Το μελεκούνι είναι αγάπη: Οδοιπορικό στη Ρόδο των αισθήσεων με την Ελένη Ψυχούλη

Αρχές του κα­λο­και­ριού βρέ­θη­κα μέλος σε μια παρέα εκλε­κτών στο νησί που σύμ­φω­να με έναν από τους πολ­λούς μύ­θους ανή­κει στον θεό Ήλιο. “Όταν ο Δίας και οι άλλοι θεοί απο­φά­σι­σαν να μοι­ρά­σουν τη γη, ξέ­χα­σαν να κρα­τή­σουν έναν κλήρο για τον θεό Ήλιο, που έλει­πε, καθώς εκτε­λού­σε τα κα­θη­με­ρι­νά του κα­θή­κο­ντα. Όταν ο Ήλιος ανά­φε­ρε την αδι­κία, ο Δίας ήταν έτοι­μος να ξα­να­κά­νει την κλή­ρω­ση, αλλά ο Ήλιος δεν τον άφησε, καθώς, μέσα από τη θά­λασ­σα είδε να ανα­δύ­ε­ται μια εύ­φο­ρη χώρα. Τότε ζή­τη­σε από τη Λά­χε­ση και τον Δία να δώ­σουν όρκο, πως όταν το νησί αυτό τε­λι­κά ανα­δυ­θεί θα είναι δικό του για πάντα, όπως και έγινε” ανα­φέ­ρει ο Πίν­δα­ρος για το νησί αλλά αυτοί είναι μύθοι από τα παλιά. Η Ρόδος έχει διά­θε­ση να ανα­δεί­ξει τον μύθο της σή­με­ρα.

Εκεί, μετά από πα­ρό­τρυν­ση και πρό­σκλη­ση της βρα­βευ­μέ­νης μόλις πρό­σφα­τα για τη συ­νει­σφο­ρά στην προ­βο­λή των πολ­λών “ρόδων” της Ρόδου, Ψυ­χού­λη, το Rodos Palace έχει στή­σει ένα νέο concept στη βιο­μη­χα­νία του leisure, συ­νε­πές προς την τάση που θέλει τον του­ρί­στα του σή­με­ρα να ανα­ζη­τά­ει εμπει­ρί­ες, γεύ­σεις και αι­σθή­σεις.

Το νέο project abav2 που φέρ­νει high end υπη­ρε­σί­ες σε μια κο­ρε­σμέ­νη και ιδιαί­τε­ρα απαι­τη­τι­κή του­ρι­στι­κή αγορά, είναι μια πρω­το­βου­λία της Ελέ­νης Ψυ­χού­λη και της Μαί­ρης Κα­μπου­ρά­κη, της δυ­να­στεί­ας του leisure στο νησί, που θέλει να συ­στή­σει στον επι­σκέ­πτη της Ρόδου την εμπει­ρία του να είσαι ντό­πιος ανα­δει­κνύ­ο­ντας τις ομορ­φιές του τόπου -μα­κριά από την επι­χει­ρη­μα­τι­κή λαί­λα­πα των all inclusive υπη­ρε­σιών.

Το abav2 ήρθε να συ­μπε­ρι­λη­φθεί στα πολ­λα­πλά asset του Rodos Palace που έχει κάνει ολική ανα­καί­νι­ση και θυ­μί­ζει κάτι από αμαρ­τω­λή Κα­ραϊ­βι­κή. Κάθε δω­μά­τιο από τον 7ο έως τον 17ο όροφο του ξε­νο­δο­χεί­ου θέλει να ανα­δεί­ξει με τη φρε­σκά­δα κάθε νέας αυγής την υπε­ρο­χή του τόπου και της επι­χεί­ρη­σης που ορί­ζει την του­ρι­στι­κή βιο­μη­χα­νία της Νύμ­φης του Αι­γαί­ου -και ο του­ρι­σμός στη Ρόδο είναι μια εξαι­ρε­τι­κά προ­σο­δο­φό­ρα βιο­μη­χα­νία που βρυ­χά­ται.

