Γ. Χατζημάρκος προς Χρ. Καραγιάννη: «Αντί να καταδικάσετε τη συκοφαντία, επιλέξατε να αμφισβητήσετε τη Δικαιοσύνη»

• Έξι χρόνια λασπο­λο­γίας έλαβαν απά­ντηση από τα δικα­στή­ρια, με τον περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου να υπεν­θυ­μί­ζει ότι η κριτική είναι δημο­κρα­τία και η συκο­φα­ντία αδίκημα

Η κατα­δι­κα­στική απόφαση του Μονο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου σε βάρος ραδιο­φω­νι­κού παρα­γω­γού μετα­τρά­πηκε σε αφορμή για ανοιχτή πολι­τική σύγκρουση στο Νότιο Αιγαίο.

Ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, με βίντεο που ανάρ­τησε στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, στρά­φηκε ευθέως κατά της επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης και υπο­ψή­φιας περι­φε­ρειάρχη κ. Χρύσας Καρα­γιάννη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι εκείνη, αντί να κατα­δι­κά­σει απε­ρί­φρα­στα τη λασπο­λο­γία και τη συκο­φα­ντία που απο­δεί­χθη­καν στο δικα­στή­ριο, επέλεξε να αμφι­σβη­τή­σει τη δικα­στική απόφαση και να μιλήσει για περιο­ρι­σμό της ελευ­θε­ρίας του λόγου.

«Η κριτική είναι ανα­γκαία στη δημο­κρα­τία, η συκο­φα­ντία όμως δεν είναι κριτική», υπο­γράμ­μισε ο περι­φε­ρειάρ­χης, εστιά­ζο­ντας το βάρος της παρέμ­βα­σής του στη στάση της αντι­πο­λί­τευ­σης απέ­να­ντι στον θεσμό της Δικαιο­σύ­νης.

Η τοπο­θέ­τηση του περι­φε­ρειάρχη

«Σήμερα θέλω να μιλήσω για μια υπόθεση που μπορεί να ακού­γε­ται προ­σω­πική, αλλά πιστέψτε με, μόνο αυτό δεν είναι. Έξι χρόνια κατα­σκευα­σμέ­νων ιστο­ριών, χυδαίων ψεμάτων και συστη­μα­τι­κής λασπο­λο­γίας, με στόχο το πρόσωπό μου. Και έξι χρόνια ανα­μο­νής και αλλε­πάλ­λη­λων ανα­βο­λών έλαβαν απά­ντηση. Από εκεί που έπρεπε. Από τη Δικαιο­σύνη.

Την Παρα­σκευή που μας πέρασε, 19 Ιουνίου 2026, το Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε ένοχο τον Αντώνη Μαρτίνη για συκο­φα­ντική δυσφή­μιση κατά εξα­κο­λού­θηση, για 13 επι­μέ­ρους πράξεις, και για εξύ­βριση κατά εξα­κο­λού­θηση. Πράξεις που τελέ­στη­καν δημόσια, μέσα από εκπο­μπές και το δια­δί­κτυο. Για τη συκο­φα­ντική δυσφή­μιση του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης 24 μηνών. Και για την εξύ­βριση του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών. Μετά τη συγ­χώ­νευση, η συνο­λική ποινή ορί­στηκε στους 29 μήνες, χωρίς ανα­στολή εκτέ­λε­σης, λόγω του βεβα­ρη­μέ­νου ποι­νι­κού μητρώου του κατα­δι­κα­σθέ­ντος. Θυμίζω ότι είχε ήδη προη­γη­θεί και τελε­σί­δικη κατα­δι­κα­στική απόφαση κατά του Αντώνη Μαρτίνη και στο αστικό σκέλος αυτής της υπό­θε­σης.

Για έξι ολό­κληρα χρόνια επέλεξα τη δικα­στική οδό. Εμπι­στεύ­τηκα τη Δικαιο­σύνη, ακόμα και όταν η αναμονή γινόταν δυσβά­στα­χτη. Η κριτική, ακόμα και η πιο αυστηρή, είναι ανα­γκαία στη δημο­κρα­τία. Η ελευ­θε­ρία του λόγου αδια­πραγ­μά­τευτη. Η συκο­φα­ντία όμως δεν είναι κριτική. Η κατα­σκευή ιστο­ριών, η δια­σπορά ψευδών ισχυ­ρι­σμών, η προ­σβολή της τιμής και της προ­σω­πι­κό­τη­τας δεν απο­τε­λούν δημο­σιο­γρα­φικό έλεγχο. Η συστη­μα­τική κατα­συ­κο­φά­ντηση και η παρα­ποί­ηση των γεγο­νό­των δεν συνι­στούν κριτική, αλλά ποινικά κολά­σι­μες πράξεις.

