Μανώλης Κουτσούκος: Η Τουρκία και ο αφοπλισμός των νησιών

Η τελευ­ταία Ελλη­νο­τουρ­κική κρίση και οι (άνευ ουσίας) διε­ξα­γό­με­νες μετ’ εμπο­δίων «διε­ρευ­νη­τι­κές» συνο­μι­λίες επα­νέ­φε­ραν στην επι­και­ρό­τητα την προ­σχη­μα­τική και ατεκ­μη­ρί­ωτη (νομικά και πολι­τικά) αξίωση της Τουρ­κίας για τον αφο­πλι­σμό των νησιών μας, με το εντελώς αβάσιμο επι­χεί­ρημα ότι ο εξο­πλι­σμός αυτός παρα­βιά­ζει τις διε­θνείς συν­θή­κες της Λωζάνης (1923) και των Παρι­σίων (1947).

Γράφει ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Κου­τσού­κος

Η πάγια διπλω­μα­τική αυτή θέση της Τουρ­κίας επι­βάλ­λει να προ­σεγ­γί­σουμε το θέμα με την επί­κληση του κει­μέ­νου όλων των σχε­τι­κών συν­θη­κών από τις οποίες αβίαστα προ­κύ­πτει ότι η Ελλάδα δεν έχει παρα­βιά­σει καμία απο­λύ­τως διεθνή συνθήκη. Αντί­θετα βρι­σκό­μα­στε μπροστά στην παγκό­σμια πρω­το­τυ­πία μία χώρα να επι­κα­λεί­ται διε­θνείς συν­θή­κες τις οποίες η ίδια έχει επα­νει­λημ­μένα παρα­βιά­σει επι­βε­βαιώ­νο­ντας την παροι­μία «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοι­κο­κύ­ρης». Συγκε­κρι­μένα:

Α) Μετά την ήττα της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας στους Βαλ­κα­νι­κούς Πολέ­μους οι τότε μεγάλες Δυνά­μεις (Αγγλία – Γερ­μα­νία – Αυστρία – Ιταλία και Ρωσία) προ­σφέρ­θη­καν να μεσο­λα­βή­σουν για τον καθο­ρι­σμό των νέων συνόρων και τη συνο­μο­λό­γηση ειρήνης μεταξύ των Βαλ­κα­νι­κών χωρών. Η διά­σκεψη αυτή έγινε στο Λονδίνο (16/12/1912 – 10/1/1913) αλλά διεκόπη για (4) μήνες λόγω του εθνι­κι­στι­κού κινή­μα­τος των ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ.

Τη συνθήκη του ΛΟΝΔΙΝΟΥ την υπέ­γρα­ψαν τελικά στις 30/5/1913 η Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία ως ηττη­μένη χώρα και οι νική­τριες Ελλάδα, Βουλ­γα­ρία, Μαυ­ρο­βού­νιο και Σερβία. Ωστόσο πριν ακόμη η συνθήκη αυτή επι­κυ­ρω­θεί ξέσπασε ο Β’ Βαλ­κα­νι­κός Πόλεμος με ηττη­μένη αυτή τη φορά τη Βουλ­γα­ρία για τον τερ­μα­τι­σμό του οποίου υπε­γράφη η συνθήκη ειρήνης του ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ στις 10/8/1913.

Μετά τις δύο αυτές συν­θή­κες η Τουρκία υπο­χρε­ώ­θηκε να εγκα­τα­λεί­ψει όσα εδάφη κατείχε Δυτικά της γραμμής της ορο­σει­ράς του Αίνου εκτός της ΑΛΒΑΝΙΑΣ η οποία ανα­κη­ρύ­χθηκε ανε­ξάρ­τητο Κράτος.

Β) Με την λήξη του Α’ Παγκο­σμίου Πολέμου η Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία βρέθηκε στην πλευρά των ηττη­μέ­νων Κεντρι­κών Δυνά­μεων (Γερ­μα­νίας – Αυστρο­ουγ­γα­ρίας – Βουλ­γα­ρίας). Όμως πριν ακόμα λήξει ο πόλεμος και επειδή η Τουρκία κατά­λαβε την επερ­χό­μενη ήττα των δυνά­μεων στις οποίες ανήκε και πριν ακόμα οι ηττη­μέ­νοι σύμ­μα­χοί της παρα­δο­θούν στην ΑΝΤΑΝΤ (Αγγλία – Γαλλία – Ιταλία – Ρωσία – ΗΠΑ – Ελλάδα) έσπευσε μόνη της στις 30/10/1918 πριν από όλους και υπέ­γραψε με την Αγγλία ανακωχή στο όρμο του Μούδρου της Λήμνου πάνω στο Αγγλικό θωρηκτό «Αγα­μέ­μνων» η οποία ιστο­ρικά είναι γνωστή ως «ΣΥΝΘΗΚΗ ΑΝΑΚΩΧΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΔΡΟΥ».

Με τη συνθήκη αυτή  η Τουρκία υπο­χρε­ώ­θηκε ως ηττη­μένη να ανοίξει τα στενά στα Δαρ­δα­νέ­λια και στον Βόσπορο καθώς και όλα τα λιμάνια της για την ακώλυτη χρήση από τα πλοία των χωρών της ΑΝΤΑΝΤ, να προ­σφέ­ρει τα ανα­γκαία εφόδια και να απε­λά­σει από το Τουρ­κικό έδαφος όλους τους  Γερ­μα­νούς και Αυστρια­κούς πολίτες.

