Συλληπητήριος επιστολή για τον Γιάννη Ιωαννίδη

Ένας αξιό­λο­γος συ­μπο­λί­της μας, ένας ση­μα­ντι­κός εκ­δό­της που τί­μη­σε την αντι­κει­με­νι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία με συ­νέ­πεια, σε­μνό­τη­τα και σε­βα­σμό στη δε­ο­ντο­λο­γία, έφυγε ξαφ­νι­κά και πρό­ω­ρα, αφή­νο­ντας φτω­χό­τε­ρη τη δη­μο­σιο­γρα­φι­κή οι­κο­γέ­νεια και την το­πι­κή κοι­νω­νία, που υπε­ρα­σπί­στη­κε με όλες του τις δυ­νά­μεις.

Η εί­δη­ση του θα­νά­του, προ­κά­λε­σε βα­θειά θλίψη, ιδίως σε όσους τον είχαν γνω­ρί­σει προ­σω­πι­κά και είχαν εκτι­μή­σει τη συ­νε­τή, ψύ­χραι­μη, ρε­α­λι­στι­κή και θαρ­ρα­λέα πένα του.

Δρα­στή­ριος, ακέ­ραιος, νη­φά­λιος, προ­σέ­φε­ρε πολλά στην ενη­μέ­ρω­ση και από θέ­σεις ευ­θύ­νης, τι­μή­θη­κε για την εμπει­ρία και τις γνώ­σεις του.

Γνώ­σεις, που έχουν συ­νέ­χεια, καθώς η δο­τι­κό­τη­τα και οι συμ­βου­λές του στους νέους δη­μο­σιο­γρά­φους, θα πα­ρα­μεί­νει γι’ αυ­τούς κα­τευ­θυ­ντή­ρια δύ­να­μη.

Εκ­φρά­ζο­ντας τα ει­λι­κρι­νή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νειά του, εύ­χο­μαι να είναι αλη­σμό­νη­τος και το χώμα της Κω που θα τον σκε­πά­σει ας είναι ελα­φρύ.

Καλό τα­ξί­δι, φίλε Γιάν­νη.

Μίκα Ια­τρί­δη

Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου