To “Love story” Τουρκίας-τζιχαντιστών

Πε­ρισ­σό­τε­ρο από ό,τι πρό­κει­ται να κάνει ή να μην κάνει ο Vladimir Putin, σε απά­ντη­ση προς την κα­τάρ­ρι­ψη του ρω­σι­κού Suhoi-24 από τουρ­κι­κά F-16 στην με­θό­ριο Συ­ρί­ας-Τουρ­κί­ας, έχουν τη ση­μα­σία τους όσα επέ­λε­ξε να πεί. Διότι η φράση-κλει­δί “δε­χτή­κα­με πι­σώ­πλα­το χτύ­πη­μα από συ­νερ­γούς των τρο­μο­κρα­τών” θέτει on the record κάτι που έως τώρα απλώς απο­τε­λού­σε κοινό μυ­στι­κό.

Με το να διε­ρω­τά­ται ρη­το­ρι­κά αν η Τουρ­κία προ­τί­θε­ται να σύρει το ΝΑΤΟ, θέ­το­ντάς το στην υπη­ρε­σία του Ισλα­μι­κού Κρά­τους, ο Ρώσος πρό­ε­δρος επι­χει­ρεί να απο­νο­μι­μο­ποι­ή­σει μα­κρο­πρό­θε­σμα την Άγκυ­ρα, εμ­φα­νί­ζο­ντάς την όχι απλώς ως έναν δύ­στρο­πο πε­ρι­φε­ρεια­κό παί­κτη με επι­θε­τι­κή αντί­λη­ψη της υπε­ρά­σπι­σης των εθνι­κών του συμ­φε­ρό­ντων, αλλά ως κρά­τος-χο­ρη­γό της τζι­χα­ντι­στι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας. Η δε ανα­φο­ρά του στις αγο­ρα­πω­λη­σί­ες πε­τρε­λαί­ου πα­ρα­γό­με­νου σε πε­ριο­χές ελεγ­χό­με­νες από το “Χα­λι­φά­το” απο­τε­λεί προ­σω­πι­κή αιχμή για τον Τούρ­κο πρό­ε­δρο Tayyip Erdogan, το πε­ρι­βάλ­λον του οποί­ου εμπλέ­κε­ται άμεσα, κατά τις κα­ταγ­γε­λί­ες της τουρ­κι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, σε αυτές τις προ­σο­δο­φό­ρες συ­ναλ­λα­γές.

Με­ρι­κά πράγ­μα­τα τα οποία λέ­γο­νταν ακόμη δια­κρι­τι­κά κατά την Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής της G20 στην Ατ­τά­λεια (όπου, ως γνω­στόν, ο Putin πα­ρου­σί­α­σε στους ομο­λό­γους του φω­το­γρα­φί­ες των κον­βόι που δια­κι­νούν το πε­τρέ­λαιο των τζι­χα­ντι­στών), μετά την κα­τάρ­ρι­ψη του Suhoi-24 θα έρ­χο­νται ευ­κο­λό­τε­ρα στο προ­σκή­νιο.

Άλ­λω­στε, δεν λεί­πουν οι Ρώσοι ανα­λυ­τές που θε­ω­ρούν ότι το θερμό επει­σό­διο της Τρί­της υπήρ­ξε ενός εί­δους εκ­δί­κη­ση για την δια­τά­ρα­ξη αυτού του εμπο­ρί­ου – καθώς μετά την Σύ­νο­δο της G20 όχι μόνο κλι­μα­κώ­θη­καν οι ρω­σι­κές επι­δρο­μές ενα­ντί­ον των πε­τρε­λαϊ­κών κον­βόι, αλλά προ­κά­λε­σαν, υπό τύπον “ευ­γε­νούς άμιλ­λας” και αντί­στοι­χες επι­θέ­σεις από αμε­ρι­κα­νι­κής πλευ­ράς.

Το “κοινό μυ­στι­κό” της δια­πλο­κής του τουρ­κι­κού κρά­τους με τους τζι­χα­ντι­στές που δρούν στη Συρία (όχι μόνο αυ­τούς του Με­τώ­που al-Nosra, με τους οποί­ους οι δε­σμοί είναι δε­δο­μέ­νοι, αλλά πι­θα­νό­τα­τα και με το ίδιο το Ισλα­μι­κό Κρά­τους) έχει ει­κο­νο­γρα­φη­θεί διε­ξο­δι­κά σε ερευ­νη­τι­κή με­λέ­τη του Institute for the Study of Human Rights του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Columbia της Νέας Υόρ­κης, υπο­γρα­φό­με­νη από τον David L. Phillips.

