Διαγραφές – εξπρές για τα «κόκκινα» δάνεια των αγροτών

Σκο­πός η επί­βλε­ψη της δια­δι­κα­σί­ας επα­να­προσ­διο­ρι­σμού των χρεών σε σύ­ντο­μο χρόνο από έναν φορέα -την Ει­δι­κή Γραμ­μα­τεία Δια­χεί­ρι­σης Ιδιω­τι­κού Χρέ­ους (ΕΓΔΙΧ)- χωρίς την υπο­βο­λή αγω­γών που όλες σχε­δόν κα­τα­λή­γουν στον Αρειο Πάγο, ξε­μπλο­κά­ρο­ντας έτσι τις υπο­θέ­σεις από τις χρο­νο­βό­ρες και πο­λυ­δά­πα­νες δι­κα­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι μόλις προ μηνών εκ­δό­θη­καν απο­φά­σεις που δι­καιώ­νουν αγρό­τες οφει­λέ­τες ακόμα και με ολική δια­γρα­φή χρεών από δά­νεια της πρώην ΑΤΕ, που αφο­ρού­σαν όμως αγω­γές του 2005 και του 2006.

Το θέμα της σχε­τι­κής ρύθ­μι­σης ετέθη σε πρό­σφα­τη συ­νά­ντη­ση με­τα­ξύ του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μί­ας Δη­μή­τρη Πα­πα­δη­μη­τρί­ου και του υφυ­πουρ­γού Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης Βα­σί­λη Κόκ­κα­λη, όπου συ­ζη­τή­θη­κε το προ­τει­νό­με­νο σχέ­διο για την ορι­στι­κή επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος των «κόκ­κι­νων» δα­νεί­ων της πρώην ΑΤΕ.

Για την προ­στα­σία των δα­νειο­λη­πτών από την υπέρ­με­τρη διό­γκω­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ών τους προς τα πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα, εξαι­τί­ας της αδυ­να­μί­ας να αντα­πο­κρι­θούν εμπρό­θε­σμα στις υπο­χρε­ώ­σεις τους, έχουν τεθεί από τη νο­μο­θε­σία ση­μα­ντι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί μέχρι σή­με­ρα. Μέχρι σή­με­ρα έχουν ψη­φι­στεί από το έτος 1998 τρεις σχε­τι­κές ρυθ­μί­σεις με τις οποί­ες προ­σπά­θη­σαν να δώ­σουν λύση στο ση­μα­ντι­κό αυτό πρό­βλη­μα. Συ­γκε­κρι­μέ­να, ψη­φί­στη­καν η ρύθ­μι­ση α) του άρ­θρου 12 του Ν. 2601/1998 β) του άρ­θρου 30 του Ν. 2789/2000 και τέλος η κυ­ριό­τε­ρη του άρ­θρου 39 του Ν. 3259/2004.

Υπο­λο­γι­σμός

Ο νόμος 3259/2004 με το άρθρο 39 -σύμ­φω­να με τον νο­μι­κό Αγ­γε­λο Γιου­ρέ­λη- ρύθ­μι­σε αυ­το­τε­λώς και πλή­ρως τόσο τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις όσο και το ύψος του πε­ριο­ρι­σμού των οφει­λών από τό­κους, το οποίο (ύψος) προσ­διο­ρί­ζει μέσω απλού αριθ­μη­τι­κού υπο­λο­γι­σμού, χωρίς να προ­α­παι­τεί τη με­σο­λά­βη­ση συμ­φω­νί­ας των μερών ή δι­κα­στι­κής απο­φά­σε­ως. Τα πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα και οι οφει­λέ­τες μπο­ρού­σαν, πε­ραι­τέ­ρω, να συμ­φω­νή­σουν «τους όρους και τον τρόπο εξο­φλή­σε­ως των οφει­λών» που ρυθ­μί­ζο­νται, όχι, επο­μέ­νως, και την ύπαρ­ξη ή το ύψος τους. Οι συμ­βαλ­λό­με­νοι μπο­ρού­σαν, βε­βαί­ως, σε πε­ρί­πτω­ση δια­φω­νί­ας, να προ­σφύ­γουν στα δι­κα­στή­ρια, η απαγ­γελ­λό­με­νη, όμως, επί της δια­φο­ράς δι­κα­στι­κή κρίση απλώς ανα­γνώ­ρι­ζε την αμέ­σως και αυ­το­δι­καί­ως επερ­χό­με­νη από την εφαρ­μο­γή του νόμου έν­νο­μη συ­νέ­πεια.