“Δεν είναι μια άλλη Ρόδος”

H επι­χεί­ρη­ση και η επι­δρα­στι­κή σε όλα της με λόγο και αιτία Ελένη Ψυ­χού­λη συμ­μά­χη­σαν για να προ­σφέ­ρουν μια σειρά από νέες εμπει­ρί­ες σε μία πο­λυ­σχι­δή Ρόδο γε­μά­τη προ­σκλή­σεις να ανα­κα­λυ­φθεί. Βέ­βαια σε αυτή την παρέα κα­νείς δεν ξε­στό­μι­σε το κλισέ “αυτή είναι μια άλλη Ρόδος”. Είναι ένα κλισέ, ένας πε­ριτ­τός χα­ρα­κτη­ρι­σμός για ένα νησί τόσο πλού­σιο σε αι­σθή­σεις, προ­κλή­σεις, εμπει­ρί­ες και μι­κρές, με­γα­λύ­τε­ρες ή πραγ­μα­τι­κά εντυ­πω­σια­κές απο­κα­λύ­ψεις.

Δεν υπάρ­χει άλλη Ρόδος, η Ρόδος είναι εδώ, βαθιά ρι­ζω­μέ­νη μέσα στην ιστο­ρία του πε­λά­γους και του καυ­τού, αδυ­σώ­πη­του ήλιου που την κάνει εξω­τι­κή, και ως τέ­τοια θα ανα­κα­λυ­φθεί, ξανά και ξανά. Ως ερω­μέ­νη που αγα­πά­ει ένα πο­τή­ρι σούμα σε άσπι­λο τα­βερ­νά­κι στο νότο και κα­λη­με­ρί­ζει τη μέρα της με ένα ενο­χι­κά κολ­λώ­δες με­λε­κού­νι.

Η κου­ζί­να της Ρόδου, ο γα­στρο­νο­μι­κός της θη­σαυ­ρός, οι το­πι­κές γεύ­σεις που με ευ­λά­βεια και αφο­σί­ω­ση υπη­ρε­τεί ο Γιάν­νης στην τα­βέρ­να του στην Πα­ρά­γκα ή πει­ρά­ζει με γα­στρο­νο­μι­κή μα­ε­στρία ο σεφ του Rodos Palace, Νίκος Ζερ­βός που έχει μάθει κά­ποια ξόρ­κια της κου­ζί­νας και από τον Φεράν Αντριά, τα πάντα είχαν μια μυ­στα­γω­γία ανα­κα­τε­μέ­νη με αυτόν τον αυ­θόρ­μη­τα αν­θρώ­πι­νο χα­βα­λέ μιας πα­ρέ­ας που βρέ­θη­κε ξανά.  Οι άγνω­στοι ήμα­σταν πια γνω­στοί, στην υγειά της Λίν­δου και του μα­γευ­τι­κού Προ­φή­τη Ηλία.

Εν­νο­εί­ται ότι σε αυτό το τρι­ή­με­ρο έμαθα πολλά. Έμαθα τι ση­μαί­νει φι­λο­ξε­νία στο νησί που δεν είναι, ούτε και ήταν ποτέ ένας προ­ο­ρι­σμός που ζέ­χνει αλ­κο­όλ και φα­σα­ριό­ζους του­ρί­στες -ίσα ίσα, αυτή το στε­ρε­ό­τυ­πο για τον του­ρί­στα της Ρόδου χά­νε­ται και αυτό ας το χαι­ρε­τή­σου­με όλοι. Η Ρόδος είναι γεν­ναία, έχει αντο­χή στο χρόνο, ερω­το­τρο­πεί με όλους, γοη­τεύ­ει θεούς και κα­τα­κτη­τές που ερω­τεύ­τη­καν τα χώ­μα­τα και την ακτο­γραμ­μή της και τώρα επι­στρέ­φει στις ρίζες της, το πλε­ο­νέ­κτη­μα και ο θη­σαυ­ρός της.

