A-τυπος και υπογραμμός: Κανονικότητα (δεν) είναι…

Πολύς λόγος γί­νε­ται για την «κα­νο­νι­κό­τη­τα» και εντέ­λει περί κα­νο­νι­κό­τη­τας… ούτε λόγος!

Πέ­ρα­σαν σχε­δόν επτά μήνες από την ημέρα που ανέ­λα­βε την δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας η ΝΔ κι αυτή η στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα την οποία ευαγ­γε­λί­ζε­ται η κυ­βέρ­νη­ση, να με συγ­χω­ρεί­τε αλλά ούτε μπορώ να την αντι­λη­φθώ ούτε να την κα­τα­νο­ή­σω, του­λά­χι­στον σε αυτή τη γωνιά του χάρτη που ζούμε. Πα­ρα­κεί, μπο­ρεί να έχει επι­τευ­χθεί. Γιατί, ας μην κρυ­βό­μα­στε, ναι, Ελ­λά­δα θε­ω­ρεί­ται μόνο η Αθήνα. Ο,τι βλέ­πει το μάτι της εξου­σί­ας δη­λα­δή, γιατί είναι και κο­ντό­φθαλ­μη (η εξου­σία) και κο­ντό­φθαλ­μοι οι κυ­βερ­νώ­ντες. Άλλο που «βρυ­χά­ται» ο Ερ­ντο­γάν και ξα­να­θυ­μή­θη­καν τους «νη­σιώ­τες που φυλάν Θερ­μο­πύ­λες», γιατί από κλισέ τέ­τοιου τύπου πα­ρά­πο­νο δεν έχου­με. «Θε­μα­το­φύ­λα­κες του Αι­γαί­ου», «Ακρί­τες» και άλλοι τέ­τοιοι χα­ρι­τω­μέ­νοι προσ­διο­ρι­σμοί, δεν λύ­νουν τα προ­βλή­μα­τα. Γκώ­σα­με.

Η κοι­νω­νία εξα­κο­λου­θεί να υπο­φέ­ρει, όπως υπο­φέ­ρει στα τε­λευ­ταία δέκα χρό­νια και η υπο­μο­νή εξα­ντλεί­ται. Όχι επει­δή μέσα σε έξι μήνες δεν κα­τά­φε­ρε η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ με­τα­τρέ­ψει την Ελ­λά­δα σε Γη της Επαγ­γε­λί­ας -εί­πα­με δεν υπάρ­χουν μα­γι­κά ρα­βδιά- αλλά επει­δή η «επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα» που λένε και ξα­να­λέ­νε, πρέ­πει να ξε­κι­νή­σει από κάτω προς τα πάνω.

Και τι ση­μαί­νει αλή­θεια «κα­νο­νι­κό­τη­τα» αν αυτή δεν απο­τυ­πώ­νε­ται στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του πο­λί­τη; Τι χρη­σι­μό­τη­τα έχει η «κα­νο­νι­κό­τη­τα» αν δεν αφορά την ίδια την κοι­νω­νία και τις ανά­γκες της;

Δεν αρκεί να κοι­τά­ζουν πίσω για να επι­κρί­νουν τους προη­γού­με­νους και κάθε φορά να ρί­χνουν το ανά­θε­μα για την «κα­μέ­νη γη» ώστε να κερ­δί­σουν χρόνο.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι η έλ­λει­ψη για­τρών, νο­ση­λευ­τών και ανα­λω­σί­μων στα νο­σο­κο­μεία και τα κέ­ντρα υγεί­ας των νη­σιών που αν δεν τα στή­ρι­ζαν εθε­λο­ντές και συγ­γε­νείς ασθε­νών, θα είχαν από καιρό πα­ρα­λύ­σει.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι να πε­ρι­μέ­νουν ενα­γω­νί­ως οι βαριά ασθε­νείς των νη­σιών τα φάρ­μα­κά τους και να παί­ζουν τη ζωή τους κο­ρώ­να γράμ­μα­τα.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι να πε­ρι­μέ­νεις εβδο­μά­δες και μήνες για ένα ρα­ντε­βού με για­τρό του νο­σο­κο­μεί­ου.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι να θες να τα­ξι­δέ­ψεις εκτά­κτως αε­ρο­πο­ρι­κώς ή ακτο­πλοϊ­κώς και να πρέ­πει να πλη­ρώ­σεις μέχρι και ένα βα­σι­κό μισθό στα ει­σι­τή­ρια.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι να υπάρ­χουν μέχρι σή­με­ρα κενά στα σχο­λεία των νη­σιών.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι οι σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις σε δυ­να­μι­κό και στόλο των σω­μά­των ασφα­λεί­ας στα νησιά.

Κα­νο­νι­κό­τη­τα δεν είναι να αντι­με­τω­πί­ζο­νται δια­χρο­νι­κά τα νησιά μας ως ιδα­νι­κά για δια­κο­πές αλλά όταν πέ­φτει ο χει­μώ­νας να κα­λού­νται οι κά­τοι­κοί τους να δια­χει­ρι­στούν μια κα­θ΄ό­λα προ­βλη­μα­τι­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.

Κου­βέ­ντα για κα­νο­νι­κό­τη­τα θα ξα­να­κά­νου­με, όταν θα μπο­ρού­με να μι­λά­με για κοι­νω­νι­κή προ­στα­σία, για αί­σθη­μα ασφά­λειας, για πλήρη πρό­σβα­ση σε δω­ρε­άν υγεία και παι­δεία, για αξιο­πρε­πή απα­σχό­λη­ση, για σχέση εμπι­στο­σύ­νης κρά­τους-πο­λι­τών.

Όταν δη­λα­δή, ανα­γνώ­στη μου, το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα οι­κο­δο­μή­σει ξανά την αξιο­πι­στία του απέ­να­ντι στους πο­λί­τες και επα­να­προσ­διο­ρί­σει το ρόλο του. Τότε ναι, τότε να ξα­να­μι­λή­σου­με για κα­νο­νι­κό­τη­τα.