Οι έφηβοι Ολυμπιονίκες της γνώσης

«Θυμάμαι ξεκά­θαρα την πρώτη φορά που έγραψα ένα πρό­γραμμα και ο υπο­λο­γι­στής έκανε κάτι που του είχα υπο­δεί­ξει. Όταν ο υπο­λο­γι­στής κάνει μια πρό­σθεση με δική σου εντολή είναι κάτι φοβερό. Νιώθεις εκπλη­κτικά». Αυτή ήταν μια από τις πολλές ατάκες που ακού­σαμε το πρωί της 22ης Δεκεμ­βρίου, στο κτίριο της Ελλη­νι­κής Βιβλιο­θή­κης του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση. Την ημέρα που ο ζεστός χώρος στην οδό Αμαλίας 56 γέμισε με φωτεινά μυαλά. Αρκετοί μαθητές συνο­δευό­με­νοι από τους γονείς τους μαζεύ­τη­καν στην φετινή εκδή­λωση προς τιμήν όσων δια­κρί­θη­καν στις διε­θνείς και βαλ­κα­νι­κές επι­στη­μο­νι­κές Ολυ­μπιά­δες.

Εξω από την αίθουσα αρκετοί μαθητές Λυκείου σχη­μα­τί­ζουν από νωρίς πηγα­δά­κια. Τα θέματα που συζη­τούν οι νεαροί όμως δεν περι­στρέ­φο­νται γύρω από τα συνη­θι­σμένα της ηλικίας τους. Οι κου­βέ­ντες για το ποδό­σφαιρο, τα ηλε­κτρο­νικά παι­χνί­δια και το σχολείο έχουν αντι­κα­τα­στα­θεί από άλλες για ημίτονα, φυσι­κούς νόμους και ζητή­ματα προ­γραμ­μα­τι­σμού. Στέ­κε­σαι δίπλα σε 15χρονα και 16χρονα παιδιά και ακούς απο­σβο­λω­μέ­νος, τις περισ­σό­τε­ρες φορές νιώθεις χαζός.

Στις επι­στη­μο­νι­κές Ολυ­μπιά­δες του 2015 συμ­με­τεί­χαν με την υπο­στή­ριξη του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση 46 μαθητές και 21 συνοδοί καθη­γη­τές, ενώ 18 μαθητές κατά­φε­ραν να δια­κρι­θούν απο­σπώ­ντας Μετάλ­λιο (Χρυσό, Αργυρό, Χάλκινο) ή Εύφημο Μνεία. Ο Γιώργος Παπα­χα­τζά­κης, 17 ετών, ήταν μαθητής σε δημόσιο σχολείο στην Άρτα όταν κατά­φερε να κερ­δί­σει υπο­τρο­φία για τα εκπαι­δευ­τή­ρια Μαντου­λίδη. Το καλο­καίρι συμ­με­τείχε στο διεθνή δια­γω­νι­σμό «Αστρο­νο­μίας & Αστρο­φυ­σι­κής» στην Ινδο­νη­σία απο­σπώ­ντας και Εύφημο Μνεία. «Η Φυσική είναι ο τομέας μου» μας λέει και συμπλη­ρώ­νει «νομίζω όμως ότι έχω και κάποιες δυνα­τό­τη­τες να ασχο­ληθώ με την Ψυχο­λο­γία. Θα μου άρεσε να ασχο­ληθώ και με την Ψυχια­τρική ή την Νευ­ρο­ε­πι­στήμη».

Στον ίδιο δια­γω­νι­σμό συμ­με­τείχε και ο Αντώνης Βαλμάς από το Πρότυπο Πει­ρα­μα­τικό Λύκειο Ανα­βρύ­των. Ο Αντώνης ήταν και ο μόνος στον τομέα της αστρο­νο­μίας που κατά­φερε να κερ­δί­σει ένα μετάλ­λιο. Συγκε­κρι­μένα το χάλκινο. Όταν τον ρωτάμε για τις επι­δό­σεις του στο σχολείο, χαμο­γε­λάει: «Προ­σπα­θούμε. Φέτος ήμουν δεύ­τε­ρος στο σχολείο και δεν είχα τη σημαία αλλά εντάξει, κάτι κάνουμε». Δίπλα του βρί­σκε­ται ο Γιάννης Καλι­μά­νης από το 41o Γενικό Λύκειο Αθηνών. «Δεν έκανα κάποιες θυσίες για το δια­γω­νι­σμό, ήταν ευχα­ρί­στησή μου. Περνάω τον ελεύ­θερο μου χρόνο δια­βά­ζο­ντας για διάφορα θέματα. Με ενδια­φέ­ρει και αρκετά ο προ­γραμ­μα­τι­σμός».