Σε πόσες μπου­κιές μπο­ρεί να χω­ρέ­σει η Ρόδος;

Δεν γνω­ρί­ζω την απά­ντη­ση αν και υπο­θέ­τω σε πολ­λές, ωστό­σο γνώ­ρι­σα τη Ρόδο του φωτός και του με­γά­λου ορί­ζο­ντα, τη Ρόδο της εν­δο­χώ­ρας και των αμπε­λώ­νων, των ελα­φιών και των γεύ­σε­ων. Μέσα σε λίγες ώρες έμαθα γιατί έμαθα τα μυ­στι­κά και τις αλή­θειες πίσω από ιστο­ρι­κές δυ­να­στεί­ες της κου­ζί­νας του νη­σιού και επι­τέ­λους κα­τά­λα­βα γιατί ο Μαυ­ρί­κος στη Λίνδο απο­θε­ώ­νε­ται από τους New York Times και τους Χρυ­σούς Σκού­φους, είδα πως οι Απολ­λω­νιά­τισ­σες στον γυ­ναι­κείο συ­νε­ται­ρι­σμό του Απόλ­λω­να ανα­δει­κνύ­ουν τη γευ­στι­κή αφθο­νία των σπό­ρων του σου­σα­μιού πα­ντρεύ­ο­ντας το με μέλι για το πα­ρα­δο­σια­κό γλυκό του γάμου στη Ρόδο, το ιδιαί­τε­ρα θρε­πτι­κό με­λε­κούνi, πάντα χα­μο­γε­λα­στές.

Πα­ρα­δο­μέ­νος στα μυ­στή­ρια του νη­σιού των Ιπ­πο­τών και των Με­γά­λων Μα­γί­στρων, έγινα συ­νέ­νο­χος της Μαί­ρης, του Μάκου και της Ελέ­νης σε αυτή την πε­ρι­πέ­τεια που ξε­κί­νη­σε με τους κα­λύ­τε­ρους οιω­νούς.

Τα πιάτα, όλα εξαι­ρε­τι­κά, στο δεί­πνο κα­λω­σο­ρί­σμα­τος που έφερε την υπο­γρα­φή του ρο­δί­τη σεφ και μα­θη­τή του Φεράν Αντριά, Νίκου Ζερ­βού. Ο Ζερ­βός έκανε αυτό που ξέρει να κάνει. Έπαι­ξε με τις πρώ­τες ύλες, έκανε το κο­ντο­σού­βλι να μοιά­ζει με κάτι άλλο, εξί­σου γευ­στι­κό αν όχι πε­ρισ­σό­τε­ρο, κου­βά­λη­σε την κομ­ψό­τη­τα του σε στι­βα­ρές ύλες και ιδού.

Πα­ρα­δο­σια­κές γεύ­σεις πει­ραγ­μέ­νες με νε­ω­τε­ρι­σμούς κερ­δί­ζουν τις εντυ­πώ­σεις προ­τού κα­λη­νυ­χτί­σου­με ο ένας τον άλλον έχο­ντας απο­λαύ­σει κρα­σιά από τον σο­με­λιέ που ευ­γε­νι­κά ζη­τού­σε τη γνώμη μου. Ευ­γε­νι­κά του την αρ­νιό­μουν με πεί­σμα καθώς δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να γνω­ρί­ζω ποιο κρασί συ­νο­δεύ­ει ποιο πιάτο κα­λύ­τε­ρα από αυτόν τον γε­λα­στό κύριο που μας με­θού­σε. Οι ετε­ρό­κλη­τες γεύ­σεις στο εστια­τό­ριο “12 Νησιά” του Rodos Palace ήταν ένα προ­οί­μιο για όλα όσα θα ακο­λου­θού­σαν -και ήταν πολλά.