Μετά την παρά­δοση της ηττη­μέ­νης Γερ­μα­νίας με τη Συνθήκη των Βερ­σα­λιών (28/6/1919) ακο­λού­θησε η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΣΕΒΡΩΝ (10/8/1920) ανάμεσα στις νική­τριες χώρες της ΑΝΤΑΝΤ (στις οποίες ανήκει η Ελλάδα) και της ηττη­μέ­νης Τουρ­κίας.

Το Τμήμα της Συν­θή­κης των Σεβρών που αφο­ρούσε την Ελλάδα προ­έ­βλεπε τη παρα­χώ­ρηση στη χώρα μας του μεγα­λύ­τε­ρου τμή­μα­τος της Ανα­το­λι­κής Θράκης και επι­πλέον της πόλης της Σμύρνης με την ευρύ­τερη περιοχή της στην οποία κατοι­κούσε μεγάλος αριθμός Ελλήνων ενώ σε αντί­στοιχα τμήματα της Τουρ­κίας εγκα­τα­στά­θη­καν Γαλλικά, Αγγλικά και Ιταλικά στρα­τεύ­ματα. Για τα στενά από το Αιγαίο μέχρι τον Βόσπορο η Συνθήκη προ­έ­βλεπε να παρα­μεί­νουν ελεύ­θερα και μάλιστα ΑΝΟΧΥΡΩΤΑ.

Δυστυ­χώς για τη χώρα μας στις 20/10/1921 υπε­γράφη εν κρυπτώ και παρα­βύ­στω η άγνωστη σε πολλούς ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ με την οποία η Γαλλία εντελώς απροει­δο­ποί­ητα και ανα­πά­ντεχα συμ­φώ­νησε με τις δυνά­μεις του ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ να απο­χω­ρή­σει από τα πολε­μικά μέτωπα και ταυ­τό­χρονα να παρα­δώ­σει στον Κεμάλ ολό­κληρο τον Γαλλικό οπλισμό με απο­τέ­λε­σμα η ενέρ­γεια αυτή των Γάλλων να συμ­βά­λει σε μεγάλο βαθμό στη Μικρα­σια­τική κατα­στροφή στην οποία η Ελλάδα από νική­τρια χώρα βρέθηκε ηττη­μένη κατε­στραμ­μένη και πολι­τικά ανα­στα­τω­μένη.

Ανε­ξάρ­τητα από το γεγονός ότι η συνθήκη των ΣΕΒΡΩΝ δεν ίσχυσε στην πράξη λόγω της Μικρα­σια­τι­κής Κατα­στρο­φής ωστόσο ακόμα και σήμερα εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί ένα καθόλα ισχυρό διεθνές νομικό κείμενο που φέρει την υπο­γραφή της Τουρ­κίας  και κυρίως ΔΕΝ έχει επι­σή­μως καταγ­γελ­θεί.

Γ) Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ (24/7/1923)

Η Συνθήκη αυτή την οποία με σθένος επι­κα­λεί­ται η Τουρκία για τον αφο­πλι­σμό των νησιών του Αιγαίου συντά­χθηκε στη Γαλλική γλώσσα, απο­τε­λεί­ται από 143 άρθρα και απο­τε­λεί το διπλω­μα­τικό λάβαρο της Τουρ­κίας. Στη συνθήκη αυτή η Τουρκία από ηττη­μένη χώρα σε δύο πολέ­μους (τον Βαλ­κα­νικό και τον Α’ Παγκό­σμιο) εμφα­νί­σθηκε και την υπέ­γραψε στην Λωζάνη ως νική­τρια απαι­τώ­ντας από την Ελλάδα ως απο­ζη­μί­ωση λόγω της ήττας στην Μικρά Ασία δισε­κα­τομ­μύ­ρια χρυσών λιρών τις οποίες η χώρα μας δεν μπο­ρούσε να κατα­βά­λει γι’ αυτό και υπο­χρε­ώ­θηκε από τους «συμ­μά­χους» μας αντί χρη­μα­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης να παρα­χω­ρή­σει στην Τουρκία τα εδάφη του Καρα­γάτς (πρώην Ορε­στιάδα) και την περιοχή της ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ. Στις συν­δια­σκέ­ψεις που προη­γή­θη­καν της τελικής υπο­γρα­φής της Συν­θή­κης της Λωζάνης έλαβαν μέρος εκτός   από την Ελλάδα και την Τουρκία η Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Σερβία, Ρου­μα­νία, Βουλ­γα­ρία, Ρωσία (με ενδια­φέ­ρον για τη λει­τουρ­γία των στενών) το Βέλγιο και η Πορ­το­γα­λία.

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης ρυθ­μί­στη­καν μεταξύ άλλων τα θέματα της ελεύ­θε­ρης ναυ­σι­πλο­ΐας στα στενά (υπό τον όρο να παρα­μεί­νουν ανο­χύ­ρωτα) και οι εδα­φι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις της πρώην Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας. Παράλ­ληλα η συνθήκη προ­έ­βλεπε την υπο­χρε­ω­τική ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ πλη­θυ­σμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία με μονα­δικό κρι­τή­ριο το θρή­σκευμα (Χρι­στια­νοί – Μου­σουλ­μά­νοι) και όχι την ΕΘΝΟΤΗΤΑ των ανταλ­λασ­σό­με­νων. Δηλαδή οι «μειο­νό­τη­τες» στις δύο χώρες είχαν θρη­σκευ­τικό και όχι εθνο­λο­γικό (όπως δια­τεί­νε­ται η Τουρκία σήμερα) πρόσημο.

