Αστυπάλαια: Η εναλλακτική των Δωδεκανήσων

Ενα αφιέ­ρωμα από το ένθετο ταξίδια της Καθη­με­ρι­νής

Είναι από αυτούς τους προ­ο­ρι­σμούς που μαθαί­νο­νται στόμα με στόμα, παρέα την παρέα και ποτέ δεν έγιναν πρω­το­σέ­λιδα σε περιο­δικά. Είναι από αυτά τα νησιά που ο καθένας που έχει πάει έχει πάντα να θυμηθεί μια τρυφερή ή συναρ­πα­στική ιστορία.

Ατμό­σφαιρα. Αυτή είναι ίσως η μόνη απά­ντηση στο γιατί οι Ελληνες ταξι­διώ­τες αγαπούν το δυτι­κό­τερο από τα Δωδε­κά­νησα, το νησί-πεταλούδα (λόγω του σχή­μα­τος), την Αστυ­πά­λαια. Νησί της άγριας νιότης ακόμη και σήμερα, το επι­σκέ­πτο­νται κυρίως 20άρηδες και 30άρηδες που γεμί­ζουν το ένα και μονα­δικό κάμπινγκ.

Αλλά το επι­σκέ­πτο­νται και όσοι ήταν σε αυτή την ηλικία τη δεκα­ε­τία του ’80 και του ’90 και κάθε Ιούνιο πλημ­μυ­ρί­ζουν από νοσταλ­γία και απο­φα­σί­ζουν να κλεί­σουν ένα από τα (συνήθως νεό­τευ­κτα) πολυ­τελή δωμάτια στο νησί.

Για την «αύρα» και την «ενέρ­γειά» της, λοιπόν, επι­λέ­γουν όλοι την Αστυ­πά­λαια. Για το φεγγάρι που σηκώ­νε­ται κατα­κί­τρινο πάνω από το Κάστρο της Χώρας, για την εναλ­λα­κτική ροκ μουσική στα μπα­ρά­κια γύρω από τους ανε­μό­μυ­λους, για τα πάρτι του κάμπινγκ.

Σίγουρα έπαιξαν ρόλο και οι ντόπιοι (περί τους 1.200 κατοί­κους αριθμεί σήμερα η Αστρο­πα­λιά, όπως ονο­μά­ζουν οι ίδιοι τον τόπο τους), οι οποίοι είναι φιλό­ξε­νοι και στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις δεν είδαν τον του­ρι­σμό ως ευκαι­ρία για χρήμα, αλλά πιο πολύ ως ευλογία και ως ευκαι­ρία να ανοί­ξουν τις γει­το­νιές και τα σπίτια τους.

Επίσης, από το 1999 που ξεκί­νησε να γίνεται εδώ το Φεστι­βάλ της Αστυ­πά­λαιας, το νησί πήρε και επίσημα τη σφρα­γίδα του εναλ­λα­κτι­κού. Μαγευ­τι­κές παρα­λίες, καλό φαγητό, ωραίες μου­σι­κές, το Κάστρο στο φόντο σε όποιο σημείο της Χώρας και αν σταθείς, νέος κόσμος έτοιμος για περι­πέ­τειες, τι άλλο να ζητήσει κανείς από τον προ­ο­ρι­σμό που επι­λέ­γει για δια­κο­πές;