Μετά από έναν ξε­κού­ρα­στο ύπνο στα ανα­και­νι­σμέ­να δω­μά­τια του ξε­νο­δο­χεί­ου της οι­κο­γέ­νειας Κα­μπου­ρά­κη και ένα πρω­ι­νό πλού­σιο για όσους το απο­λάμ­βα­ναν -ποτέ δεν ήμουν πρω­ϊ­νός για πρω­ϊ­νό τύπο- η Ψυ­χού­λη και ο Μάκος, οι δύο οι­κο­δε­σπό­τες σε αυτή την κα­τά­δυ­ση στο γευ­στι­κό πλού­το του νη­σιού ανα­λαμ­βά­νουν να μας δι­δά­ξουν ιστο­ρία.

Η Ψυ­χού­λη, φο­ρώ­ντας το αγα­πη­μέ­νο της ρο­δί­τι­κο αξε­σουάρ, ένα κα­πέ­λο με εν­σω­μα­τω­μέ­νη ξαν­θιά πε­ρού­κα, ήταν η ξε­να­γός και με πνευ­μα­τώ­δη αυ­στη­ρό­τη­τα επέ­βα­λε την τάξη και έδινε γνώση. “Αυτή η ενή­λι­κη μα­θη­τι­κή εκ­δρο­μή πρέ­πει να επα­να­λαμ­βά­νε­ται”, λέω στην Έφη, τη Με­λί­σα και τον Κώστα. Όλοι συμ­φω­νού­με στο ότι κά­ποια πράγ­μα­τα πρέ­πει.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και ο πλού­τος της

Η μέρα ξε­κι­νά­ει στον Έμπω­να που χω­μέ­νος στις πλα­γιές του Ατ­τα­βύ­ρου χα­ρί­ζει μέσα από τα εδάφη του στους επαγ­γελ­μα­τί­ες οι­νο­ποιούς την ποι­κι­λία Μπο­νιά­τι­κο. Εδώ, κάθε κα­λο­καί­ρι, σε ανοι­χτά υπαί­θρια wine bar η Ρόδος με­θά­ει και μαζί της οι του­ρί­στες που κα­τα­κλύ­ζουν αυτό το ήσυχο στις αρχές του Ιου­νί­ου χωριό ως άλλο τόπο διο­νυ­σια­κών μυ­στη­ρί­ων.

Στα τρία οι­νο­ποιεία που επι­σκε­φθή­κα­με, τα Emery, Πι­πέ­ρη και Κου­νά­κη οι οι­νο­γνώ­στες της πα­ρέ­ας έδει­ξαν τον επαγ­γελ­μα­τι­σμό τους και το κρασί της Ρόδου έδει­ξε τη δυ­να­μι­κή του σε μια αγορά αντα­γω­νι­στι­κή που θέλει να κα­τα­κτή­σει.

Στη συ­νέ­χεια ο Γιάν­νης μας φι­λο­ξέ­νη­σε στην Πα­ρά­γκα ψή­νο­ντας στον φούρ­νο του κα­τσι­κά­κι και φέρ­νο­ντας το ένα πιάτο μετά το άλλο γε­μά­το από για­πρά­κια (ένα από τα πολλά το­πι­κά πιάτα της Ρόδου τα για­πρά­κια είναι ντολ­μα­δά­κια από αμπε­λό­φυλ­λα, γε­μι­σμέ­να με κιμά, ρύζι, κρεμ­μύ­δι, ντο­μά­τα, δυό­σμο, μαϊ­ντα­νό και κύ­μι­νο) και το βράδυ ένας άλλος Γιάν­νης, ο Γιάν­νης Κα­τσι­μπρά­κης, μας πα­ρέ­δω­σε τα δικά του πιάτα με θα­λασ­σι­νά πριν απο­χαι­ρε­τή­σου­με τη μέρα χο­ρεύ­ο­ντας μέσα στα στενά της Πα­λιάς Πόλης, λάτιν ως κά­τοι­κοι μιας αυ­θόρ­μη­της φα­βέ­λας που χο­ρεύ­ει μυ­ρί­ζο­ντας τη Με­σό­γειο.