Τα παραδοσιακά καρνάγια μάλλον κερδίζουν τη μάχη, τα καΐκια τη χάνουν….

Ο μαστρο-Ντίνος Κορακής καθόταν στο καρ­νά­γιο του στις Σπέτσες, παρέα με τον σκύλο του ονόματι Τυφώνα και έναν φίλο του. Τους συνά­ντησα να πίνουν τον πρωινό καφέ με δροσερό νερό και λου­κούμι για δεκα­τιανό. Μπροστά τους ήταν ακόμα μερικά καΐκια για επι­σκευή στη στεριά και άλλα λικνί­ζο­νταν μέσα στη θάλασσα. Την ίδια θέα ακριβώς πρέπει να είχαν και οι μάστο­ρες 200 χρόνια πριν, όταν σκά­ρω­ναν εκεί τα πλοία που πήραν μέρος στην Επα­νά­σταση του ’21. Εκεί έφτια­χνε τα πλε­ού­μενά της και η Μπου­μπου­λίνα. Οι ταρ­σα­νά­δες αυτοί στο Παλιό Λιμάνι των Σπετσών είναι ιστο­ρι­κοί από κάθε έννοια. Τα τελευ­ταία χρόνια, όμως, όπως και πολλά άλλα παρα­δο­σιακά καρ­νά­για σε ολό­κληρη την χώρα, αντι­με­τω­πί­ζουν προ­βλή­ματα.

Το νομο­θε­τικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντά­θη­καν έχει ορι­σμένα κενά. Συχνά οι ιδιο­κτή­τες τους αντι­με­τω­πί­ζουν θέματα κατα­πά­τη­σης του αιγια­λού (αν και είναι στην ίδια θέση από την τουρ­κο­κρα­τία!) καθώς και της εξα­σφά­λι­σης άδειας εγκα­τά­στα­σης και λει­τουρ­γίας. Κοντο­λο­γίς ενώ βρί­σκο­νταν στα πόστα αυτά εδώ και αιώνες, τώρα χρειά­ζε­ται να περά­σουν από και­νούρ­γιες δια­δι­κα­σίες, να προ­σκο­μί­σουν νέα έγγραφα, να προσαρμoστούν σε νέα κρι­τή­ρια (π.χ., περι­βαλ­λο­ντικά). Ολα αυτά έχουν δημιουρ­γή­σει μιαν ανα­στά­τωση, καθώς και τον φόβο ότι μια μέρα θα υπο­στούν έξωση. Ο μαστρο-Ντίνος μού μουρ­μου­ράει με το δίκιο του για τα πρό­στιμα, για τη χαρ­τούρα, για το τι μέλλει γενέ­σθαι. Ευτυχώς, του­λά­χι­στον για τις Σπέτσες φαί­νε­ται πως ο λιμε­νάρ­χης Βαγ­γέ­λης Ζούζιας, ο δήμαρ­χος του νησιού Πανα­γιώ­της Λυράκης και η τοπική κοι­νω­νία έχουν κάνει ένα κοινό μέτωπο να προ­στα­τεύ­σουν τα καρ­νά­για και να βοη­θή­σουν τους ιδιο­κτή­τες να απο­κτή­σουν όλα τα έγγραφα που θέλει η πολι­τεία ώστε να τελειώ­σει η υπόθεση. Στο νέο ανα­πτυ­ξιακό σχέδιο του Παλιού Λιμα­νιού –αγγλι­στί masterplan– έχουν γίνει ειδικές προ­βλέ­ψεις για να μείνουν οι ταρ­σα­νά­δες της Μπου­μπου­λί­νας στη θέση τους.

Και ό,τι απέ­μεινε μετά την κατα­στροφή

Εκεί όπου η πολι­τεία δεν φαί­νε­ται να πολυ­συ­γκι­νεί­ται είναι το σπάσιμο των παρα­δο­σια­κών καϊκιών. «Τρε­χα­ντή­ρια, γάιτες, παπα­διές, περά­ματα, όλα σπάζουν κάτω από τις μπουλ­ντό­ζες», λέει ο μαστρο-Ντίνος που έχει φτιάξει στα 84 του χρόνια πάνω από 200 ξύλινα σκάφη. Τα μισά από αυτά είχαν μήκος πάνω από 8 – 9 μέτρα. Τεχνί­της θαυ­μα­στός, με πελάτες απ’ όλη την Ελλάδα, μαθαί­νει τα κακά μαντάτα της κατα­στρο­φής από παντού. Οι ψαράδες απο­σύ­ρουν την αλιευ­τική άδεια, παίρ­νουν παχυλή απο­ζη­μί­ωση από την Ευρώπη και δίνουν το καΐκι τους για να κοπεί. Το τελευ­ταίο «θύμα» το «Γεώρ­γιος Τ.», ένα τρε­χα­ντήρι 8.5 μέτρων που κατα­στρά­φηκε την προη­γού­μενη εβδο­μάδα στην Εύβοια. Σκα­ρω­μένο το 1977, ομόρ­φαινε τη θάλασσά μας. Η στήλη δημο­σιεύει τις φωτο­γρα­φίες σήμερα ως τεκ­μή­ρια αδια­φο­ρίας…

Πηγή: Καθη­με­ρινή