Στο τμήμα (Α) της Συν­θή­κης της Λωζάνης περι­λαμ­βά­νο­νται οι ΕΔΑΦΙΚΟΙ ΟΡΟΙ που αφορούν την Ελλάδα οι οποίοι έχουν κατά λέξη ως εξής:

Άρθρο (12) -«Η ληφθείσα από­φα­σις τη 13η Φεβρουα­ρίου 1914 υπό της Συν­δια­σκέ­ψεως του Λον­δί­νου εις εκτέ­λε­σιν των άρθρων 5 της Συν­θή­κης του Λον­δί­νου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συν­θή­κης των Αθηνών της 1/14 Νοεμ­βρίου 1913, η κοι­νο­ποι­η­θείσα εις την Ελλη­νι­κήν Κυβέρ­νη­σιν τη 13 Φεβρουα­ρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρ­χίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγου­σών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμο­θρά­κης, Μυτι­λή­νης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επι­κυ­ρού­νται, υπό την επι­φύ­λα­ξιν των δια­τά­ξεων της παρού­σης Συν­θή­κης των συναφών προς τας υπό την κυριαρ­χίαν της Ιταλίας δια­τε­λού­σας νήσους, περί ων δια­λαμ­βά­νει το άρθρον 15. Εκτός αντι­θέ­του δια­τά­ξεως της παρού­σης Συν­θή­κης, αι νήσοι, αι κεί­με­ναι εις μικρο­τέ­ραν από­στα­σιν των τριών (3) μιλλίων της ασια­τι­κής ακτής, παρα­μέ­νου­σιν υπό την τουρ­κι­κήν κυριαρ­χίαν».

Άρθρο (13) -«Προς εξα­σφά­λι­σιν της ειρήνης, η Ελλη­νική Κυβέρ­νη­σις υπο­χρε­ού­ται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτι­λήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακό­λουθα μέτρα:

1. Αι ειρη­μέ­ναι νήσοι δεν θα χρη­σι­μο­ποι­η­θώ­σιν εις εγκα­τά­στα­σιν ναυ­τι­κής βάσεως ή εις ανέ­γερ­σιν οχυ­ρω­μα­τι­κού τίνος έργου.

2. θα απα­γο­ρευθή εις την Ελλη­νι­κήν στρα­τιω­τι­κήν αερο­πλο­ΐαν να υπε­ρί­πτα­ται του εδάφους της ακτής της Ανα­το­λίας. Αντι­στοί­χως, η Οθω­μα­νική Κυβέρ­νη­σις θα απα­γο­ρεύση εις την στρα­τιω­τι­κήν αερο­πλο­ΐαν αυτής να υπε­ρί­πτα­ται των ρηθει­σών νήσων.

3. Αι ελλη­νι­και στρα­τιω­τι­καί δυνά­μεις εν ταις ειρη­μέ­ναις νήσοις θα περιο­ρι­σθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των δια την στρα­τιω­τι­κήν υπη­ρε­σίαν καλου­μέ­νων, οίτινες δύνα­νται να εκγυ­μνά­ζω­νται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωρο­φυ­λα­κής και αστυ­νο­μίας ανά­λο­γον προς την εφ’ ολο­κλή­ρου του ελλη­νι­κού εδάφους υπάρ­χου­σαν τοιαύ­την».

Άρθρο (14) -«Αι νήσοι Ιμβρος και Τένεδος, παρα­μέ­νου­σαι υπό την τουρ­κι­κήν κυριαρ­χίαν, θα απο­λαύ­ω­σιν ειδικής διοι­κη­τι­κής οργα­νώ­σεως, απο­τε­λού­με­νης εκ τοπικών στοι­χείων και παρε­χού­σης πάσαν εγγύ­η­σιν εις τον μη μου­σουλ­μα­νι­κόν ιθαγενή πλη­θυ­σμόν διότι αφορά εις την τοπικήν διοί­κη­σιν και την προ­στα­σίαν των προ­σώ­πων και των περιου­σιών. Η δια­τή­ρη­σις της τάξεως θα εξα­σφα­λί­ζη­ται εν αυταίς δι’ αστυ­νο­μίας στρα­το­λο­γου­μέ­νης μεταξύ του ιθα­γε­νούς πλη­θυ­σμού, τη φρο­ντίδι της ως άνω προ­βλε­πο­μέ­νης τοπικής διοι­κή­σεως υπό τα δια­τα­γάς της οποίας θα διατελή. Αι συνο­μο­λο­γη­θεί­σαι ή συνο­μο­λο­γη­θη­σό­με­ναι μεταξύ Ελλάδος και Τουρ­κίας συμ­φω­νίαι, αι αφο­ρώ­σαι την ανταλ­λα­γήν των Ελλη­νι­κών και τουρ­κι­κών πλη­θυ­σμών, δεν θα εφαρ­μο­σθώ­σιν εις τους κατοί­κους των νήσων Ίμβρου και Τενέδου».

