Κικίλιας: «Η ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε. θα κριθεί από την συμμετοχή των πολιτών της»

«Η αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της Ε.Ε. θα κριθεί από την συμ­με­τοχή των πολιτών της» ανα­φέ­ρει ο Υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, Βασίλης Κικί­λιας, σε άρθρο του στην “Καθη­με­ρινή της Κυρια­κής”, με κεντρικό θέμα την κατεύ­θυνση της ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής και την από­σταση που χωρίζει τις απο­φά­σεις των Βρυ­ξελ­λών από τις κοι­νω­νίες των κρατών-μελών.

Ιδιαί­τερη έμφαση δίνει στην πρόθεση της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής για ανα­μόρ­φωση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, τονί­ζο­ντας:

«Τα χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία της Ε.Ε θα ανα­μορ­φω­θούν και θα συγκε­ντρω­θούν σε 27 “εθνικά σχέδια”, ένα για κάθε κράτος μέλος. Με αυτόν τον τρόπο θα καταρ­γη­θούν περίπου 500 μικρό­τε­ρες χρη­μα­το­δο­τι­κές γραμμές. Με δεδο­μένο ότι τα 200 δις δεν είναι νέοι πόροι και λεφτό­δε­ντρα δεν υπάρ­χουν, προ­φα­νώς, θα αφαι­ρε­θούν κον­δύ­λια από την Κοινή Αγρο­τική Πολι­τική και τα έργα σύγκλι­σης μέσω ΕΣΠΑ. Πως ακριβώς, θα ανα­πτυ­χθεί λοιπόν, περαι­τέρω και θα εκσυγ­χρο­νι­στεί η αγρο­τική οικο­νο­μία της Ευρώπης και ειδικά του ευρω­παϊ­κού Νότου; Και πως θα επι­τευ­χθεί η περαι­τέρω σύγκλιση ή μάλλον η ανά­σχεση της από­κλι­σης μεταξύ Βορρά και Νότου εντός Ε.Ε., ειδικά μετά την μεγάλη οικο­νο­μική κρίση της προη­γού­με­νης δεκα­ε­τίας; Τι θα συμβεί με την συνέ­χεια του ερευ­νη­τι­κού πυλώνα Horizon Europe των 96 δις, εκεί δηλαδή όπου στη­ρί­ζε­ται κάθε δυνα­μική παρα­γω­γική οικο­νο­μία;».

Στο πλαίσιο αυτό, ανα­φέ­ρει την παρέμ­βαση του Μάριο Ντράγκι τον Σεπτέμ­βριο του 2024, ο οποίος μίλησε ανοιχτά για την υστέ­ρηση της ευρω­παϊ­κής οικο­νο­μίας έναντι ΗΠΑ και Κίνας. «Ο Μάριο Ντράγκι έδειξε τον ελέ­φα­ντα στο δωμάτιο, κατο­νο­μά­ζο­ντας τις βασικές αιτίες αυτής της υστέ­ρη­σης: υπερ­βο­λική γρα­φειο­κρα­τία, ελλιπής χρη­μα­το­δό­τηση, χαμηλές ψηφια­κές δεξιό­τη­τες του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού. Εκτιμώ ότι αν προ­σέ­θετε τον παρά­γο­ντα “στιβαρή πολι­τική ηγεσία” θα περιέ­γραφε πλήρως το πρό­βλημα.».

Ανα­φερ­θείς στην αυξα­νό­μενη απο­στα­σιο­ποί­ηση των κοι­νω­νιών από το ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα, υπο­γραμ­μί­ζει: «Οι κοι­νω­νίες των κρατών μελών αντι­δρούν ολοένα και πιο “αντι­συ­στη­μικά”. Σε κάθε κάλπη, η νεολαία, οι εργα­ζό­με­νοι, οι λαοί εκφρά­ζουν “αντί-θέσεις” προς το σύστημα, εθνικό και υπε­ρε­θνικό» σημειώ­νο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά: «Σε αντί­θεση με την κρα­τούσα άποψη στα “διευ­θυ­ντή­ρια”, όχι, οι χώρες δεν είναι εται­ρείες και οι πολίτες δεν είναι υπάλ­λη­λοι. Αντί­θετα βιώνουν καθη­με­ρινά την διεύ­ρυνση των οικο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των, την κάθετη αύξηση του κόστους ζωής και την καθή­λωση του εισο­δή­μα­τός τους, την ανα­σφά­λεια στην καθη­με­ρι­νό­τητα κλπ.».

Και ολο­κλη­ρώ­νει το άρθρο του με την επι­σή­μανση:

«Η άρνηση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που βιώνουν οι πολίτες ή ακόμη χει­ρό­τερα, η ωραιο­ποί­ησή της με μισές αλή­θειες και παράλ­ληλη δαι­μο­νο­ποί­ηση με την ταμπέλα του “λαϊ­κι­σμού”, μόνον ζημιά προ­κα­λεί στην Ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια. Πρέπει να απο­δε­χτούμε την αλήθεια για το πού απο­τύ­χαμε, ακόμη κι αν μας εξορ­γί­σει, ώστε να σωθούμε.».