Σε αυτήν κα­τα­γρά­φο­νται οι κα­ταγ­γε­λί­ες (του Τύπου και της αντι­πο­λί­τευ­σης της Τουρ­κί­ας, καθώς και ιθυ­νό­ντων ή μέσων ενη­μέ­ρω­σης τρί­των χωρών) για πα­ντοει­δή ενί­σχυ­ση των τζι­χα­ντι­στών από την Άγκυ­ρα, είτε αυτό αφορά την ανοχή στην εισ­ροή εθε­λο­ντών μα­χη­τών στη Συρία, είτε την απο­στο­λή φορ­τί­ων εξο­πλι­σμού από τις τουρ­κι­κές μυ­στι­κές υπη­ρε­σί­ες, την προ­α­να­φερ­θεί­σα δια­κί­νη­ση της πε­τρε­λαϊ­κής πα­ρα­γω­γής του Ισλα­μι­κού Κρά­τους, την πε­ρί­θαλ­ψη τραυ­μα­τιών, ακόμη και κοι­νές επι­χει­ρή­σεις σε στρα­τιω­τι­κό πεδίο.

Όμως η όσμω­ση των κυ­βερ­νώ­ντων στη γεί­το­να με τους τζι­χα­ντι­στές δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο σε “βρώ­μι­κες δου­λειές” του σκλη­ρού πυ­ρή­να του κρά­τους, αλλά κατά τα φαι­νό­με­να αφή­νει το ση­μά­δι της και στην τουρ­κι­κή κοι­νω­νία – αυτήν ακρι­βώς που το Κόμμα Δι­καιο­σύ­νης και Ανά­πτυ­ξης κατά τη 12χρονη πα­ρα­μο­νή του στην εξου­σία θέ­λη­σε, και σε ένα βαθμό πέ­τυ­χε, να ανα­μορ­φώ­σει σύμ­φω­να με τα ισλα­μι­στι­κά του ορά­μα­τα.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά είναι δύο πε­ρι­στα­τι­κά το τε­λευ­ταί­ου μήνα. Στον φι­λι­κό αγώνα πο­δο­σφαί­ρου των Εθνι­κών Ομά­δων Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη στις 17 Νο­εμ­βρί­ου, πα­ρό­ντων και των πρω­θυ­πουρ­γών των δύο χωρών η εξέ­δρα γιού­χα­ρε όχι μόνο κατά την ανά­κρου­ση του ελ­λη­νι­κού εθνι­κού ύμνου αλλά και κατά την ενός λε­πτού σιγή στη μνήμη των θυ­μά­των των τρο­μο­κρα­τι­κών επι­θέ­σε­ων στο Πα­ρί­σι. Μά­λι­στα ο Tayyip Erdogan επέ­κρι­νε κα­τό­πιν αυτή τη συ­μπε­ρι­φο­ρά μόνο κατά το σκέ­λος της που αφορά τον απαι­τού­με­νο σε­βα­σμό στα εθνι­κά σύμ­βο­λα άλλων χωρών.

Κατά την κε­μα­λι­στι­κή εφη­με­ρί­δα Cumhuriyet, πολ­λοί από τους φι­λά­θλους ήταν μέλη της νε­ο­λαί­ας του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος που εξα­σφά­λι­σαν δω­ρε­άν εί­σο­δο, καθώς η πε­ριο­χή του Basaksehir, όπου διε­ξή­χθη ο αγώ­νας, απο­τε­λεί προ­πύρ­γιο των ισλα­μι­στών.

Αν όμως το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό μπο­ρεί να απο­δο­θεί σε αντι­δυ­τι­κά αντα­να­κλα­στι­κά, τι θα μπο­ρού­σε να ει­πω­θεί για τα αντί­στοι­χα γιου­χαϊ­σμα­τα που εκτό­ξευ­σε με­ρί­δα των θε­α­τών του προ­κρι­μα­τι­κού αγώνα του Euro2016 με­τα­ξύ Τουρ­κί­ας-Ισλαν­δί­ας στις 13 Οκω­βρί­ου στο Ικό­νιο (ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα του πρω­θυ­πουρ­γού Davutoglu) την ώρα που τη­ρού­νταν ενός λε­πτού σιγή για τους 102 Τούρ­κους πο­λί­τες που έχα­σαν τη ζωή τους στην τρο­μο­κρα­τι­κή επί­θε­ση των τζι­χα­ντι­στών στην άγκυ­ρα τρεις ημέ­ρες νω­ρί­τε­ρα;

Κατά τον αρ­θρο­γρά­φο Κadri Gursel του Al-Monitor.com, μόνη κοινή βάση των δύο πε­ρι­στα­τι­κών είναι η απρο­θυ­μία κα­τα­δί­κης της τζι­χα­ντι­στι­κής βίας. Και μπο­ρεί μεν οι εξέ­δρες να μην είναι ο χώρος όπου απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ό,τοι ευ­γε­νέ­στε­ρο έχει να επι­δεί­ξει κάθε έθνος, όμως η Turkish Perception Survey του Marshall Fund που βα­σί­σθη­κε σε 1.108 συ­νε­ντεύ­ξεις την πε­ρί­ο­δο 4-13 Ιου­λί­ου, απο­κα­λύ­πτει ότι το 6,6% των Τούρ­κων δεν θε­ω­ρεί το Ισλα­μι­κό Κρά­τος τρο­μο­κρα­τι­κή ορ­γά­νω­ση, ενώ το 15,6% εκτι­μά ότι το Ισλα­μι­κό Κρά­τος δεν απο­τε­λεί απει­λή για την Τουρ­κία.

capital.gr