Ανάμεσα σε αυτούς που συμ­με­τεί­χαν στον δια­γω­νι­σμό πλη­ρο­φο­ρι­κής είναι ο Γιάννης Τυρο­βο­λάς από το Κολ­λέ­γιο Ψυχικού. Ο ίδιος δείχνει να έχει μεγάλη εμπει­ρία από αντί­στοι­χες εκδη­λώ­σεις. «Ο δια­γω­νι­σμός έγινε στην Οχρίδα των Σκοπίων. Έχω λάβει μέρος και σε έναν εθνικό δια­γω­νι­σμό ενώ λαμβάνω μέρος και σε δια­δι­κτυα­κούς δια­γω­νι­σμούς από την Αμερική, τη Ρωσία και αλλού. Πάντα σε ότι σχέση με την πλη­ρο­φο­ρική».

Ο Γιάννης έχει μια ιδιαί­τερη αγάπη για την πλη­ρο­φο­ρική που ξεκί­νησε πριν αρκετά χρόνια. «Στο σχολείο μου τα απο­γεύ­ματα κάνουμε κάποιες δρα­στη­ριό­τη­τες. Μια περίοδο λοιπόν είχα ελεύ­θερα τα απο­γεύ­ματα της Πέμπτης και ο πατέρας μου, μου πρό­τεινε να κάνω προ­γραμ­μα­τι­σμό. Την πρώτη μέρα που πήγα εντυ­πω­σιά­στηκα. Θυμάμαι ξεκά­θαρα την πρώτη φορά που έγραψα ένα πρό­γραμμα και ο υπο­λο­γι­στής έκανε κάτι που του είχα υπο­δεί­ξει. Όταν υπο­λο­γι­στής κάνει μια πρό­σθεση με δική σου υπό­δειξη είναι φοβερό. Νιώθεις εκπλη­κτικά. Γύρισα σπίτι, κατέ­βασα ένα πρό­γραμμα για να γράφω κώδικα και πραγ­μα­τικά κόλλησα. Με βοήθησε πολύ και ο καθη­γη­τής μου που ασχο­λού­νταν με το αντι­κεί­μενο. Όλα αυτά στην Δευτέρα γυμνα­σίου».

Ο ίδιος σημειώ­νει ότι η πλη­ρο­φο­ρική κάποιες στιγμές γίνεται «η επι­στήμη του έξυπνου μπακάλη» και μας εξηγεί ότι «σε σχέση με τα μαθη­μα­τικά που χρειά­ζο­νται μια ολο­κλη­ρω­μένη λύση με από­δειξη, αρκετές φορές στην πλη­ρο­φο­ρική μπορείς με λιγό­τερο καλές λύσεις να φτάσεις σε πολύ καλύ­τερο απο­τέ­λε­σμα. Αυτό όταν μπαί­νεις στον τομέα μπορεί να σου φανεί περί­εργο». Όσο για τον φετινό δια­γω­νι­σμό, o Γιάννης σημειώ­νει: «Mας είχαν δοθεί έξι προ­βλή­ματα. Το κάθε πρό­βλημα έπιανε 100 πόντους. Για να πάρεις χάλκινο μετάλ­λιο πρέπει να πάρεις 120 πόντους. Εγώ πήρα συνο­λικά 195 πόντους. Ο πρώτος μάζεψε περίπου 400. Αυτό σημαί­νει ότι ήταν αρκετά δύσκολα».

Λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα της εκδή­λω­σης, ο Γιάννης μας μιλάει για τους δικούς του στόχους: «Θέλω απλά να βελ­τιώ­νο­μαι σε ότι κάνω. Δια­γω­νι­στικά θέλω να πάω καλύ­τερα την επόμενη χρονιά. Γενικά θέλω να ασχο­ληθώ με πολλά πράγ­ματα. Θα ήθελα να ασχο­ληθώ με τη πλη­ρο­φο­ρική, μου αρέσει να διδάσκω, αγαπώ τα μαθη­μα­τικά, τη φιλο­σο­φία και τα οικο­νο­μικά. Είναι μια δύσκολη επιλογή».