Άρθρο (15) -«Η Τουρκία παραι­τεί­ται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώ­μα­τος και τίτλου επί των κάτωθι απα­ριθ­μου­μέ­νων νήσων, του­τέ­στι της Αστυ­πά­λαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρ­πά­θου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύ­μνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατε­χο­μέ­νων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρ­τω­μέ­νων, ως και της νήσου Καστελ­λο­ρί­ζου (όρα χάρτην υπ’ αρ. 2).

Άρθρο (16) -«Η Τουρκία δήλοι ότι παραι­τεί­ται παντός τίτλου και δικαιώ­μα­τος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προ­βλε­πο­μέ­νων υπό της παρού­σης Συν­θή­κης ορίων, ως και επί των νήσων, εκτός εκείνων ων η κυριαρ­χία έχει αναγνωρισθΗ αυτή δια της παρού­σης Συν­θή­κης, της τύχης των εδαφών και των νήσων τούτων κανο­νι­σθεί­σης ή κανο­νι­σθη­σο­μέ­νης μεταξύ των ενδια­φε­ρο­μέ­νων. Αι δια­τά­ξεις του παρό­ντος άρθρου δεν θίγουσι τας συνο­μο­λο­γη­θεί­σας ή συνο­μο­λο­γη­θη­σο­μέ­νας ιδιαι­τέ­ρας συμ­φω­νίας μεταξύ της Τουρ­κίας και των ομόρων χωρών λόγω της γειτ­νιά­σεως αυτών».

Άρθρο (20) -«Η Τουρκία δηλοί ότι ανα­γνω­ρί­ζει την προ­σάρ­τη­σιν της Κύπρου ανα­κη­ρυ­χθεί­σαν υπό της Βρετ­τα­νι­κής Κυβερ­νή­σεως την 5ην Νοεμ­βρίου 1914».

Θα πρέπει να σημειω­θεί ότι ενώ διαρ­κού­σαν οι συνε­δρίες των Κρατών που προ­ε­τοί­μα­ζαν την υπο­γραφή της Συν­θή­κης της Λωζάνης η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν ήδη υπο­γρά­ψει στις 30/1/1923 ειδικό σύμφωνο αμοι­βαίας υπο­χρε­ω­τι­κής ανταλ­λα­γής ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ με την επο­πτεία του Ύπατου Αρμοστή για τους πρό­σφυ­γες της Κοι­νω­νίας των Εθνών Νορ­βη­γού Διπλω­μάτη FRIDJOF NANSEN το όνομα του οποίου η Ελλάδα για να τον τιμήσει έδωσε σε δρόμο στην περιοχή του Υμηττού ενώ το έτος 2011 τοπο­θέ­τησε την προτομή του στο Πάρκο Ριζάρη για τη βοήθεια που προ­σέ­φερε στους Έλληνες πρό­σφυ­γες μετά την Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή.

Και ενώ με τη συνθήκη της Λωζάνης ικα­νο­ποι­ή­θηκε (με τη συνη­γο­ρία Άγγλων και Αμε­ρι­κά­νων που επεί­γο­ντο να ανα­λά­βουν τα έργα ανα­συ­γκρό­τη­σης της Τουρ­κίας) το μεγα­λύ­τερο μέρος των παρά­λο­γων απαι­τή­σεων της Τουρ­κίας ωστόσο από την επόμενη ημέρα της υπο­γρα­φής της η Τουρκία άρχισε να την υπο­νο­μεύει και να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται μεθο­δικά για την «ανα­θε­ώ­ρηση» της παρα­βιά­ζο­ντας κατά­φωρα τους όρους που η ίδια είχε υπο­γρά­ψει. Ενδει­κτικά και μόνο θα πρέπει να σημειω­θεί ότι η Τουρκία:

1)  Το 1923 μόλις εγκα­τα­στά­θη­καν οι Τουρ­κι­κές Αρχές στην ΙΜΒΡΟ και στην ΤΕΝΕΔΟ απε­λά­θη­καν όλοι οι Έλληνες πρό­κρι­τοι και κυρίως δεν επέ­τρεψε την επι­στροφή σε 1.500 Ίμβριους που είχαν κατα­φύ­γει στην γει­το­νική Λήμνο για να σωθούν.

2)  Το 1923 προ­σε­ται­ρί­στηκε τον γνωστό εξωμότη και αφο­ρι­σμένο ιερω­μένο ΠΑΠΑ-ΕΦΤΥΜ (κατά κόσμον ΕΥΤΥΧΙΟ ΚΑΡΑΧΙΣΑΡΙΔΗ) με τον οποίο προ­σπά­θησε να δημιουρ­γή­σει «πατριαρ­χείο τουρ­κό­φω­νων Ορθό­δο­ξων» στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, παρα­χω­ρώ­ντας σ’ αυτόν εκκλη­σίες του Πατριαρ­χείου ενώ τον βοήθησε οικο­νο­μικά να εκδώσει την εφη­με­ρίδα «φωνή της τουρ­κορ­θο­δο­ξίασ» πολε­μώ­ντας με μανία τον πατριάρχη ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ.

