Γ. Χατζημάρκος προς Χρ. Καραγιάννη: «Αντί να καταδικάσετε τη συκοφαντία, επιλέξατε να αμφισβητήσετε τη Δικαιοσύνη»

• Έξι χρόνια λασπολογίας έλαβαν απάντηση από τα δικαστήρια, με τον περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου να υπενθυμίζει ότι η κριτική είναι δημοκρατία και η συκοφαντία αδίκημα

Η καταδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου σε βάρος ραδιοφωνικού παραγωγού μετατράπηκε σε αφορμή για ανοιχτή πολιτική σύγκρουση στο Νότιο Αιγαίο.
Ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζημάρκος, με βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στράφηκε ευθέως κατά της επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης και υποψήφιας περιφερειάρχη κ. Χρύσας Καραγιάννη, υποστηρίζοντας ότι εκείνη, αντί να καταδικάσει απερίφραστα τη λασπολογία και τη συκοφαντία που αποδείχθηκαν στο δικαστήριο, επέλεξε να αμφισβητήσει τη δικαστική απόφαση και να μιλήσει για περιορισμό της ελευθερίας του λόγου.
«Η κριτική είναι αναγκαία στη δημοκρατία, η συκοφαντία όμως δεν είναι κριτική», υπογράμμισε ο περιφερειάρχης, εστιάζοντας το βάρος της παρέμβασής του στη στάση της αντιπολίτευσης απέναντι στον θεσμό της Δικαιοσύνης.
Η τοποθέτηση του περιφερειάρχη
«Σήμερα θέλω να μιλήσω για μια υπόθεση που μπορεί να ακούγεται προσωπική, αλλά πιστέψτε με, μόνο αυτό δεν είναι. Έξι χρόνια κατασκευασμένων ιστοριών, χυδαίων ψεμάτων και συστηματικής λασπολογίας, με στόχο το πρόσωπό μου. Και έξι χρόνια αναμονής και αλλεπάλληλων αναβολών έλαβαν απάντηση. Από εκεί που έπρεπε. Από τη Δικαιοσύνη.
Την Παρασκευή που μας πέρασε, 19 Ιουνίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου έκρινε ένοχο τον Αντώνη Μαρτίνη για συκοφαντική δυσφήμιση κατά εξακολούθηση, για 13 επιμέρους πράξεις, και για εξύβριση κατά εξακολούθηση. Πράξεις που τελέστηκαν δημόσια, μέσα από εκπομπές και το διαδίκτυο. Για τη συκοφαντική δυσφήμιση του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 24 μηνών. Και για την εξύβριση του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 12 μηνών. Μετά τη συγχώνευση, η συνολική ποινή ορίστηκε στους 29 μήνες, χωρίς αναστολή εκτέλεσης, λόγω του βεβαρημένου ποινικού μητρώου του καταδικασθέντος. Θυμίζω ότι είχε ήδη προηγηθεί και τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση κατά του Αντώνη Μαρτίνη και στο αστικό σκέλος αυτής της υπόθεσης.
Για έξι ολόκληρα χρόνια επέλεξα τη δικαστική οδό. Εμπιστεύτηκα τη Δικαιοσύνη, ακόμα και όταν η αναμονή γινόταν δυσβάσταχτη. Η κριτική, ακόμα και η πιο αυστηρή, είναι αναγκαία στη δημοκρατία. Η ελευθερία του λόγου αδιαπραγμάτευτη. Η συκοφαντία όμως δεν είναι κριτική. Η κατασκευή ιστοριών, η διασπορά ψευδών ισχυρισμών, η προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας δεν αποτελούν δημοσιογραφικό έλεγχο. Η συστηματική κατασυκοφάντηση και η παραποίηση των γεγονότων δεν συνιστούν κριτική, αλλά ποινικά κολάσιμες πράξεις.
Σήμερα δεν αισθάνομαι χαρά για την καταδίκη ενός ανθρώπου. Αισθάνομαι βεβαίως την ηθική δικαίωση, για την οποία και αγώνα έδωσα και υπομονή έκανα. Ξέρετε, πολλοί πιστεύουν ότι εμείς οι πολιτικοί έχουμε μόνο κάλπες, ψηφοφόρους και δημόσια εικόνα και ότι δεν μας ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Υπάρχει οικογένεια. Υπάρχουν γονείς. Υπάρχουν παιδιά. Αυτή την απόφαση τη χρωστούσα στα παιδιά μου. Στα παιδιά μου που είναι και οι αυστηρότεροι κριτές μου. Τη χρωστούσα στα παιδιά μου όχι ως τρόπαιο, αλλά ως αποκατάσταση της αλήθειας.
Σε αυτό το τριήμερο που μεσολάβησε από την Παρασκευή μέχρι σήμερα, βρέθηκε μόνο ένα, μόνο ένα πολιτικό πρόσωπο να δώσει στήριξη στον, με απόφαση δικαστηρίου πλέον, χαρακτηρισμένο συκοφάντη και υβριστή. Η υποψήφια περιφερειάρχης, Χρύσα Καραγιάννη, επέπληξε τη Δικαιοσύνη και μίλησε για καταπάτηση της ελευθερίας του Τύπου και της ελευθερίας του λόγου στη χώρα μας. Αντί να καταδικάσει απερίφραστα τη λασπολογία και τη συκοφαντία που αποδείχθηκαν στο δικαστήριο, επέλεξε να επιτεθεί στον θεσμό της Δικαιοσύνης. Πόσο πιο παρακμιακά μπορεί να τοποθετηθεί ένα πολιτικό πρόσωπο, πραγματικά δεν ξέρω. Πόσο πιο κάτω μπορούν κάποιες και κάποιοι να σύρουν τον δημόσιο βίο, επίσης δεν ξέρω.
Η τοξικότητα δεν θα έπρεπε να έχει θέση στη ζωή κανενός. Ούτε στις κάλπες, ούτε στην καθημερινή ζωή, ούτε στα δικαστήρια. Η πολιτική δεν είναι ο βούρκος που κάποιες και κάποιοι προσπαθούν να συντηρήσουν, γιατί μόνο σε αυτόν μπορούν οι ίδιες και οι ίδιοι να λειτουργήσουν. Η δική μας στάση απέναντι σε αυτά τα παρακμιακά φαινόμενα θα συνεχίσει να είναι θεσμική και η καθημερινή μας λειτουργία δημιουργική».

