Η νησιωτικότητα περιμένει να δει χρήματα και όχι μόνο τροπολογίες

Ο Γιώργος Αυτιάς περιγράφει σε συνέντευξη του στην «δημοκρατική» μια ατζέντα που ακουμπά όλα τα ανοιχτά μέτωπα των νησιών, από το στεγαστικό και το δημογραφικό μέχρι το Ταμείο Νησιωτικότητας και τις 40 τροπολογίες για τις νησιωτικές επιχειρήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν όλα όσα απαριθμεί τοποθετούνται στο μέλλον. Το Ταμείο Ανταγωνιστικότητας αφορά την περίοδο μετά το 2028, η ειδική χρηματοδότηση για τα νησιά είναι στόχος προς κλείδωμα το 2027 και οι προτάσεις για τη στέγαση βρίσκονται στο στάδιο της διεκδίκησης. Η διάγνωση είναι σωστή και οι κάτοικοι της Ρόδου, της Καλύμνου ή της Χάλκης τη ζουν καθημερινά στο ενοίκιο που δεν βρίσκουν, στον γιατρό που δεν έρχεται και στο εισιτήριο που πληρώνουν ακριβότερα από κάθε ηπειρώτη. Το ζητούμενο όμως δεν είναι η διάγνωση, είναι η μετρήσιμη δέσμευση στον προϋπολογισμό 2028 με 2034, εκεί όπου ο ίδιος παραδέχεται ότι θα κριθεί η μάχη.

Έχει σημασία και η θέση του για τις αγορές γης από κεφάλαια τρίτων χωρών στην παραμεθόριο και για τον αποκλεισμό τουρκικών εταιρειών από τον κανονισμό SAFE. Είναι ζητήματα που αφορούν ευθέως τα Δωδεκάνησα και το Καστελλόριζο και καλώς τίθενται θεσμικά. Ωστόσο οι ερωτήσεις προς την Κομισιόν είναι το εύκολο σκέλος. Το δύσκολο είναι οι απαντήσεις να μεταφραστούν σε κανόνες, γιατί η Ευρώπη έχει μακρά παράδοση στο να αναγνωρίζει τις ελληνικές ευαισθησίες χωρίς να τις χρεώνει στον προϋπολογισμό της.

Το 2027 θα δείξει αν η νησιωτικότητα έγινε επιτέλους γραμμή δαπάνης ή αν έμεινε γραμμή στις συνεντεύξεις.