3)  Το 1923 έκλεισε την εμπο­ρική σχολή της Χάλκης

4)  Το 1927 απα­γό­ρευσε τη διδα­σκα­λία της Ελλη­νι­κής γλώσσας στην Ίμβρο και Τένεδο.

5)  Το 1932 απα­γό­ρευσε στους Έλληνες να ασκούν σειρά ολό­κληρη από επαγ­γελ­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες για να τους εξα­να­γκά­σει να φύγουν.

6)  Το 1934 απα­γό­ρευσε στους ιερω­μέ­νους (πλην του Πατριάρχη) να κυκλο­φο­ρούν με ράσα.

7)  Το 1942 κατά τη διάρ­κεια του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου το Τουρ­κικό Κράτος επέβαλε ειδικό κεφα­λικό φόρο σε ΜΗ Μου­σουλ­μά­νους κατοί­κους για να κτυ­πή­σει τους Ελλη­νι­κής κατα­γω­γής επαγ­γελ­μα­τίες (VARLIK VERGISI).

8)  Το 1943 πιστεύ­ο­ντας στην επι­κρά­τηση των δυνά­μεων του άξονα έθεσε θέμα κατάρ­γη­σης του Πατριαρ­χείου.

9)  Το 1955 τον μήνα Σεπτέμ­βριο άρχισε το πογκρόμ κατά των Ελλήνων  της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, που τότε υπε­ρέ­βαι­ναν σε αριθμό τις 250.000, με σφαγές Ελλήνων και την κατα­στροφή – λεη­λα­σία ελλη­νι­κών κατα­στη­μά­των. Σήμερα η Πόλη αριθμεί περίπου 2.000 Έλληνες.

10)            Στις 12/1/1971 με απόφαση του Συνταγ­μα­τι­κού Δικα­στη­ρίου της Τουρ­κίας και με πρόφαση την κατάρ­γηση της ιδιω­τι­κής παι­δείας ΕΚΛΕΙΣΕ τη Θεο­λο­γική Σχολή της Χάλκης με στόχο να δημιουρ­γή­σει πρό­βλημα στη μελ­λο­ντική εκλογή Πατριάρχη ο οποίος κατά την Τουρ­κική Νομο­θε­σία θα πρέπει να είναι Τούρκος υπήκοος.

11)            Ενώ η Συνθήκη της Λωζάνης απα­γο­ρεύει τις υπερ­πτή­σεις πάνω από τα νησιά μας η Τουρ­κική Αερο­πο­ρία σε καθη­με­ρινή βάση υπε­ρί­πτα­ται σε όλα τα νησιά ακόμα και με DRONES.

Δ) Στις 4/1/1932 ο Ιταλός πρε­σβευ­τής στην Τουρκία POMPEO ALOIZI και ο Τούρκος Υπουρ­γός των εξω­τε­ρι­κών ΡΟΥΣΤΟΥ ΑΡΑΣ υπέ­γρα­ψαν στη Άγκυρα τη γνωστή Ιτα­λο­τουρ­κική συνθήκη με την οποία  η Τουρκία όχι μόνο ανα­γνώ­ρισε την πλήρη Ιταλική Κυριαρ­χία στα Δωδε­κά­νησα αλλά απο­δέ­χθηκε την οριο­θέ­τησή τους με βάση τους χάρτες του Ιτα­λι­κού Ναυαρ­χείου και τον καθο­ρι­σμό των χωρικών υδάτων μεταξύ Δωδε­κα­νή­σων και Τουρ­κι­κών ακτών συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του Καστελ­λό­ρι­ζου.

Στη συνθήκη αυτή, που απο­τε­λεί ουσια­στικά «συμπλή­ρωμα της Συν­θή­κης της Λωζάνης», έχει επι­συ­να­φθεί και λεπτο­με­ρέ­στατο «προ­σάρ­τημα» που υπε­γράφη τον μήνα Δεκέμ­βριο του 1932 το οποίο αφορά το Καστελ­λό­ριζο και τις παρα­κεί­με­νες νησίδες. Η Συγκε­κρι­μένη Συνθήκη περιέ­χει συνο­λικά (7) άρθρα που καθο­ρί­ζουν με κάθε λεπτο­μέ­ρεια τα νησιά και τις νησίδες που ανήκαν στην Ιταλία.

Στο άρθρο (3) της Ιτα­λο­τουρ­κι­κής αυτής Συν­θή­κης (η οποία ενοχλεί πολύ την Τουρ­κική διπλω­μα­τία) ανα­φέ­ρο­νται κατά λέξη τα εξής για τις παρα­κεί­με­νες στο Καστελ­λό­ριζο νησίδες και βρα­χο­νη­σί­δες:

-«Η τουρ­κική Κυβέρ­νηση ανα­γνω­ρί­ζει την κυριαρ­χία της Ιταλίας πάνω στις νησίδες που βρί­σκο­νται μέσα στην ζώνη την καθο­ρι­ζο­μένη από μία περιοχή που θα έχει ως κέντρο τον τρούλλο της εκκλη­σίας της πόλης του Καστελ­λο­ρί­ζου και ως ακτίνα την από­σταση μεταξύ του κέντρου και του ακρω­τη­ρίου του Αγίου Στε­φά­νου δηλαδή (τις νησίδες): Ψωραδιά – Πολυ­φά­δος – Αγιος Γεώρ­γιος – Ψωμί – Κου­τσου­μπασ -Μαυροποινάκι – Μαύ­ρο­ποϊνί – Αγίος Γεωρ­γίος (Ρω) – Δρα­γο­νέρα – ΡΩσ – Στρογ­γυλή».