Ει­δι­κά για τα δά­νεια των κατά κύριο επάγ­γελ­μα αγρο­τών ο νόμος ορί­ζει: «Προ­κει­μέ­νου περί οφει­λών κατά κύριο επάγ­γελ­μα αγρο­τών σχε­τι­κών με την επαγ­γελ­μα­τι­κή τους αυτή δρα­στη­ριό­τη­τα, που υπά­γο­νται στις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 30 του Ν. 2789/2000, όπως ισχύ­ει, το συ­νο­λι­κό ύψος τους δεν δύ­να­ται να υπερ­βαί­νει το δι­πλά­σιο τού κατά πε­ρί­πτω­ση λη­φθέ­ντος κε­φα­λαί­ου, ή προ­κει­μέ­νου περί αλ­λη­λό­χρε­ων λο­γα­ρια­σμών, το δι­πλά­σιο του ποσού της οφει­λής, όπως δια­μορ­φώ­θη­κε κατά την τε­λευ­ταία εκτα­μί­ευ­ση. Για δά­νεια που χο­ρη­γή­θη­καν πριν από το έτος 1990, εφό­σον δεν υπάρ­χουν επαρ­κή στοι­χεία των οφει­λών αυτών για την ανεύ­ρε­ση του αρ­χι­κού κε­φα­λαί­ου η συ­νο­λι­κή οφει­λή δεν δύ­να­ται να υπερ­βαί­νει πο­σο­στό 150% του ποσού της οφει­λής, όπως αυτή δια­μορ­φώ­θη­κε στην τε­λευ­ταία προ του έτους 1990 ρύθ­μι­ση.

Κα­τα­βο­λές που έγι­ναν οπο­τε­δή­πο­τε από τον οφει­λέ­τη, τον εγ­γυ­η­τή ή τρίτο και αφο­ρούν σε οφει­λές ρυθ­μι­ζό­με­νες με τις ανω­τέ­ρω πα­ρα­γρά­φους, αφαι­ρού­νται από το συ­νο­λι­κό ποσό της οφει­λής, όπως αυτή δια­μορ­φώ­νε­ται με βάση τις δια­τά­ξεις του πα­ρό­ντος.

Εν­σω­μά­τω­ση

Εξάλ­λου ζή­τη­μα για τα αγρο­τι­κά δά­νεια ανέ­κυ­ψε επει­δή η πρώην Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα που κατ’ εξο­χήν προ­έ­βαι­νε σε χο­ρη­γή­σεις στους αγρό­τες αντι­με­τώ­πι­ζε πολλά από τα βρα­χυ­πρό­θε­σμα δά­νεια που χο­ρη­γού­σε ως ανα­λή­ψεις στο πλαί­σιο ανοι­κτών λο­γα­ρια­σμών, με απο­τέ­λε­σμα να εκλαμ­βά­νει ως βάση υπο­λο­γι­σμού για το δι­πλά­σιο όχι το σύ­νο­λο των κε­φα­λαί­ων των βρα­χυ­πρό­θε­σμων δα­νεί­ων αλλά τη συ­νο­λι­κή από αυτά οφει­λή, όπως υφί­στα­το κατά την τε­λευ­ταία χο­ρή­γη­ση βρα­χυ­πρό­θε­σμου δα­νεί­ου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εν­σω­μά­τω­νε πα­ρά­νο­μα στο κε­φά­λαιο βάσης όλους τους προη­γη­θέ­ντες τό­κους και ανα­το­κι­σμούς. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις -σύμ­φω­να με τον νο­μι­κό Αγ­γε­λο Γιου­ρέ­λη- έχουν χο­ρη­γη­θεί δά­νεια από πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα, τα οποία χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν, καθ’ υπό­δει­ξη των πι­στω­τι­κών ιδρυ­μά­των, όχι για τον σκοπό που ανα­γρά­φε­ται στη σύμ­βα­ση, αλλά για τη λο­γι­στι­κή από­σβε­ση οφει­λών από προη­γού­με­να δά­νεια.

Δη­λα­δή, το νέο κε­φά­λαιο αφορά την απο­πλη­ρω­μή των λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών (συ­νε­πώς και των «πα­νω­το­κί­ων») προη­γού­με­νων δα­νεί­ων. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πρό­κει­ται λοι­πόν για ρυθ­μί­σεις και ως «τέ­τοιες» θα έπρε­πε να αντι­με­τω­πι­στούν. Αυτό μπο­ρεί να έχει κατά πε­ρί­πτω­ση με­γά­λη ση­μα­σία καθώς η ανώ­τα­τη συ­νο­λι­κή οφει­λή υπο­λο­γί­ζε­ται με βάση την αρ­χι­κή χο­ρή­γη­ση, και όχι το με­τα­γε­νέ­στε­ρο δά­νειο. Σε αυτή θα υπο­λο­γι­στούν επο­μέ­νως και οι κα­τα­βο­λές που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν για την απο­πλη­ρω­μή του αρ­χι­κού δα­νεί­ου.

Πηγή: Έθνος