Γλύστρα: Αθώοι και οι τέσσερις κατηγορούμενοι για απείθεια

Aθώοι κρί­θη­καν το από­γευμα της Δευ­τέ­ρας από το Αυτό­φωρο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου ένας 69χρονος, ιδιο­κτή­της και τρεις υπάλ­λη­λοι ηλικίας 27, 25 και 50 ετών, κατη­γο­ρού­με­νοι για απεί­θεια.

Εφέ­ρο­ντο ειδι­κό­τερα ότι την 12η Μαΐου 2022 και περί ώραν 09.30 στην παραλία Γλύστρα της Λάρδου και σε παρά­νομη κατα­σκευή επί αυτής σε χώρο της οποίας εντός το Αστυ­νο­μικό Τμήμα Νότιας Ρόδου φυλάει κατα­σχε­θέ­ντα αντι­κεί­μενα από την 31η Μαρτίου 2022 ευρί­σκο­ντο στο σημείο και δήλωσαν ότι επι­θυ­μούν να εισέλ­θουν εντός του χώρου για να προβούν σε εργα­σίες καθα­ρι­σμού αυτού και των κατα­θέ­ντων και δεν υπά­κου­σαν στις οδηγίες των αστυ­νο­μι­κών να μην το κάνουν.

Εφέ­ρο­ντο επίσης να εισήλ­θαν εντός και να άρχισαν να μετα­κι­νούν τα κατα­σχε­θέ­ντα αντι­κεί­μενα στον χώρο και να τοπο­θε­τούν τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα στην εξέδρα της παρά­νο­μης κατα­σκευής.

Το δικα­στή­ριο τους έκρινε αθώους παρά την κατα­δι­κα­στική εισαγ­γε­λική πρόταση και σύμφωνα με το σκε­πτικό της από­φα­σης που εκφω­νή­θηκε από έδρας:

– Προ­έ­κυψε ότι στην προ­κει­μένη περί­πτωση δεν πλη­ρού­ντο η αντι­κει­με­νική υπό­σταση του αδι­κή­μα­τος της απεί­θειας καθώς δεν υπήρξε νόμιμη πρό­σκληση υπαλ­λή­λου, (στην προ­κει­μένη περί­πτωση των αστυ­νο­μι­κών), προς τους κατη­γο­ρού­με­νους. Αν ήθελε θεω­ρη­θεί ότι υπήρξε πρό­σκληση δεν ήταν σαφής και φυσικά δεν έγινε αντι­λη­πτή από τους κατη­γο­ρού­με­νους.

– Δεν υπήρχε νόμιμος λόγος πρό­σκλη­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

– Οι κατη­γο­ρού­με­νοι δεν όφειλαν βάσει συγκε­κρι­μέ­νης διά­τα­ξης νόμου να συν­δρά­μουν την αρχή ή να προ­σφέ­ρουν υπη­ρε­σία.

– Σε κάθε περί­πτωση οι κατη­γο­ρού­με­νοι δεν είχαν δόλο άρνησης υπη­ρε­σίας ή συν­δρο­μής.

Ουσια­στικά το Δικα­στή­ριο θεώρησε ότι η εκφόρ­τωση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των στον νόμιμα μισθω­μένο χώρο δεν συνιστά παρά­νομη πράξη και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ήρε τη σχετική κατά­σχεση και επέ­στρεψε στην εται­ρεία τα τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα, (διέταξε την απόδοση των κατα­σχε­θέ­ντων).

Παράλ­ληλα, η αξία της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης έγκει­ται στο γεγονός ότι δια­φο­ρο­ποι­ή­θηκε από έτερη κατα­δι­κα­στική συναφή απόφαση, (για το αδίκημα της απεί­θειας), σε βάρος του αυτού νόμιμου εκπρο­σώ­που της εται­ρείας, η οποία -απόφαση- είχε λάβει χώρα προ ολίγων ημερών, με κατά­σχεση τότε ηλε­κτρι­κών συσκευών, ήτοι αντι­κει­μέ­νων ουδεμία σχέση εχόντων με τη φερό­μενη υπέρ­βαση του ορίου χρήσης αιγια­λού για την οποία είχε σχη­μα­τι­σθεί σχετική δικο­γρα­φία.

Ούτε, όμως, παρα­βί­αση κατά­σχε­σης υπήρξε διότι από την κατά­θεση του αστυ­νο­μι­κού προ­έ­κυψε ότι οι κατη­γο­ρού­με­νοι ούτε αφαί­ρε­σαν ούτε έφθει­ραν τις εν λόγω ηλε­κτρι­κές συσκευές, άλλωστε ιδιο­κτη­σίας της ίδιας της μισθώ­τριας εται­ρίας, την οποία εκπρο­σω­πεί ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος.

Περιττό να σημειω­θεί ότι (στο πλαίσιο υπό­θε­σης εργα­σίας), αν ήθελε δηλ. θεω­ρη­θεί ότι υπήρξε παρα­βί­αση κατάσχεσης- δεν ήταν επι­τρε­πτή η μετα­βολή της κατη­γο­ρίας από απεί­θεια σε παρα­βί­αση κατά­σχε­σης.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων παρέστη ο δικη­γό­ρος Αθηνών κ. Θρα­σύ­βου­λος Κοντα­ξής.