Με το άρθρο (6) της Συν­θή­κης αυτής ορί­στηκε ότι σε περί­πτωση που υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο κείμενο της συν­θή­κης και τους συνημ­μέ­νους χάρτες θα υπε­ρι­σχύει το κείμενο.

Ε) Την Ιτα­λο­τουρ­κική συνθήκη του 1932 ακο­λού­θησε πριν από την κήρυξη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου η περί­φημη Συνθήκη του ΜΟΝΤΡΕ την οποία υπέ­γρα­ψαν οι χώρες Αγγλία, Γαλλία, Βουλ­γα­ρία, Ελλάδα, Γιου­γκο­σλα­βία, Ιαπωνία, Ρου­μα­νία και ΕΣΣΔ στις 7/8/1936 στην πόλη της MONTREUX της Ελβε­τίας.

Η συνθήκη αυτή κατήρ­γησε τη Συνθήκη της Λωζάνης ως προς τους όρους λει­τουρ­γίας και κυριαρ­χίας των στενών διότι καταρ­γή­θηκε η διεθνής εγγύηση και ο αφο­πλι­σμός των Στενών και ανα­γνω­ρί­σθηκε το δικαί­ωμα στην Τουρκία να ασκεί την κυριαρ­χία στα στενά χωρίς περιο­ρι­σμούς και κυρίως να τα εξο­πλί­σει. Η Ελλάδα υπερ­ψή­φισε τη Συνθήκη αυτή διότι συν­δυά­στηκε με την ρητή συναί­νεση της Τουρ­κίας της άρσης της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της Λήμνου και της Σαμο­θρά­κης.

Το δικαί­ωμα αυτό της χώρας μας δηλαδή να εξο­πλί­σει τη Λήμνο και τη Σαμο­θράκη ανα­γνω­ρί­σθηκε επι­πλέον από την Τουρκία με επι­στολή που έστειλε στον τότε Έλληνα Πρω­θυ­πουργό και Υπουργό των Εξω­τε­ρι­κών Ι. Μεταξά στις 6/5/1936 ο Πρέσβης της Τουρ­κίας στην Αθήνα ROUSSEN ESREF.

Παρά ταύτα ακόμα και σήμερα η Τουρκία εξα­κο­λου­θεί να απαιτεί τον αφο­πλι­σμό των δύο αυτών νησιών θέτο­ντας επα­νει­λημ­μένα θέμα για το αερο­δρό­μιο της Λήμνου στις Νατοϊ­κές ασκή­σεις.

Στ) Στις 10/2/1947 συνυ­πέ­γρα­ψαν στο Παρίσι τη ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ αφενός τα κράτη ΗΠΑ, Κίνα, Γαλλία, Αγγλία, Β. Ιρλαν­δία, ΕΣΣΔ, Αυστρα­λία, Βέλγιο, Βρα­ζι­λία, Καναδάς, Αιθιο­πία, Ελλάδα, Ινδίες, Ν. Ζηλαν­δία, Κάτω Χώρες, Τσε­χο­σλο­βα­κία, Ουκρα­νία, Ν. Αφρι­κα­νική Ένωση, Πολωνία και Γιου­γκο­σλα­βία και αφε­τέ­ρου η Ιταλία ως ηττη­μένη στον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Στο άρθρο (14) της συν­θή­κης αυτής ανα­φέ­ρο­νται κατά λέξη τα εξής:

-«1. Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρ­χία τας νήσους της Δωδε­κα­νή­σου ………… ως και τας παρα­κεί­με­νας νησίδας.

2. Αι ανωτέρω νήσοι θα ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΩΣΙ και θα παρα­μεί­νωσι ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑΙ».

Η δεύτερη παρά­γρα­φος που ανα­φέ­ρε­ται στην απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των Δωδε­κα­νή­σων τέθηκε κατ’ απαί­τηση του Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών της Σοβιε­τι­κής Ένωσης ΜΟΛΟΤΩΦ προ­κει­μέ­νου να συναι­νέ­σει ώστε τα Δωδε­κά­νησα να επα­νέλ­θουν στον Εθνικό Ελλη­νικό κορμό διότι πίστευε ότι μετά τη συμ­φω­νία της Γιάλτας (1945) επειδή η Ελλάδα περι­ήλθε στην «σφαίρα επιρ­ροής» της Αγγλίας ο εξο­πλι­σμός των Δωδε­κα­νή­σων θα δημιουρ­γούσε πρό­βλημα ασφα­λείας στην Σοβιε­τική Ένωση. Δηλαδή ο αφο­πλι­σμός δεν αφο­ρούσε την Τουρκία αλλά την Σοβιε­τική Ένωση!!