Μέσα στην αίθουσα της Ελλη­νι­κής Βιβλιο­θή­κης του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση, o πρό­ε­δρος του ιδρύ­μα­τος Αντώνης Παπα­δη­μη­τρίου, χαι­ρε­τί­ζει τους παρευ­ρι­σκό­με­νους και σημειώ­νει: «Σήμερα είναι μια ξεχω­ρι­στή μέρα αφού γιορ­τά­ζουμε τη συμ­με­τοχή των παιδιών στις επι­στη­μο­νι­κές Ολυ­μπιά­δες. Μόνο η συμ­με­τοχή τόσων ελλήνων μαθητών σε βαλ­κα­νι­κούς και διε­θνείς δια­γω­νι­σμούς είναι μεγάλη νίκη αφού μπο­ρούμε σε ένα τόσο δύσκολο τοπίο να συμ­με­τέ­χουμε σε τόσους αντα­γω­νι­στι­κούς δια­γω­νι­σμούς».

Ο πρό­ε­δρος του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση Δρ. Αντώνης Παπα­δη­μη­τρίου ανα­κοι­νώ­νει την απόφαση του Ιδρύ­μα­τος να χρη­μα­το­δο­τή­σει και για το 2016 τις ελλη­νι­κές απο­στο­λές μαθητών και των συνοδών καθη­γη­τών τους, στις Διε­θνείς ή Βαλ­κα­νι­κές Επι­στη­μο­νι­κές Ολυ­μπιά­δες / photo: Γιάννης Σούλης

Στη συνέ­χεια της ομιλίας του ο κ. Παπα­δη­μη­τρίου ανα­κοι­νώ­νει μέσα σε επευ­φη­μίες ότι το Ιδρυμα Ωνάση θα ανα­λά­βει το σύνολο των εξόδων των μαθητών και συνοδών και για τον επόμενο χρόνο. Από την πλευρά του ο κ. Φίλης αφού συνε­χάρη τα παιδιά για τις επι­δό­σεις τους ανα­κοί­νωσε ότι από τον Σεπτέμ­βριο θα εφαρ­μο­στεί ένα πλάνο τεσ­σά­ρων χρόνων για την παιδεία, το οποίο θα είναι απο­τέ­λε­σμα του δια­λό­γου που θα ξεκι­νή­σει για όλες τις βαθ­μί­δες της εκπαί­δευ­σης.

Αν συμπε­ρι­λά­βουμε και τους εθνι­κούς, έχω λάβει μέρος σε πάνω από 30 δια­γω­νι­σμούς. Ξεκί­νησα από τα Μαθη­μα­τικά και στο Λύκειο άρχισα να πηγαίνω και σε δια­γω­νι­σμούς Φυσικής. Τώρα επι­κε­ντρώ­νο­μαι στις σπουδές μου / Ζωή Τσαγ­γα­λί­δου

Μετά το πέρας της εκδή­λω­σης και τις απα­ραί­τη­τες φωτο­γρα­φίες, συνο­μι­λούμε με την Ζωή Τσαγ­γα­λί­δου, 18 ετών που απέ­σπασε μια εύφημο μνεία στην Ολυ­μπιάδα Φυσικής. Η Ζωή που πλέον σπου­δά­ζει Μαθη­μα­τικά και Φυσική στο Κέμπριτζ της Αγγλίας συμ­με­τείχε σε αντί­στοι­χες Ολυ­μπιά­δες από την δεύτερη τάξη του γυμνα­σίου.

«Οι Ολυ­μπιά­δες ήταν ένα κεφά­λαιο της ζωής μου που τελεί­ωσε» μας λέει με εμφανή συγκί­νηση και συμπλη­ρώ­νει: «Αυτή η δια­δι­κα­σία μου έδωσε πάρα πολλά πράγ­ματα, πολλούς φίλους, γνώσεις και εμπει­ρίες. Αν συμπε­ρι­λά­βουμε και τους εθνι­κούς, έχω λάβει μέρος σε πάνω από 30 δια­γω­νι­σμούς. Ξεκί­νησα από τα Μαθη­μα­τικά και στο Λύκειο άρχισα να πηγαίνω και σε δια­γω­νι­σμούς Φυσικής. Τώρα επι­κε­ντρώ­νο­μαι στις σπουδές μου».

Η Ζωή έδωσε πανελ­λή­νιες και συγκέ­ντρωσε 19.400 μόρια που θα τις εξα­σφά­λι­ζαν μια θέση στη σχολή Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών. Παρ’ όλα αυτά προ­τί­μησε να φύγει στο εξω­τε­ρικό. «Εφυγα κατευ­θείαν μετά το λύκειο» μας λέει, «πέρασα μια δια­δι­κα­σία με συνε­ντεύ­ξεις και τεστ για να μπω στο πανε­πι­στή­μιο. Η δια­δι­κα­σία και τα υπό­λοιπα απαι­τούν χρόνο. Αυτήν τη στιγμή σπου­δάζω Μαθη­μα­τικά και Φυσική ενώ στο τέλος της χρονιάς θα πρέπει να επιλέξω ένα από τα δύο. Μέχρι στιγμής δεν έχω ιδέα τι θα ακο­λου­θήσω».

Η Ελλάδα όμως θριάμ­βευσε και σε έναν άλλον τομέα των επι­στη­μο­νι­κών Ολυ­μπιά­δων. Συγκε­κρι­μένα μια ομάδα τριών παιδιών κατέ­λαβε τη δεύτερη θέση στον παγκό­σμιο δια­γω­νι­σμό ρομπο­τι­κής που έλαβε χώρα στο Κατάρ. Συνα­ντή­σαμε τον προ­γραμ­μα­τι­στή της ομάδας, Αλέ­ξαν­δρο Παντα­ζίδη και η αλήθεια είναι ότι νιώσαμε σοφό­τε­ροι μετά τη σύντομη συνο­μι­λία μας. «Δια­γω­νι­στή­καμε με άλλες ομάδες από 55 χώρες» μας λέει και συμπλη­ρώ­νει: «Η κατη­γο­ρία που συμ­με­τεί­χαμε ήταν το ποδό­σφαιρο και έπρεπε να φτιά­ξουμε δύο ποδο­σφαι­ρι­στές, έναν επι­θε­τικό και έναν τερ­μα­το­φύ­λακα. Τα δύο ρομπότ έπαιζαν σε κανο­νικό αγώνα με άλλη ομάδα. Όποια ομάδα έβαζε περισ­σό­τερα γκολ σε έναν συγκε­κρι­μένο χρόνο κέρδιζε και προ­χω­ρούσε στην επόμενη φάση. Εμείς φτάσαμε μέχρι τον τελικό και χάσαμε από την ομάδα της Μαλαι­σίας».

Η ομάδα ρομπο­τι­κής από το 1ο Γενικό Λύκειο Ξάνθης απέ­σπασε τη δεύτερη θέση στο διεθνή δια­γω­νι­σμό (Χαρά­λα­μπος Παπα­δά­κης – Βασίλης Κόκ­κι­νος – Αλέ­ξαν­δρος Παντα­ζί­δης) / photo: Γιάννης Σούλης

Ρωτάμε τον Αλέ­ξαν­δρο πως προ­έ­κυψε η ενα­σχό­λησή του με τον κλάδο της ρομπο­τι­κής. «Ο καθη­γη­τής μου στο μάθημα της πλη­ρο­φο­ρι­κής είχε μια ιδιαί­τερη αγάπη στην ρομπο­τική. Μας μετέ­φερε αυτήν την αγάπη και στη συνέ­χεια μας ανα­κοί­νωσε τη δημιουρ­γία μιας ομάδας που θα εργα­ζό­ταν εκτός σχο­λι­κών ωραρίων. Μου είχε κεντρί­σει πολύ το ενδια­φέ­ρον ο κλάδος αφού θέλω να γίνω προ­γραμ­μα­τι­στής. Κάθε Κυριακή πήγαινα σε αυτήν την ομάδα και ασχο­λού­μα­σταν με τη ρομπο­τική».

Το μέλλον του Αλέ­ξαν­δρου θα συνε­χί­σει να κινεί­ται γύρω από τη ρομπο­τική και τον προ­γραμ­μα­τι­σμό αφού «άμα τον αγαπάς αυτόν τον τομέα δεν μπορείς να στα­μα­τή­σεις επειδή πήρες μια δεύτερη θέση. Οπότε θα συνε­χίσω και του χρόνου και γενι­κό­τερα θα ήθελα να συνε­χίσω να ασχο­λού­μαι με τη ρομπο­τική και με αυτά που αγαπώ».

protagon.gr