Κουμουτσάκος-Χατζηδάκης««Η βία είναι μία. Δεν υπάρχει μαύρη ή κόκκινη απόχρωσή της»

Τι γράφουν σε κοινό άρθρο τους ο αντι­πρό­ε­δρος της ΝΔ Κωστής Χατζη­δά­κης και ο τομε­άρ­χης Εξω­τε­ρι­κών Γιώργος Κου­μου­τσά­κος

«Η βία είναι μία. Δεν υπάρχει μαύρη ή κόκκινη από­χρωσή της. Η αντί­δραση είναι η ίδια -πρέπει να είναι η ίδια- είτε θύμα μιας επί­θε­σης είναι ο Γιάννης Μπου­τά­ρης, είτε ο καθη­γη­τής ‘Αγγελος Συρίγος, είτε ο βου­λευ­τής της Χρυσής Αυγής Γιώργος Γερ­με­νής», ανα­φέ­ρουν σε κοινό κείμενο παρέμ­βα­σης τους στην εφη­με­ρίδα «Καθη­με­ρινή» ο αντι­πρό­ε­δρος της ΝΔ Κωστής Χατζη­δά­κης και ο τομε­άρ­χης Εξω­τε­ρι­κών Γιώργος Κου­μου­τσά­κος.

Ανα­φέ­ρουν ότι «η ίδια η υπό­σταση της βίας ως αντί­λη­ψης και συμπε­ρι­φο­ράς είναι βαθιά αντι­δη­μο­κρα­τική. Η δημο­κρα­τική πολι­τεία, το δημο­κρα­τικό πλαίσιο συνύ­παρ­ξης, είναι, οφείλει να είναι, εγγυ­η­τής της ελευ­θε­ρίας της γνώμης και τιμωρός της βίας» και υπο­γραμ­μί­ζουν ότι «στο πλαίσιο της θεσμο­θε­τη­μέ­νης δημο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γίας η πολι­τική σύγκρουση είναι σύγκρουση ιδεών και προ­τά­σεων. Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι σύγκρουση με ύβρεις, γροθιές και λοστά­ρια!».

Προ­σθέ­τουν ότι «κάθε βίαιος λόγος, κάθε βίαιη πράξη ενα­ντίον της ελεύ­θε­ρης γνώμης είναι ολο­κλη­ρω­τι­σμός. Για αυτό η σύγκρουσή μας με τη βία είναι ηθική και πολι­τική υπο­χρέ­ωση. Δημο­κρα­τικό καθήκον κάθε λαού, ο οποίος σε εγρή­γορση πάντα, οφείλει να την απο­κρούει».

Οι κκ. Κ. Χατζη­δά­κης και Γ. Κου­μου­τσά­κος επι­ση­μαί­νουν ότι η βία «υπο­νο­μεύει τη δημο­κρα­τία μας και ευτε­λί­ζει τον πολι­τι­σμό μας. Όποιος και να είναι ο λόγος. Όποιος και να είναι ο τρα­μπού­κος ο οποίος χτυπάει. Δεν μπο­ρούμε να ψάχνουμε ελα­φρυ­ντικά». Τονί­ζουν, ακόμα ότι οι προ­σεγ­γί­σεις σε θέματα βίας δεν μπορεί να γίνο­νται με αστε­ρί­σκους «διότι με μια λογική αστε­ρί­σκων και υπο­ση­μειώ­σεων, στο τέλος, θα γίνουμε ζούγκλα. Και θα το πλη­ρώ­σουμε όλοι μαζί».

«Οι προ­σεγ­γί­σεις τύπου “κατα­δι­κάζω τη βία, αλλά ας πρόσεχε και αυτός να μην έλεγε αυτά που έλεγε” δεν είναι μόνο απα­ρά­δε­κτες, είναι και επι­κίν­δυ­νες» ανα­φέ­ρουν χαρα­κτη­ρι­στικά. Σχετικά με τη γέννηση του φαι­νο­μέ­νου εκτι­μούν ότι «η βίαιη πράξη δεν προ­κύ­πτει εκ του μηδενός. Ο βίαιος λόγος προ­πα­ρα­σκευά­ζει πεδίο και καλ­λιερ­γεί έδαφος για αυτή. Δια­μορ­φώ­νει συν­θή­κες ανοχής, της δίνει αξία, την κάνει απο­δε­κτή».

Επι­κρί­νουν την κυβέρ­νηση ανα­φέ­ρο­ντας πως «οι κυβερ­νώ­ντες φαί­νε­ται ότι μπορούν να συμ­βιώ­νουν με μια μορφή βίας. Δεν είναι μόνο ο Ρου­βί­κω­νας. Η δια­βό­ητη φράση διχα­στι­κού παρο­ξυ­σμού «ή τους τελειώ­νουμε ή μας τελειώ­νουν» είναι αδιά­ψευ­στη επι­βε­βαί­ωση μιας καλά εγκα­τε­στη­μέ­νης νοο­τρο­πίας και μιας δια­λε­κτι­κής σχέσης με τη βία».

«Κανένα, θεω­ρη­τικό υπό­βα­θρο της βίας, από αρι­στερά ως δεξιά, δεν μπορεί, δεν πρέπει και δεν θα μείνει στο απυ­ρό­βλητο. Οφεί­λουμε διαρκώς να απο­γυ­μνώ­νουμε κάθε θεω­ρη­τική κατα­σκευή άμεσης ή έμμεσης συνη­γο­ρίας στην ανοχή της βίας» ανα­φέ­ρουν προ­σθέ­το­ντας ότι «η μάχη ενα­ντίον της βίας δεν τερ­μα­τί­ζε­ται ποτέ. Δεν υπάρχει άλλοθι ανά­παυ­σης στον αγώνα για την υπε­ρά­σπιση της Δημο­κρα­τίας. Είναι μάχη υπε­ρά­σπι­σης του υπέρ­τα­του πολι­τι­κού αγαθού, του δημο­κρα­τι­κού πλαι­σίου συνύ­παρ­ξης. Αλλά και των ίδιων των πολι­τι­σμι­κών αξιών μας».

«Η κατα­δίκη είναι αυτο­νό­ητη. Αν και απα­ραί­τητη δεν είναι πια αρκετή. Οφείλει να γίνει δημο­κρα­τική πράξη. Σε αυτήν τη μάχη επείγει η συνο­λική δημο­κρα­τική συστρά­τευση», υπο­γραμ­μί­ζουν οι Κ. Χατζη­δά­κης και Γ. Κου­μου­τσά­κος κατα­λή­γο­ντας στο κοινό τους κείμενο, «η μετριο­πά­θεια δεν είναι αδυ­να­μία. Είναι ο τρόπος να σπάσει ο φαύλος κύκλος της μισαλ­λο­δο­ξίας και του λαϊ­κι­σμού. Είναι ο τρόπος επι­κρά­τη­σης της πολι­τι­κής λογικής. Είναι ο τρόπος υπε­ρά­σπι­σης της δημο­κρα­τίας. Είναι η λύση. Ίσως η μονα­δική».

Πηγή newsbeast.gr