Το 1974 η Τουρκία μετά την από­πειρα κατά του Μακά­ριου και με την πρόφαση της εγγυ­ή­τριας δύναμης της Συν­θή­κης της Ζυρίχης εισέ­βαλε στην Κύπρο την οποία κατέχει μέχρι σήμερα διχο­το­μη­μένη παρά τις κατα­δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις των Διεθνών Οργα­νι­σμών ενώ πρό­σφατα κατέ­λαβε αυθαί­ρετα θαλάσ­σια οικό­πεδα της Κυπρια­κής ΑΟΖ για να αντλή­σει πετρέ­λαιο. Το επόμενο από την εισβολή έτος 1975 συγκρό­τησε την 4η Στρατιά του Αιγαίου (EGE ORDUSU) με έδρα τη Σμύρνη και με ναυτική δύναμη άνω των (100) απο­βα­τι­κών σκαφών για την «προ­στα­σία» τάχα των Δυτικών Ακτών της εκδη­λώ­νο­ντας έμπρα­κτα τις επι­θε­τι­κές δια­θέ­σεις της κατά της χώρας μας. Στην στρατιά αυτή ανήκει οργα­νικά ο Τουρ­κι­κός στρατός κατοχής της Κύπρου.

Η εισβολή στην Κύπρο και η δημιουρ­γία της 4ης Στρα­τιάς του Αιγαίου προ­κά­λε­σαν τον αυτο­νό­ητο και επι­βαλ­λό­μενο εξο­πλι­σμό από τη χώρα μας τόσο των νησιών ΧΙΟΥ – ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ – ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ (τα οποία ήσαν μερικώς στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μένα με βάση το άρθρο 13 παρ. 3 της Συν­θή­κης της Λωζάνης) όσο και των Δωδε­κα­νή­σων αφού κιν­δύ­νευαν άμεσα από την προ­κλη­τική επι­θε­τι­κό­τητα της Τουρ­κίας.

Η νόμιμη και πλήρως δικαιο­λο­γη­μένη αυτή αντί­δραση της χώρας μας να εξο­πλί­σει τα Δωδε­κά­νησα και γενικά τα νησιά του Αιγαίου δεν παρα­βί­ασε κατ’ αρχήν τη Συνθήκη της Λωζάνης αφού σύμφωνα με το άρθρο (51) του ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ του ΟΗΕ:

-«Ουδέν εκ των δια­λαμ­βα­νο­μέ­νων εν τω παρόντι Χάρτη θα παρε­μπο­δί­ζει το φυσικόν δικαί­ωμα ατο­μι­κής νομίμου αμύνης εις περί­πτω­σιν καθ’ ην Μέλος τι των Ηνω­μέ­νων Εθνών υποστή επί­θε­σιν ένοπλον, μέχρις ού το Συμ­βού­λιον Ασφα­λείας λάβη τα ανα­γκαία μέτρα προς δια­τή­ρη­σιν της διε­θνούς ειρήνης και ασφα­λείας».

Συνεπώς νομίμως η χώρα μας εξό­πλισε όλα τα νησιά της πριν δεχθεί την Τουρ­κική επίθεση διότι εάν ανέμενε να εκδη­λω­θεί πρώτα η επίθεση ο εξο­πλι­σμός θα ήταν αδύ­να­τος και περιτ­τός. Η Τουρ­κική επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία για τον εξο­πλι­σμό των νησιών μας επι­κα­λεί­ται επίσης την παρ. 2 του άρθρου 14 της Συν­θή­κης των Παρι­σίων της 10/2/1947 στην οποία όμως η Τουρκία ΔΕΝ υπήρξε συμ­βαλ­λό­μενο μέρος και συνεπώς νομικά του­λά­χι­στον δεν έχει το δικαί­ωμα να επι­κα­λεί­ται συνθήκη και συμ­φω­νίες που έχουν καταρ­τι­σθεί μεταξύ τρίτων χωρών όπως ρητά προ­βλέ­πει το άρθρο 4 της ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ επί του Δικαίου των Συν­θη­κών της 23/5/1969 (που κυρώ­θηκε στην Ελλάδα με τον Ν. 1981/1991 – ΦΕΚ 187/Α/9-12-1991). Στο άρθρο αυτό κατά λέξη ορί­ζε­ται ότι:

-«Συνθήκη ΔΕΝ δημιουρ­γεί ούτε υπο­χρε­ώ­σεις ούτε ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για τρίτο ΚΡΑΤΟΣ ή για τρίτο Οργα­νι­σμό χωρίς τη συναί­νεση του Κράτους ή του Οργα­νι­σμού αυτού».

Συνεπώς με βάση τα παρα­πάνω Διεθνή κείμενα ΝΟΜΙΜΩΣ η χώρα μας εξό­πλισε τα νησιά του Αιγαίου οι δε αντί­θε­τες αιτιά­σεις της Τουρ­κίας είναι εντελώς αβά­σι­μες, απα­ρά­δε­κτες και αντί­θε­τες με το Διεθνές Δίκαιο.

ΙΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Οι μέχρι σήμερα χει­ρι­σμοί της χώρας μας απέ­να­ντι στις αβά­σι­μες αξιώ­σεις της Τουρ­κίας και η διπλω­μα­τική μας στάση υπήρξε αδι­καιο­λό­γητα «αμυ­ντική» παρά το γεγονός ότι οι Συν­θή­κες που επι­κα­λεί­ται η Τουρκία και το Διεθνές Δίκαιο αναμ­φί­βολα στη­ρί­ζουν τις Ελλη­νι­κές θέσεις. Οι χει­ρι­ζό­με­νοι εκά­στοτε τα Ελλη­νο­τουρ­κικά προ­βλή­ματα διπλω­μά­τες και κυρίως οι πολι­τι­κοί μας θα πρέπει να μελε­τή­σουν σοβαρά και με υπευ­θυ­νό­τητα την πολι­τική ιστορία και τις συν­θή­κες Ειρήνης που υπέ­γρα­ψαν οι δυο χώρες τα τελευ­ταία 120 χρόνια. Κυρίως όμως επι­βάλ­λε­ται η αλλαγή πλεύσης στην αντι­με­τώ­πιση των δια­φο­ρών μας με την Τουρκία. Δηλαδή θα πρέπει η πολι­τική μας να απο­κτή­σει «επι­θε­τική» μορφή θέτο­ντας συνεχώς τις κατά­φο­ρες Τουρ­κι­κές παρα­βιά­σεις των Συν­θη­κών που υπέ­γραψε η γει­το­νική μας χώρα η οποία τον 21ο αιώνα ονει­ρεύ­ε­ται την ανα­σύ­σταση της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας «τρελούς» αρχη­γούς ξένων Κρατών που αντι­δρούν στον μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμό της. Ενδει­κτικά και μόνο τονί­ζε­ται ότι ουδέ­ποτε μέχρι σήμερα η χώρα μας έθεσε θέμα (ως όφειλε) για τα νησιά που κατέχει παρά­νομα η Τουρκία κατά παρά­βαση του άρθρου (12) της Συν­θή­κης της Λωζάνης τα οποία βρί­σκο­νται σε από­σταση μεγα­λύ­τερη των (3) μιλίων από τις Τουρ­κι­κές ακτές και τα οποία η Τουρκία τα θεωρεί DE FACTO Τουρ­κικά!! Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε επίσης χρήση του δικαιώ­μα­τος VETO τόσο στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ώστε να ισχυ­ρο­ποι­ή­σουμε τις θέσεις μας και να αντι­λη­φθούν οι παντοει­δείς «συμ­μά­χοι»(;) μας ότι η μόνιμη «καλή διαγωγή» της χώρας μας απο­τε­λεί παρελ­θόν;

Η γκάφα των ΙΜΙΩΝ το 1996 παρά τη σαφή­νεια των Ιτα­λι­κών χαρτών που προ­σαρ­τή­θη­καν στην ΙΤΑΛΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ του 1932 δεν θα πρέπει να επα­να­λη­φθεί.

Κυρίως όμως είναι ανα­γκαίο οι εκά­στοτε κυβερ­νή­τες της χώρας να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν ότι ο σύγ­χρο­νος εξο­πλι­σμός των ενόπλων δυνά­μεών μας είναι ο μονα­δι­κός «σύμ­μα­χος» για τη χώρα μας αφού οι «φίλοι» μας στο ΝΑΤΟ και στην Ευρω­παϊκή Ένωση έχουν απο­δεί­ξει με τη στάση τους ότι δεν ενδια­φέ­ρο­νται για την εφαρ­μογή των αρχών του διε­θνούς δικαίου αλλά για την «τακτο­ποί­ηση» των δικών τους οικο­νο­μι­κών και στρα­τη­γι­κών συμ­φε­ρό­ντων γι’ αυτό και απο­φεύ­γουν να επι­βά­λουν τις προ­βλε­πό­με­νες «κυρώ­σεις» στον μόνιμο παρα­βάτη και «νταή» της περιο­χής μας αρκού­με­νοι σε «ευχο­λό­για» για «ειρη­νι­κές λύσεις» ενι­σχύ­ο­ντας έτσι την Τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα και εξι­σώ­νο­ντας παράλ­ληλα θύτες και θύματα.

ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

ΚΟΚΚΙΝΟΥ: «Ιστορία Νεω­τέ­ρας Ελλάδος»

ΤΣΩΡΤΣΙΛ: «Β’ Παγκό­σμιος Πόλεμος»

Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ: «Πολι­τική Ιστορία Νεω­τέ­ρας Ελλάδος»

ΝΤΕ ΓΚΩΛ: Απο­μνη­μο­νεύ­ματα

Ρ. ΚΑΡΤΙΕ: «Β’ Παγκό­σμιος Πόλεμος»

ΣΥΡΙΓΟΣ: «Ελλη­νο­τουρ­κι­κές Σχέσεις» – «Τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις στο Αιγαίο και Ανα­το­λική Μεσό­γειο» – «Καθε­στώς Ελλη­νο­τουρ­κι­κών συνόρων βάσει της Συν­θή­κης της Λωζάνης»

Κ. ΣΒΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Το καθε­στώς των νησίδων στο Ν. Αιγαίο».

Γ. ΛΕΒΙΘΟΠΟΥΛΟΣ: «Συν­θή­κες που άλλαξαν τον κόσμο»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ – ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Γ. ΒΑΛΗΝΑΚΗΣ – Κ. ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗΣ – Γ. ΝΟΚΟΣ – Γ. ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ – Μ. ΤΡΟΥΛΗΣ – Κ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ – Μ. ΚΑΨΗΣ – ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ – Α. ΚΑΨΑΜΠΕΛΗΣ – Δηλώ­σεις Π. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ στη Ρόδο 6/3/2017 με την ευκαι­ρία των εορτών της ενσω­μά­τω­σης.