Ρόδου, καταγ­γέλ­λο­ντας κακο­ποί­ηση.

500 γυναί­κες θύματα στη Ρόδο απο­τε­λούν μια μικρή μειο­ψη­φία όσων απο­φα­σί­ζουν να μιλή­σουν, να καταγ­γεί­λουν τη βία, να σπάσουν τα δεσμά και να ζητή­σουν βοήθεια… Οι περισ­σό­τε­ρες υπο­μέ­νουν βουβά την κακο­ποί­ηση περι­μέ­νο­ντας ένα θαύμα για να γλι­τώ­σουν.

Αντί άλλου σχολίου, θα παρα­θέσω απο­σπά­σματα από τη συνέ­ντευξη που έδωσε στη «δ» η Μαρία τον περα­σμένο Ιούνιο, η οποία κατά­φερε να σπάσει τα δεσμά της και να ξανα­στα­θεί στα πόδια της, αφή­νο­ντας πίσω τον βίαιο σύντροφό της μετά από 2,5 χρόνια συστη­μα­τι­κής λεκτι­κής και σωμα­τι­κής κακο­ποί­η­σης, με την ελπίδα ότι θα ακο­λου­θή­σουν κι άλλες γυναί­κες το παρά­δειγμά της.

«Στην αρχή ήταν ένα χαστούκι. Μου φαι­νό­ταν αδια­νό­ητο. Τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό και μου είπε “για να βάλεις μυαλό”. Πέρασαν ώρες, μου ζήτησε πάλι συγ­γνώμη, είπε ότι δεν θα το ξανα­κά­νει… Δυστυ­χώς τον πίστεψα. Μπορεί και να ήθελα να τον πιστέψω. Οι μέρες περ­νού­σαν η λεκτική βία συνε­χι­ζό­ταν, οι εκρή­ξεις θυμού πύκνω­ναν και εγώ έβλεπα σαν θεατής την ζωή μου να παίρνει άλλον δρόμο».

«Ξεσπού­σαν καβγά­δες για ασή­μα­ντη αφορμή. Μια φορά θυμάμαι άδειασε πάνω μου μια κατσα­ρόλα με φαγητό επειδή δεν του άρεσε αυτό που είχα μαγει­ρέ­ψει. Συνήθως έκανα πίσω, για να στα­μα­τή­σει γρήγορα. Να μην μας ακούσει η γει­το­νιά, να μην με χτυ­πή­σει… Προ­σπα­θούσα να μην μιλάω, για να περνάει η μπόρα… Νομίζω ότι ήταν ο φόβος που με στα­μά­τησε τότε και δεν έφυγα. Ο φόβος να παρα­δε­χθώ ότι έκανα λάθος επιλογή συντρό­φου και ο φόβος ότι αν του έλεγα να φύγει από το σπίτι θα με έβρισκε μεγα­λύ­τερο κακό. Πολλές φορές με απει­λούσε ότι θα με σκο­τώ­σει. Ηδη στον πρώτο χρόνο της σχέσης βίωνα πια μεγάλη κακο­ποί­ηση. Με χτυ­πούσε βάναυσα, μου πετούσε διάφορα αντι­κεί­μενα, με τρα­βούσε από τα μαλλιά, μου έπαιρνε το τηλέ­φωνο, με κλεί­δωνε σ΄ένα δωμάτιο επί ώρες, χτυ­πη­μένη χωρίς νερό και χωρίς φαγητό».

«Να σας πω την αλήθεια, αν μια φίλη μου μου περιέ­γραφε αυτή την κατά­σταση το πρώτο πράγμα που θα της έλεγα είναι να φύγει μακριά. Όμως όταν ζεις το πρό­βλημα, όταν είσαι μέσα σε αυτό, είναι εντελώς δια­φο­ρε­τικά τα πράγ­ματα. Σιγά σιγά έφυγε η αγάπη, έμεινε μόνο ο φόβος. Κι αυτός ο φόβος καθό­ριζε τα πάντα. Ακουγα το κλειδί στην πόρτα και έτρεμα για το τι θα με έβρισκε πάλι. Πρόσεχα τι θα πω, πώς θα το πω, πώς θα μιλήσω, πώς θα συμπε­ρι­φερθώ ακόμα και πώς θα αναπνέω πρόσεχα για να μην τον εκνευ­ρίσω και ξεσπά­σει πάνω μου. Αυτή ήταν η ζωή μου».

«Πιστεύω ότι κι άλλες γυναί­κες σαν εμένα, περνούν αυτά που πέρασα εγώ και δεν μιλούν. Θέλω να πω ότι στις γυναί­κες που κακο­ποιού­νται, να μην φοβού­νται να ζητή­σουν βοήθεια. Να μην υπο­μέ­νουν την βία όπως έκανα εγώ. Οι άνθρω­ποι που ασκούν βία είναι άρρω­στοι, δεν υπα­κού­ουν σε κανόνες λογικής. Το κακό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Μιλήστε, ζητήστε βοήθεια. Εχουμε δομές στη Ρόδο που μπορούν να σας δώσουν λύση. Ο φόβος μάς δένει τα χέρια και μας κάνει ανί­σχυ­ρες και ευά­λω­τες, μας μετα­τρέ­πει σε θύματα του κάθε άρρω­στου. Δεν είναι τόσο δυνατοί όσο μας δεί­χνουν, ο φόβος μας κάνει να τους βλέ­πουμε δυνα­τούς…».