Το παράδειγμα της Ιαπωνικής τέχνης Κιντσούγκι (Kintsugi) έναντι στην τοξικότητα των ημερών

Αντι­με­τω­πί­ζο­ντας καθη­με­ρινά κατα­στά­σεις ισο­πέ­δω­σης και αδια­φο­ρίας για τους συναν­θρώ­πους μας, ακόμα και βαριάς μορφής τοξι­κό­τη­τας και κακών συμπε­ρι­φο­ρών προ­σπα­θούμε να στρέ­ψουμε το βλέμμα μας προς μια κατεύ­θυνση που θα μας χαρίζει ένα αισιό­δοξο μήνυμα.

Τα τελευ­ταία χρόνια έχουμε εκπαι­δευ­τεί σαν κοι­νω­νία να τα βλέ­πουμε όλα μαύρα και τραγικά. Όσοι επη­ρε­ά­ζουν το κοι­νω­νικό σύνολο θα πρέπει να συμπε­ρι­φέ­ρο­νται προ­σε­κτικά και να σκέ­φτο­νται ότι με τον λόγο και τις συμπε­ρι­φο­ρές τους επη­ρε­ά­ζουν και την κοι­νω­νική συμπε­ρι­φορά. Αν φέρο­νται άσχημα και κατη­γο­ρη­μα­τικά ενάντια σε κάθε τι, τότε ομοίως θα συμπε­ρι­φέ­ρε­ται και ο κόσμος και ο απλός πολίτης που παρα­κο­λου­θεί την επι­και­ρό­τητα και τις συμπε­ρι­φο­ρές τους μη γνω­ρί­ζο­ντας μάλιστα όλο το παρα­σκή­νιο των όσων λέγο­νται.

Το παρά­δειγμα της ιαπω­νι­κής τέχνης Κιν­τσού­γκι (Kintsugi) μας διδά­σκει ακριβώς αυτό, να είμαστε προ­σε­κτι­κοί και αισιό­δο­ξοι και να ελπί­ζουμε σε κάτι καλύ­τερο ακόμα κι αν όλα στον κόσμο γύρω μας φαί­νο­νται κατε­στραμ­μένα. Η μέθοδος Κιν­τσού­γκι (Kintsougi) εφαρ­μό­ζε­ται για συναρ­μο­λό­γηση σπα­σμέ­νων κερα­μι­κών με ρητίνη και σκόνη χρυσού με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουν εξαί­ρετα έργα τέχνης.

Στον τομέα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, συνεχώς ακούμε δυσά­ρε­στα νέα από το ξημέ­ρωμα της μέρας μέχρι την επόμενη. Οι γυναι­κο­κτο­νίες δυστυ­χώς έχουν γίνει μία καθη­με­ρι­νό­τητα που μας πλη­γώ­νει. Υπάρ­χουν και άλλα πράγ­ματα που αν τα συν­δέ­σει κάποιος θα δημιουρ­γή­σει μία αλυσίδα από δυσά­ρε­στες κατα­στά­σεις που μας κρατάει δέσμιους της απελ­πι­σίας για το τέλος της ανθρω­πό­τη­τας και ενός κόσμου χωρίς αύριο που οδεύει προς την κατα­στροφή.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγ­ματα γιατί πάντα υπήρχαν πόλεμοι, πάντα υπήρχε πείνα, εκμε­τάλ­λευση, υπήρχαν οι δούλοι και οι είλωτες και πάντα υπήρχαν αυτοί που ήθελαν να δημιουρ­γούν την αίσθηση του σκότους στην κοι­νω­νία προ­κει­μέ­νου ο κόσμος να νιώθει απελ­πι­σία και να χει­ρα­γω­γεί­ται ευκο­λό­τερα.

Τέλος, εξαι­τίας του ότι οδεύ­ουμε προς την τελική ευθεία των εκλογών καλό είναι να σεβα­στούμε την ψυχή των απλών ανθρώ­πων και πολιτών του μόχθου που βιώνουν την καθη­με­ρι­νό­τητά τους με δυσκο­λία είτε λόγω κάποιου προ­βλή­μα­τος υγείας, είτε λόγω της ανέ­χειας και να προ­σέ­χουμε ώστε να μην μετα­δί­δουμε τόσα πολλά μηνύ­ματα απαι­σιο­δο­ξίας, γιατί και στη Ρόδο μας, το νησί των Ιπποτών, την ναυαρ­χίδα του του­ρι­σμού υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες που στε­ρού­νται τα αυτο­νό­ητα, τα καθη­με­ρινά, τα προς την επι­βί­ωσή τους.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια Τριά­θλου