Οι παγίδες των ρυθμίσεων για τους δανειολήπτες με ρήτρα ελβετικού φράγκου

Το πρό­βλημα μεγε­θύ­νε­ται, καθώς τώρα οι τρά­πε­ζες καλούν τους δανειο­λή­πτες να ρυθ­μί­σουν τα «κόκκινα» στε­γα­στικά που έχουν πάρει με ρήτρα ελβε­τι­κού φράγκου, καλώ­ντας τους να «κεφα­λαιο­ποι­ή­σουν» το νέο χρέος και η ρύθμιση να τρέξει με βάση τα σημε­ρινά υπό­λοιπα και όχι με βάση το αρχικό ποσό που δανεί­στη­καν.

Ενώ με τις αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο ανοίγει ο δρόμος και για τις μετα­βι­βά­σεις (αλλά και πωλή­σεις μελ­λο­ντικά) των συγκε­κρι­μέ­νων δανείων στα funds που θα δια­χει­ρι­στούν τις μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νες οφειλές. Διότι πλέον το 1 στα 3 στε­γα­στικά σε ελβε­τικό είναι μη εξυ­πη­ρε­τού­μενο.

Οι ρυθ­μί­σεις που εφαρ­μό­ζουν οι τρά­πε­ζες και για αυτά τα δάνεια είναι ανά­λο­γες με τα προ­γράμ­ματα που έχουν σε ισχύ για όλα τα «κόκκινα» στε­γα­στικά, όπως είναι η επι­μή­κυνση της διάρ­κειας του δανείου, η πληρωμή μόνο τόκων ή μέρους των τόκων, σπάσιμο του δανείου στα δύο και «πάγωμα» για το 50% της οφειλής για διά­στημα 5ετίας και εξυ­πη­ρέ­τηση του υπο­λοί­που, κλα­σμα­τική δόση που είναι ανάλογη με την τρέ­χουσα οικο­νο­μική κατά­σταση του οφει­λέτη κ.λπ.

Νέα σύμβαση

Ωστόσο η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο δανειο­λή­πτης που θα δεχθεί να ρυθ­μι­στεί, υπο­γρά­φει νέα δανειακή σύμβαση και ανα­λαμ­βά­νει τη δέσμευση να εξυ­πη­ρε­τή­σει το υπό­λοιπο του δανείου, όπως αυτό έχει δια­μορ­φω­θεί σήμερα και το οποίο είναι αυξη­μένο -ανάλογα με την ισο­τι­μία εκταμίευσης- του­λά­χι­στον κατά 30%.

Το θέμα «καίει» εκτός από τους δανειο­λή­πτες και τους εγγυ­η­τές (που σημαί­νει ότι ο αριθμός διπλα­σιά­ζε­ται), οι οποίοι, σύμφωνα με το Έθνος, θα κληθούν στο τέλος να πλη­ρώ­σουν οφειλή για την οποία εγγυ­ή­θη­καν, κιν­δυ­νεύ­ο­ντας να χάσουν τα δικά τους ακίνητα.

Θα πρέπει να σημειω­θεί ότι τα εν λόγω δάνεια αντι­στοι­χούν περίπου στο 10% των δανείων στε­γα­στι­κής πίστης. Ομως τα 7 δισ. ευρώ του αρχικού δανει­σμού σήμερα δημιουρ­γούν ένα άληκτο κεφά­λαιο 12 δισ. ευρώ για τις τρά­πε­ζες. Το πρό­βλημα δεν είναι μόνο ελλη­νικό, καθώς στο σύνολο της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης υπο­λο­γί­ζο­νται πάνω από 5 εκα­τομ­μύ­ρια οι δανειο­λή­πτες σε ελβε­τικό φράγκο.

Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι το παρά­δειγμα της Ουγ­γα­ρίας όπου μόνον εκεί είχαν συνα­φθεί περί τις 1.500.000 δανεια­κές συμ­βά­σεις για την αγορά κατοι­κίας, στην Πολωνία 563.000, στη Ρου­μα­νία 200.000, στην Αυστρία 155.000, στην Ιταλία 100.000, στην Ισπανία 70.000 κ.ά.

Μάλιστα η κυβέρ­νηση της Κρο­α­τίας, για να προ­στα­τεύ­σει περί τα 60.000 νοι­κο­κυ­ριά που είχαν δανει­στεί σε ελβε­τικό φράγκο -ποσό ύψους 4 δισ. δολαρίων- για στέγη, νομο­θέ­τησε πρό­σφατα τη στα­θε­ρό­τητα της ισο­τι­μίας του εθνικού νομί­σμα­τος, κούνα, έναντι του ελβε­τι­κού φράγκου.

Για το θέμα γνω­μο­δό­τησε η Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δήλωσε κάθετα την αντί­θεσή της σε παρό­μοιες μονο­με­ρείς ενέρ­γειες, καθώς θεωρεί ότι μπορεί να δημιουρ­γη­θούν κίν­δυ­νοι για τη στα­θε­ρό­τητα του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος.

Μάλιστα η ΕΚΤ έχει δια­μη­νύ­σει στις κυβερ­νή­σεις των χωρών που είτε είναι μέλη της Ευρω­ζώ­νης είτε επι­θυ­μούν να γίνουν, να μη νομο­θε­τή­σουν σχετικά.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, καθώς η χώρα βρί­σκε­ται σε πρό­γραμμα, απα­γο­ρεύ­ε­ται οποια­δή­ποτε μονο­με­ρής κίνηση η οποία ενέχει κίνδυνο για τη στα­θε­ρό­τητα και την κεφα­λαιακή επάρ­κεια του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος.

Τέλος, σημειώ­νουμε ότι η Κοι­νο­τική Οδηγία 2014/17/ΕΕ επι­κε­ντρώ­νε­ται στους «καθα­ρούς» όρους στις δανεια­κές συμ­βά­σεις. Εισάγει κανόνες για θέματα σωστής ενη­μέ­ρω­σης των δανειο­λη­πτών. Προ­βλέ­πει ότι η τράπεζα θα πρέπει να ειδο­ποιεί αμέσως τον κατα­να­λωτή όταν η δια­κύ­μανση της συναλ­λαγ­μα­τι­κής ισο­τι­μίας είναι μεγα­λύ­τερη από 20%, με απο­τέ­λε­σμα να αυξά­νε­ται τόσο το συνο­λικό οφει­λό­μενο ποσό όσο και οι τρέ­χου­σες δόσεις.

Και ακόμα προ­βλέ­πει ότι το νόμισμα της σύμ­βα­σης μπορεί να μετα­τρα­πεί όταν η δια­κύ­μανση της συναλ­λαγ­μα­τι­κής ισο­τι­μίας υπερ­βαί­νει το 20%, δια­φο­ρε­τικά θα πρέπει η σύμβαση να συνο­δεύ­ε­ται με χρη­μα­το­πι­στω­τικό μέσο αντι­στάθ­μι­σης του συναλ­λαγ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου.

enikonomia.gr