Εφεση κατά της απόφασης έξωσης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου

Μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 361/2024 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, το Ελλη­νικό Δημόσιο υπέβαλε έφεση ενώπιον του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Η εν λόγω απόφαση υπο­χρέ­ωσε το Δημόσιο να απο­δώ­σει τη χρήση του νεο­κλα­σι­κού κτηρίου επί της οδού Αλε­ξάν­δρου Διάκου 19-21 στη Ρόδο, το οποίο στε­γά­ζει το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, στην ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία «Μανου­σά­κης Τρια­ντά­φυλ­λος Α.Ε.».

Η υπόθεση αφορά ένα ιδιαί­τερα σημα­ντικό ζήτημα, καθώς η απόφαση του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου, που έγινε εν μέρει δεκτή, ανοίγει τον δρόμο για την έξωση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, χωρίς ωστόσο να έχει εξα­σφα­λι­στεί εναλ­λα­κτική λύση για τη στέγασή του.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας και διέταξε το Δημόσιο:

-Να απο­δώ­σει τη χρήση του ακι­νή­του, ένα νεο­κλα­σικό κτήριο συνο­λι­κής επι­φά­νειας 450 τ.μ. που περιε­λαμ­βά­νει υπόγειο, ισόγειο, και πρώτο όροφο, το οποίο φιλο­ξε­νεί το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

-Να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα απο­ζη­μί­ωση χρήσης ύψους 3.402,88 ευρώ μηνιαίως για το διά­στημα από την επίδοση της αγωγής έως τη συζή­τησή της, καθώς και νόμι­μους τόκους από την 18η Σεπτεμ­βρίου 2019.

Η δικα­στική απόφαση ελήφθη υπό το πρίσμα του γεγο­νό­τος ότι η μίσθωση είχε λήξει από τις 18 Δεκεμ­βρίου 2018, και η ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία είχε δια­μαρ­τυ­ρη­θεί εξω­δί­κως τον Σεπτέμ­βριο του 2019, ζητώ­ντας την απόδοση του μισθίου.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο, εκπρο­σω­πού­μενο από τους νομι­κούς συμ­βού­λους του κράτους κ.κ. Δημή­τριο Λια­κό­πουλο και Ελένη Χαρ­λαύτη προ­χώ­ρησε στην κατά­θεση έφεσης κατά της από­φα­σης. Στην έφεση υπο­γραμ­μί­ζο­νται, μεταξύ άλλων, τα εξής σημεία:

-Καταχρηστική άσκηση δικαιώ­μα­τος από την ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία:

Σύμφωνα με το Δημόσιο, η ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία ανέ­χθηκε τη σιωπηρή παρά­ταση της μίσθω­σης για αρκετό διά­στημα μετά τη λήξη της σύμ­βα­σης, εισπράτ­το­ντας κανο­νικά το μίσθωμα. Η ξαφνική απαί­τησή της για την απόδοση του μισθίου αντί­κει­ται στις αρχές της καλής πίστης και δημιουρ­γεί δυσα­νά­λο­γες συνέ­πειες για το Δημόσιο, καθώς στο μίσθιο στε­γά­ζε­ται ένα σημα­ντικό δικα­στικό όργανο.

-Η επι­τα­κτική ανάγκη στέ­γα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου:

Το Δημόσιο τονίζει ότι η άμεση απόδοση του μισθίου είναι αδύνατη λόγω της έλλει­ψης εναλ­λα­κτι­κού κτηρίου που να πληροί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις στέ­γα­σης ενός δικα­στη­ρίου.

-Πλημμελής αιτιο­λό­γηση της απο­ζη­μί­ω­σης χρήσης:

Στην έφεση επι­ση­μαί­νε­ται ότι το ποσό της απο­ζη­μί­ω­σης χρήσης (3.402,88 ευρώ μηνιαίως) που επι­δι­κά­στηκε είναι υπερ­βο­λικό, δεδο­μέ­νων των περι­στά­σεων.

-Παραβίαση της διά­τα­ξης για τον τόκο υπε­ρη­με­ρίας:

Το Δημόσιο ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο τόκος θα έπρεπε να ξεκι­νή­σει από την επίδοση της αγωγής (15 Ιουλίου 2020) και όχι από την εξώδικη δήλωση της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας τον Σεπτέμ­βριο του 2019.

Η ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία, η οποία εκπρο­σω­πεί­ται από τη δικη­γόρο κ. Ειρήνη Σαρρή, είχε μισθώ­σει το ακίνητο στο Δημόσιο βάσει σύμ­βα­σης που υπε­γράφη το 2006, με διάρ­κεια 12 ετών. Η μίσθωση έληξε τον Δεκέμ­βριο του 2018, αλλά το Δημόσιο συνέ­χισε να χρη­σι­μο­ποιεί το ακίνητο, κατα­βάλ­λο­ντας το συμ­φω­νη­θέν μίσθωμα.

Ωστόσο, η εται­ρεία, επι­κα­λού­μενη τη λήξη της μίσθω­σης και την ανάγκη αξιο­ποί­η­σης του ακι­νή­του, κάλεσε το Δημόσιο να το απο­δώ­σει με εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία στις 10 Σεπτεμ­βρίου 2019. Καθώς το Δημόσιο δεν αντα­πο­κρί­θηκε, η εται­ρεία προ­χώ­ρησε σε αγωγή τον Ιούλιο του 2020.

Το κεντρικό πρό­βλημα που προ­κύ­πτει από την υπόθεση αφορά στη στέγαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Οι δια­γω­νι­σμοί για τη μίσθωση νέου κτηρίου έχουν αποβεί άγονοι, ενώ οι ανάγκες του Πρω­το­δι­κείου σε υπο­δο­μές είναι εξαι­ρε­τικά εξει­δι­κευ­μέ­νες. Η ανα­ζή­τηση νέου κτηρίου παρα­μέ­νει άλυτο ζήτημα, προ­κα­λώ­ντας ανη­συ­χία για τη λει­τουρ­γία του δικα­στι­κού συστή­μα­τος στη Ρόδο.