Τα όρια κριτικής και συκοφαντίας
Στη συνέχεια της παρέμβασής του, ο Περιφερειάρχης επιχείρησε να οριοθετήσει τη διαφορά ανάμεσα στον δημόσιο έλεγχο και στην προσβολή της προσωπικότητας. «Η κριτική είναι αναγκαία στη δημοκρατία, η συκοφαντία όμως δεν είναι κριτική», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι η ελευθερία της έκφρασης προστατεύεται απολύτως στο δημοκρατικό πολίτευμα, χωρίς ωστόσο να καλύπτει πράξεις που η Δικαιοσύνη κρίνει ως συκοφαντικές ή εξυβριστικές.
Ο κ. Χατζημάρκος επεσήμανε ακόμη ότι οι συνέπειες τέτοιων συμπεριφορών δεν περιορίζονται στο δημόσιο πρόσωπο που στοχοποιείται, αλλά επεκτείνονται και στο οικογενειακό του περιβάλλον, αναδεικνύοντας τη διάσταση της ευθύνης στον δημόσιο λόγο. Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η στάση του απέναντι σε ανάλογα φαινόμενα θα παραμείνει θεσμική και ψύχραιμη, με την επισήμανση πως η πολιτική οφείλει να υπηρετεί τη δημιουργία και όχι την τοξικότητα, τη σύγκρουση και τη συκοφαντία.
Η νέα δημόσια αντιπαράθεση που ανέκυψε μετά την έκδοση της απόφασης μετατόπισε εν μέρει το ζήτημα από τη συγκεκριμένη υπόθεση στο ευρύτερο πολιτικό πεδίο, με αφορμή την τοποθέτηση της κ. Καραγιάννη. Η επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης φέρεται να εστίασε στη διάσταση της ελευθερίας του Τύπου και του λόγου, ερμηνεία που ο περιφερειάρχης αντέκρουσε, υποστηρίζοντας ότι η προστασία της ελευθερίας της έκφρασης δεν μπορεί να επεκτείνεται σε πράξεις τις οποίες η Δικαιοσύνη έχει χαρακτηρίσει συκοφαντικές και εξυβριστικές.