Σήμερα δεν αισθά­νο­μαι χαρά για την κατα­δίκη ενός ανθρώ­που. Αισθά­νο­μαι βεβαίως την ηθική δικαί­ωση, για την οποία και αγώνα έδωσα και υπομονή έκανα. Ξέρετε, πολλοί πιστεύ­ουν ότι εμείς οι πολι­τι­κοί έχουμε μόνο κάλπες, ψηφο­φό­ρους και δημόσια εικόνα και ότι δεν μας ενδια­φέ­ρει τίποτα άλλο. Υπάρχει οικο­γέ­νεια. Υπάρ­χουν γονείς. Υπάρ­χουν παιδιά. Αυτή την απόφαση τη χρω­στούσα στα παιδιά μου. Στα παιδιά μου που είναι και οι αυστη­ρό­τε­ροι κριτές μου. Τη χρω­στούσα στα παιδιά μου όχι ως τρόπαιο, αλλά ως απο­κα­τά­σταση της αλή­θειας.

Σε αυτό το τρι­ή­μερο που μεσο­λά­βησε από την Παρα­σκευή μέχρι σήμερα, βρέθηκε μόνο ένα, μόνο ένα πολι­τικό πρόσωπο να δώσει στήριξη στον, με απόφαση δικα­στη­ρίου πλέον, χαρα­κτη­ρι­σμένο συκο­φά­ντη και υβριστή. Η υπο­ψή­φια περι­φε­ρειάρ­χης, Χρύσα Καρα­γιάννη, επέ­πληξε τη Δικαιο­σύνη και μίλησε για κατα­πά­τηση της ελευ­θε­ρίας του Τύπου και της ελευ­θε­ρίας του λόγου στη χώρα μας. Αντί να κατα­δι­κά­σει απε­ρί­φρα­στα τη λασπο­λο­γία και τη συκο­φα­ντία που απο­δεί­χθη­καν στο δικα­στή­ριο, επέλεξε να επι­τε­θεί στον θεσμό της Δικαιο­σύ­νης. Πόσο πιο παρακ­μιακά μπορεί να τοπο­θε­τη­θεί ένα πολι­τικό πρόσωπο, πραγ­μα­τικά δεν ξέρω. Πόσο πιο κάτω μπορούν κάποιες και κάποιοι να σύρουν τον δημόσιο βίο, επίσης δεν ξέρω.

Η τοξι­κό­τητα δεν θα έπρεπε να έχει θέση στη ζωή κανενός. Ούτε στις κάλπες, ούτε στην καθη­με­ρινή ζωή, ούτε στα δικα­στή­ρια. Η πολι­τική δεν είναι ο βούρκος που κάποιες και κάποιοι προ­σπα­θούν να συντη­ρή­σουν, γιατί μόνο σε αυτόν μπορούν οι ίδιες και οι ίδιοι να λει­τουρ­γή­σουν. Η δική μας στάση απέ­να­ντι σε αυτά τα παρακ­μιακά φαι­νό­μενα θα συνε­χί­σει να είναι θεσμική και η καθη­με­ρινή μας λει­τουρ­γία δημιουρ­γική».

Τα όρια κρι­τι­κής και συκο­φα­ντίας

Στη συνέ­χεια της παρέμ­βα­σής του, ο Περι­φε­ρειάρ­χης επι­χεί­ρησε να οριο­θε­τή­σει τη διαφορά ανάμεσα στον δημόσιο έλεγχο και στην προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας. «Η κριτική είναι ανα­γκαία στη δημο­κρα­τία, η συκο­φα­ντία όμως δεν είναι κριτική», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά, σημειώ­νο­ντας ότι η ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης προ­στα­τεύ­ε­ται απο­λύ­τως στο δημο­κρα­τικό πολί­τευμα, χωρίς ωστόσο να καλύ­πτει πράξεις που η Δικαιο­σύνη κρίνει ως συκο­φα­ντι­κές ή εξυ­βρι­στι­κές.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος επε­σή­μανε ακόμη ότι οι συνέ­πειες τέτοιων συμπε­ρι­φο­ρών δεν περιο­ρί­ζο­νται στο δημόσιο πρόσωπο που στο­χο­ποιεί­ται, αλλά επε­κτεί­νο­νται και στο οικο­γε­νειακό του περι­βάλ­λον, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη διά­σταση της ευθύνης στον δημόσιο λόγο. Κλεί­νο­ντας, υπο­γράμ­μισε ότι η στάση του απέ­να­ντι σε ανάλογα φαι­νό­μενα θα παρα­μεί­νει θεσμική και ψύχραιμη, με την επι­σή­μανση πως η πολι­τική οφείλει να υπη­ρε­τεί τη δημιουρ­γία και όχι την τοξι­κό­τητα, τη σύγκρουση και τη συκο­φα­ντία.

Η νέα δημόσια αντι­πα­ρά­θεση που ανέκυψε μετά την έκδοση της από­φα­σης μετα­τό­πισε εν μέρει το ζήτημα από τη συγκε­κρι­μένη υπόθεση στο ευρύ­τερο πολι­τικό πεδίο, με αφορμή την τοπο­θέ­τηση της κ. Καρα­γιάννη. Η επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης φέρεται να εστίασε στη διά­σταση της ελευ­θε­ρίας του Τύπου και του λόγου, ερμη­νεία που ο περι­φε­ρειάρ­χης αντέ­κρουσε, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η προ­στα­σία της ελευ­θε­ρίας της έκφρα­σης δεν μπορεί να επε­κτεί­νε­ται σε πράξεις τις οποίες η Δικαιο­σύνη έχει χαρα­κτη­ρί­σει συκο­φα­ντι­κές και εξυ­βρι­στι­κές.